güney ışığı. @tozluveolagan - Tumblr Blog

öyleyim gibi gibi :)) çünkü her şeyi böyle düşünmek insanı yıpratır yorar sonra olan sana olur :(

Bir düğmesi falan yok ki bunun, öyle isteyerek kapatabileceğim bir şey değil ne yazık ki. Zamanla azalarak normale dönecek. Doktorlar 2 yıl gibi bir sürede hemen hemen normale döndüğünü söylüyorlar. Benim daha önümde çooook yol var.

Ooo bu hayat böyle yaşanmaz sen kafayı yersin bence bırak böyle yaşamayı

İnşallah psikiyatrist falan değilsindir, çünkü öyleysen bu söylediğini ciddiye alabilirim. Aksi zor.

At ya sen onlara bakma öyle yaşanmaz yok o ne der yok ne yapar gibi salla

Umarım anne olmazsın 😂 Çünkü durum tam olarak "O ne der bu ne yapar"dan ziyade heeeerr şeyi aşırı düşünüyorsun ve 7/24 tetikte, gelebilecek her türlü veriyi (söz, eylem vs) saldırı olarak algılayacak bir zihinle yapıyorsun bunu. Bununla yaşamak çok zor. Yeni bir beddua türü olarak insanlara "Umarım anne olursun" ya da "Umarım lohusa olursun" gibi şeyler söylenebilir bence 😂😂

Bir de ben öncesinde mesela aşırı düşündüğümü zannediyordum, yani uyuyamıyordum beynimin sesinden. Arkadaşlar, o durum var ya şu an yaşadığımın yavru hali falan gibi bir şey. Her şeye ya her uyarana aşırı açık zihnim. Olur da uyuyabilirsem, o an bile düşünüyorum. Rüyamda falan şeyi görüyorum. Mesela Bekir Karsu'yu çıkarıyor o arada uyuyorum biraz ben. Ama evde çocuk ağlıyor rüyamda ve diyorum ki yine rüyamda kendi kendime evde değiller, dışarıdalar. Ve dışarıda olduklarını da biliyorum. Ama şeyi düşünüyorum rüyadayken neyse sanki gerçekten ağlıyormuş gibi rüyama devam edeyim. Rüyada şunu düşünüyorum "Karsu burada olsaydı ve ağlasaydı ne yapardım?" Ve rüyam öyle devam etmeye başlıyor 😂 Yemin ederim bunu normalde biri anlatsa kahkaha ata ata gülerim ruh hastası falan diye düşünürüm ama yaşamak bambaşka bir şey 😂

Şimdilik çözümü böyle şeyler yaparak belki bulabilirim. Ama şunu da bilmiyorum mesela fotoğrafı herhangi bir sanatsal türe çevirmek, çocuğun fiziksel özelliklerini bir şekilde filtrelemek hastalıklı düşünceye sahip insanların tetiklenmesini engeller mi? Aranızda pedofili varsa, bunu yanıtlarsanız sevinirim ya. Çünkü bu araştırma konusu olabilir daha da önemlisi, benim kuşkularımı şekillendirebilir. Ben bunun üzerine biraz araştıracağım.

Bir de Instagram'da falan mesela paylaşırken yine tedirgin oluyorum ama aklıma ilk gelen düşünce bu olmuyor. Sanırım bu sitenin dünya genelinde ve Türkiye'de kullanımının son yıllarda giderek daha da cinsel içerikli gönderilere doğru kaymasından ötürü bu şekilde. Eskiden olsa bu tür bloglar kapatılırdı ama şu an kimsenin umurunda değil, herkes kendi çöplüğünde borusunu öttürüyor. Neyse, gece gece yine çok fazla şey söylüyorum. Kalktım, bebeğimi besledim, gazını çıkarttım, uyuttum, süt sağdım, bir şeyler atıştırdım derken bir sonraki döngü geldi 😂 Ne ara uyuyacağım bilmiyorum. İşte bunlar hep uykusuzluktan ya da durulmayan bir kafanın içindeki sesler. Artık hangisini seçerseniz...

Şimdi ben burayı mini blog olarak kullanıyorum ya, mesela haziran dump gibi görseller paylaşmak istiyorum ama sonra aklıma şey geliyor. Burada inanılmaz derecede porn blog var ve bunların mutlaka bir kısmı da pedofili. Tam Karsu'nun fotoğraflarını ekleyecekken aklıma bu geliyor ve vazgeçiyorum. Lohusalık yüzünden kalan 2 gram hayat enerjim de bu düşünceyle birlikte bedenimden koşarak uzaklaşıyor ve hayattan soğuyorum, insanlardan tekrar ve tekrar nefret ediyorum.

Link:

Type your name and see it spelled out in stunning Landsat satellite imagery. Explore Earth from space, letter by letter, with NASA and USGS

Karsu'yla neredeyse 1 ayımız dolacak. 🎉🎂

Daha önce hamilelik sürecinin zorluklarından ayrıca bahsetmiştim. Ve bunu yaparken vaktim olursa kolaylıklarından, güzelliklerinden bahsettiğim ayrıca bir gönderi de hazırlamak istediğimi söylemiştim. İnsan bu kadar zorluğu üst üste yaşarken bile dönüp baktığında, yine de iyi giden, beklediğinden daha kolay olan, bazen sadece küçük bir ayrıntıyla bile içini rahatlatan şeyleri de görüyor doğrusu. Benim gebeliğim başından beri çok planlı, çok hazırlıklı, her şeyi önceden hesap edilmiş bir süreç değildi. Hatta tam tersine, yolda öğrenerek, çoğu şeyi yaşarken anlayarak ilerledim. Belki de bu yüzden, kötü gelen şeyler kadar iyi gelen şeyleri de fark etmem ve bunlar üzerine konuşmam gerektiğini düşünüyorum. Çünkü insan bazen sadece zor olana odaklanınca, aslında elinde onu ayakta tutan ne kadar çok şey olduğunu göremeyebiliyor.

Ben hamile olduğumu öğrendiğimde aynı zamanda PCOS olduğumu da öğrenmiştim. Bu ilk başta kulağa korkutucu geliyor tabii. Çünkü insan ister istemez daha ilk anda, “acaba bu bebeğe zarar verir mi, süreç kötü etkilenir mi, ileride daha büyük sorun çıkar mı” diye düşünmeye başlıyor. Ama benim açımdan en azından rahatlatıcı olan taraf şu oldu: kistlerim küçük olduğu için gebeliğe ciddi anlamda engel olmadılar. Yani böyle bir tanı almış olmama rağmen, bunun doğrudan bebeğin gelişimini baltalayan bir tabloya dönüşmemesi benim için baştan önemli bir avantajdı. Bazı şeyleri sonradan öğrenince üzülüyorsun, “keşke daha önce bilseydim” diyorsun ama yine de her bilginin beraberinde bir felaket getirmemesi de büyük bir nimet. En azından benim için öyle oldu. Bir de kistler yüzünden kanamalar yaşamama rağmen, her kontrolde bebeğin genel durumunun iyi görünmesi durumu vardı. Açık konuşmak gerekirse, gebelikte kanama görmek insanın zihnini darmadağın eden, parçalayan bir şey. Ne kadar sağlıkçı olursan ol, ne kadar bilgi sahibi olursan ol, iş kendine gelince aynı sakinlikle yorumlayamıyorsun. Ama her şeye rağmen kontrollerde kalp atışını duymak, gelişiminin yerinde olduğunu görmek insanın içine su serpiyor. O birkaç dakikalık muayene bazen gece gündüz demeden içini kemiren korkuyu dağıtabiliyor. Ben bunu çok kez yaşadım. Neredeyse her muayenede farklı sorunlar yüzünden kaygıyla gidip biraz daha toparlanmış, rahatlamış olarak eve dönüyordum.

İlk trimester benim için çok yorucu geçti ama yine de dürüst olmak gerekirse, bazı kadınların yaşadığı gibi gün boyu sürüp insanı tamamen yatağa bağlayan, su bile içiremeyen bir bulantı-kusma tablosu yaşamadım. Evet, sabah kusmalarım vardı. Evet, can sıkıcıydı, yorucuydu, işe giderken büyük zorluk çıkarıyordu. Ama yine de çoğu zaman günde 1-2 kezle sınırlı kaldı. Günün tamamını kilitleyen, beni tamamen işlevsiz bırakan bir hale gelmedi hiç. Hamilelikte böyle şeyleri bile zamanla “iyi ki daha kötüsü olmadı” diye değerlendirmeyi öğreniyorsun. Başta kulağa tuhaf geliyor ama gerçekten öyle. İnsan bazen tam iyilikten değil, daha ağırının yaşanmamış olmasından güç alıyor.

Bir başka güzel taraf da, ne yaşarsam yaşayım bebeğin gelişiminin genel olarak iyi gitmesi oldu. Hatta çoğu kontrolde haftasından ileri gitmesi, boyunun, kilosunun, genel görünümünün iyi bulunması beni çok rahatlattı. Çünkü anne bedeni ne kadar yıpranırsa yıpransın, insanın asıl gözü hep bebekte oluyor. “Ben dayandım ama ona yansıdı mı?” sorusu hiç susmuyor. Bu yüzden ultrasonda iyi görünmesi, doktorun gelişimi beğenmesi, bazen haftasından birkaç gün ya da birkaç hafta ileri gitmesi, kendi içimde büyük bir teselliye dönüştü. Sanki bedenim bana rağmen işini yapıyormuş gibi hissettim bazen. Benim karmaşamın içinde, içeride çok daha düzenli ve kararlı bir hayat büyüyordu.

Bebeğin hareketlerini hissetmeye başlamam hamileliğin gerçekten en güzel taraflarından biriydi. İlk başta o hareketlerin ne olduğunu anlamak çok zor oluyor. Gaz mı, kasılma mı, kıpırtı mı derken bir bakıyorsun artık bunun başka bir canlıya ait olduğu çok net. Sonra günler geçtikçe hareketler belirginleşiyor. Bir yerden sonra sadece “hareket etti” demiyorsun; sanki huyunu, ritmini, hangi saatlerde daha canlı olduğunu, neye tepki verdiğini de öğrenmeye başlıyorsun. Bu çok tuhaf ve çok özel bir bağ. Özellikle zorlu bir gebelik geçirirken insan bazen kendi bedenine yabancılaşıyor; sürekli ağrıyan, yorulan, ilaç isteyen, uykusuz bırakan bir bedene dönüşüyor eski bedenin. Ama o hareketleri hissettiğinde aynı beden bir anda anlam kazanıyor. İçeride yaşayan birini taşıdığını sadece aklınla değil, bütün varlığınla hissediyorsun.

Ultrason kontrolleri de benim için bu sürecin iyi gelen taraflarından biriydi. Her zaman yüzünü göremesek de, bazen sadece dudaklarını görmek, bazen mimik gibi gelen küçücük bir hareket yakalamak, bazen eli yüzüne gitmiş mi diye bakmak bile çok şey değiştiriyor. Yüzünü tam göstermemesi bile bir şekilde karakter yüklediğin, onunla aranda özel bir bağ kurduğun bir şeye dönüşüyor. Mesela daha şimdiden çocuğumuzun utangaç olduğunu düşünmeye başladım. Son kontrolde sadece dudaklarını görebildim ve bu bile bana güzel geliyor. İnsan azı bile büyük bir mutluluk gibi yaşayabiliyor.

Bir diğer rahatlatıcı nokta, riskli sayılabilecek bazı durumların erken fark edilmesi ve doktor takibinin düzenli ilerlemesiydi. Benim gebeliğim çok düz bir çizgide gitmedi. Ama en azından başıma gelen şeylerin çoğunda tamamen başıboş kalmış olmadım. Kanama döneminde progestan düzenlenmesi, tansiyon yükselince kontrol altına alınması, enfeksiyonlar kötüleşince yatış düşünülmesi, izin planının buna göre yapılması gibi şeyler, sürecin kendi haline bırakılmaması açısından önemliydi. Hamilelikte her şeyi kontrol edemiyorsun ama en azından birilerinin tabloya bakıyor olması, bir yol çiziyor olması insanı ayakta tutuyor. Kendi adına karar veremediğin günlerde bile, seni takip eden bir sistemin olması görünenden daha büyük bir destek.

Fiziksel açıdan bakınca da, tüm zorluklara rağmen tamamen yatağa bağımlı kalmamış olmam benim için iyi bir şeydi. Evet çok yoruldum, evet bazı dönemlerde ciddi anlamda zorlandım, evet çalışmak büyük yük oldu ama yine de günün sonunda yürüyüş yapabildiğim günler oldu. Hava uygunsa, yağmur yoksa, bazen kısa da olsa dışarı çıkabildim. Bazen sadece sitenin içinde birkaç tur attım ama o bile iyi geldi. Çünkü sürekli hastalık hissiyle yaşamak insanın zihnini de daraltıyor. Az da olsa hareket edebilmek, bedenin tamamen teslim olmamış olduğunu hissettiriyor. Hamilelikte çok küçük görünen şeyler aslında moral açısından çok büyük oluyor ve bunu başına gelen tüm günlük olaylarda dolu dolu hissediyorsun.

Kilo konusunda da aynı şey geçerliydi. İlk dönemde ciddi şekilde kilo verdim. O süreçte bu beni hem fiziksel hem psikolojik olarak yıprattı. Ama sonrasında yavaş yavaş toparlayabilmiş olmam, tekrar beslenebilmeye başlamam, en azından başlangıç kiloma yakın bir çizgiye dönebilmem benim için iyi tarafta kalan şeylerden biriydi. İnsan kaybettiği şeyi geri alınca daha fazla kıymetini anlıyor. O yüzden şu an “sadece birkaç kilo üstündeyim” diyebilmek bana bazen küçük gelmiyor. Özellikle uzun süre kusma, enfeksiyon, iştahsızlık, ilaç derken bedenin tekrar bir denge kurabilmesi önemli geliyor.

Ruhsal açıdan da, sürekli kötü olmamış olmam benim için iyi sayılabilecek durumlardandı. Evet dalgalandım. Evet hâlâ dalgalanıyorum. Bir gün daha iyi, bir gün daha orta, bir gün daha çökkün hissettiğim oluyor. Ama bu sürecin tamamı karanlık değildi. Bazen kendimi beklediğimden daha dayanıklı buldum. Bazen çok daha fazla dağılmam gerekirken dağılmadım. Bazen bir kontrolden çıkıp içimde ansızın “tamam, devam edebilirim” hissi oluştu. Son haftalara doğru da bende biraz daha baskın hale gelen duygu şu oldu: ne gelirse gelsin, yine de bir şekilde hallederim. Ben bunun çok kıymetli bir şey olduğunu düşünüyorum. Çünkü hamilelik sadece fiziksel değil, zihinsel olarak da insanı sınıyor. Kendi gücünü yeni baştan öğreniyorsun. Bazen sevmediğin taraflarınla, bazen daha önce fark etmediğin direncinle karşılaşıyorsun.

Anne olacağını düşünmenin verdiği güç de çok garip bir şey. Dışarıdan bakınca biraz klişe gibi durabiliyor ama yaşayınca anlıyorsun. Çünkü bu sadece “bebek sahibi olacağım” fikri değil; kendi korkularına rağmen ilerlemek zorunda olmak demek. Bazen kendi canın için göstermeyeceğin özeni, o içerideki minik kalp için gösteriyorsun. Bazen kendi başına bırakacağın şeyi, onun için ciddiye alıyorsun. Bu da insanı değiştiren bir şey. Önceliklerin gerçekten sadeleşiyor. Daha önce saatlerce kafanı yediğin meseleler bir anda anlamını kaybedebiliyor. Çünkü bedenin ve zihnin, çok daha temel ve çok daha gerçek bir şeye odaklanıyor.

Bu süreçte aile desteğinin, özellikle de annenin varlığının ne kadar büyük bir şey olduğunu da daha iyi anlıyor insan. Anne desteği gerçekten hamileliğin iyi tarafları arasında sayılabilecek en kıymetli şeylerden biri bence. Çünkü annenin yanında olması sadece fiziksel yardım demek değil. Bazen sen bir şey söylemeden yüzüne bakıp ne durumda olduğunu anlaması, bazen bir çorba yapması, bazen “yat dinlen, ben hallederim” demesi, bazen sadece seninle aynı evde nefes alması bile insanı rahatlatıyor. Hele kendin anne olmaya yaklaşırken, kendi annenin varlığını daha başka hissetmeye başlıyorsun. Sanki bir döngü kapanıyor gibi. Bu destek sadece pratik değil, duygusal olarak da çok kuvvetli. İnsan bazen annesinin yanındayken, korkusunu bile daha kolay yaşıyor; çünkü taşıyacak ikinci bir kalp varmış gibi geliyor ve bu da sana görünmez bir güç veriyor.

Ailenin ilgisinin artması, çevrenin daha anlayışlı davranması, insanların daha koruyucu bir yerden yaklaşması da hamileliğin iyi taraflarından. Her zaman mükemmel olmuyor tabii ama yine de genel olarak insanlar hamile bir kadına karşı biraz daha dikkatli, biraz daha yumuşak olabiliyorlar. Yorulduğunda oturmanın ayıp sayılmaması, dinlenmenin tembellik gibi görülmemesi, bazı şeyleri yapamamanın daha kolay anlaşılması insanı psikolojik olarak rahatlatıyor. Özellikle tıpkı benim gibi normalde çok koşturan, hep bir şey yetiştirmeye çalışan biriysen, hamilelik sana ister istemez biraz durmayı öğretiyor. Çünkü artık başka bir önceliğin var. Bu her zaman keyifle gelen bir ders değil ama bazen iyi de geliyor.

Ev içinde yardım almak, bazı sorumlulukların paylaşılması, en azından her şeyi tek başına sırtlamıyor olmak da rahatlatıcıydı. Hamilelikte en yorucu şeylerden biri, sadece bedensel değişim değil; aynı zamanda normal hayatın da aynı hızda devam etmesi. Yemek, temizlik, iş, kontroller, ilaçlar, kişisel bakım, gelecek planları… Bunların hepsini tek başına yürütmek çok ağır olurdu. O yüzden insanın elinden bir işi alan, “sen otur, ben yaparım” diyen biri olduğunda bunu gerçekten hissediyorsun. Çok büyük jestler olmak zorunda da değil. Küçük yardımlar bile bazen o günün bütün yükünü değiştiriyor. Eşim ve annem sayesinde bunları çok iyi anladım.

İzin konusu da benim için hamileliğin iyi taraflarından biri oldu diyebilirim. Çalışırken ne kadar zorlandığımı ben biliyorum. O yüzden 28. haftadan sonra raporla, 32’den sonra annelik izniyle biraz daha kendime dönebilmek iyi gekdi. Bu, sadece işe gitmemek değil; biraz daha yavaşlamak, biraz daha bedenime kulak verebilmek, biraz daha kendi ritmime yaklaşabilmek demekti. Çalışan bir kadın için hamilelikte yasal hakların olması, en azından bir noktadan sonra “artık yapamıyorum” dediğinde bunun karşılığının sistem içinde bulunması küçümsenecek bir şey değil. Her zaman yeterli mi, tartışılır. Ama hiç olmamasından çok daha iyi. Çalıştığım kurum yönetim konusunda bu açıdan destekleyiciydi ama mesai arkadaşlarım için aynı şeyi söyleyemem. Kalça kırığı olan obez bir hastayı yatağıyla birlikte (çünkü ayağa kalkamaz, hareket edemez) tek başıma MR'a indirmemi ve yatağından MR yatağına almamı söyleyen bir arkadaşımı hiç unutamıyorum mesela. Ya da bana dolu bir malzeme kolisi taşıtmaya çalışan arkadaşımı. Neyse, güzelliklerden konuşuyoruz...🥲

Bu dönemin güzelleşen taraflarından biri de anı biriktirme hali oldu. Normalde belki çok sıradan gelecek bazı şeyler, hamilelikte ayrı bir değer kazanıyor. Eşimle daha fazla fotoğraf çekmek, bu dönemi kayıt altına almak, sonradan dönüp bakabileceğimiz şeyler oluşturmak bana iyi geldi. Doğrudan her şeyi olduğu gibi paylaşmak istemesem de, yine de bu dönemin izini bırakmak hoşuma gidiyor. Hele bazen fotoğrafları yapay zekayla farklı tarzlara dönüştürmek, biraz oyun katmak, biraz masalsı hale getirmek, bazen tüm bu yoğunluğun içinde eğlenceli bir pencere açıyor. Her şey hastane, ilaç, tansiyon, test, sonuç olmak zorunda değil. Araya biraz hayal, biraz estetik, biraz gülümseten şeyler girmesi iyi geliyor.

Sonuç olarak şunu fark ediyorum: hamileliğin iyi tarafları bazen çok büyük, çok gösterişli şeyler olmuyor. Bazen sadece kontrollerde iyi bir şey duymak, bazen bir gece biraz daha rahat uyumak, bazen annenin sesini duymak, bazen içeriden gelen bir tekme, bazen de “bugün idare ettim” diyebilmek oluyor. Ama hepsi bir araya gelince insanı taşıyor. Benim için bu süreç tek renkli değildi. Çok zorlandığım oldu, çok korktuğum oldu, çok suçluluk hissettiğim oldu. Ama bütün bunların arasında yine de iyi giden şeyler vardı. Ve galiba insanı ayakta tutan da tam olarak onlar oluyor. Küçük ama inatçı iyilikler. Ya da sessiz ama güçlü destekler. Ve ne olursa olsun, içeride büyümeye devam eden bir hayat.

Hamile çekimi için fotoğrafçı ücretleri 3000 TL'den başlıyor. Ve kimse 32. haftadan sonra izne ayrıldığımda doğuma kadar hatta doğum sonrasına kadar ücret almayacağımı söylemedi bana. İki kişi çalışırken evi çok güzel döndürüyorduk. Şimdi bir de +1'imiz var ve eksikleri hiç bitmiyor 😂 O yüzden dedim ki en azından hamile çekimine para vermeyelim, ben bunu evde yaparım. Tripodumuz yoktu, evdeki objeleri telefon desteği olarak kullandım ve ortaya böyle bir şey çıktı. Saçımı zaten sabahtan yapmıştım. Elbiseyi sadece çekim için giydim, bu bayramlık elbisem. Bence sonuç güzel de oldu. Bayramdan sonra bir çekim daha yapasım var. Sadece muayeneden döndüğümüz bir gündü ve aşırı yorgunduk çünkü Antalya'nın bir ucunda bizim ev, diğer ucunda gebelik takibi için gittiğimiz hastane... 🥲

bu da neyin nesi? ilk kez görüyorum :)

Doğuma bir aydan az zaman kaldı ve biz her gece böyleyiz 😇

Bekir gündüzleri çok yoğun çalıştığı için genelde akşamları benimle ve bebekle ilgileniyor. Ama o zaman dilimi de çok kısıtlı. Her gece elini karnıma koyup, bebekle konuşarak uyuyor 🥰

Başlarda tabii böyle değildi, babalık duygusu ve sorumluluğu sanırım zaman içinde yükleniyor erkeklere, bizdeki gibi değil :) Gerçi benim hamilelik sürecimde de annelik gökten zembille inmiş gibi gelip üzerime yapışmadı ama kadınlar olarak erkeklere göre adapte olmamız ve kabullenmemiz daha kolay.

Merhabalar. 32. haftaya doğru ilerlerken hamilelik süreci boyunca yaşadığım sorunlardan bahsetmek istiyorum. Güzelliklerden bahsettiğim ayrıca bir gönderi de gelecek (umarım). Bunları anlatmamın sebebi, benim gebeliğim planlı değildi. Ama planlı gebelik düşünenler bunu okuyup kendilerine ders ya da yol haritası çıkarabilir.

Ben hamileliğimi öğrendiğim esnada PCOS olduğumu da öğrendim. Gebelik ölçüp biçerek planladığımız bir şey olmadığı için öncesinde doktora gitmemiştim ne yazık ki. Ama kistlerim epey küçük oldukları için bebekle ilgili sorun çıkarmadılar. Sadece 12. ve 16. hafta aralığında ara ara hafif, ara ara orta şiddette kırmızı/kahverengi kanamalarım oldu. Zaten hemşire de olduğum için o dönemlerde çok yoruluyordum. Doktorum progestanı arttırarak, bir süre daha devam etmem gerektiğini söyledi. Ve o dönemde özellikle istirahat verdi.

İlk trimester hamilelik açısından görece diğer kadınlara göre daha kolay ama diğer faktörler açısından daha zor geçti benim için. Kusmam her gün sabah ama toplamda 1 veya 2 kez oluyordu benim. İşe öğlen başladığım için 9-10 gibi evden çıkmam gerekiyordu ve yol 2-2.5 saat sürüyordu. Beni en çok zorlayan konu bu olmuştu. Toplamda neredeyse günde 5 saat yol yapıyordum ve ilk dönem aşırı yorucu geçiyor. Mutfaktan bir bardak su alırken bile yoruluyorsunuz, sürekli uyku haliyle geçen bir dönem. Bunun dışında klinik değişikliği yapıldı ve buna adapte olmam çok zor oldu. Yoğun bakımda ayakta kalma, koşturma açısından çalışmamın uygun olmadığı söylenerek, yoğun bakımdan daha yoğun ve sürekli ayakta, koşturmalı geçen bir birime alındım. Bunda kötü kalpli birim sorumlusunun parmağının olduğunu biliyorum, bana yönetimden gelen dönüt bu şekildeydi çünkü. Haftanın 6 günü çalışıp, 1 gün izin yapıyordum ve mesai saatleri bana göre değil de nasıl eksiklik varsa buna göre belirleniyordu. Bu tempo ve sabah kusmaları aşağı yukarı 7 kilo kaybetmeme neden oldu.

İkinci trimestera geldiğimizde kusmalarımın sıklığı azaldı fakat şiddeti arttı ve ara ara devam etti. İki trimesterın başlarında yavaş yavaş kilo almaya, düzgün beslenmeye başladım. Fakat bu dönemde de geçmek bilmeyen boğaz enfeksiyonu, sinüzit ve dirençli idrar yolu enfeksiyonu gibi sorunlarla uğraştım. Hastane ortamı = enfeksiyon. Bunu zaten biliyoruz, ekstra dikkat etmeme rağmen hamilelik hormonları bağışıklık sistemimi epey zorluyordu. Üzerine bir de kombo yapan enfeksiyonlar eklenince artık sistemim alarm vermeye başladı. Enfeksiyon, ciddi bir düşük nedeni özellikle idrar yolu enfeksiyonu. Yaklaşık 1.5 ay kadar ayakta antibiyotik alarak geçirdim süreci fakat durumum gitgide kötüleştiği için 5 gün kadar yatarak tedavi olmam gerektiğini söylediler. Sonrasında bir miktar azaldı. Her şeye dikkat etmeme rağmen tamamen kurtulamadım. İkinci trimesterın sonlarına doğru ise beni yepyeni bir sorun bekliyordu. Şimdiye kadar kendini hiç belli etmemiş olan diş problemleri uzun süre antibiyotik kullanımına ve bebeğin bazı mineralleri/vitaminleri vampir gibi çekmesine bağlı olarak kendini göstermeye başlamıştı. Sağ alt çenemde yer alan 20'lik dişim herkesi şaşırtacak derecede bir hızla çürümeye başladı ve çok büyük bir ihtimalle apse yaptı. Büyük ihtimal diyorum çünkü belirtiler o şekilde ama hiçbir şekilde film alamadıkları hatta çoğu diş hekimi dokunmak bile istemediği için oradan oraya çaresizce deva aradım derdime. Eğer gebeliği planlı düşünüyorsanız, hemen öncesinde mutlaka bir diş kontrolüne gidip röntgen aldırın, sonra çok işinize yarayacak. Birkaç hafta bu şekilde 20'lik diş+alt çene+kulak+boğaz kökü+baş ağrısı çektikten sonra son çare olarak AUTF Diş Hekimliği bölümünde dişimi bağırışlar, kan, ter ve gözyaşı eşliğinde anestesiz olarak çektiler. Ağrım ciddi oranda azaldı, yara yeri yaklaşık 10 gün içinde kapandı ve şu an neredeyse hiç ağrım yok. Çekimden önce antibiyotik başlanmıştı, çekimden 1 hafta sonraya kadar da kullanmaya devam ettim. İkinci trimesterın neredeyse bir ayını Augmentin, Novosef, Desefin, Aksef, Parol gibi ilaçlarla geçirmek zorunda kaldım çünkü bahsettiğim ağrı öyle kolay kolay dayanılabilecek ve günlük yaşamı idame ettirecek bir ağrı değildi. Ve tabii ki yine o dönemde çoğunlukla çalışamadım. Ağrı kesici ve antibiyotik kullanımının da kullanmamanın da bebek açısından sorunlara neden olabileceğini biliyorum, bu yüzden iki türlüsü de kötü. Kendimi daha bebeğim doğmadan bu konuda çok suçluyorum. Keşke daha erken bir çözüm bulabilseydim. Keşke gebelikten önce bir röntgen filmim olsaydı. Keşke diş bakımı ve beslenme konusunda daha bilinçli ilerleseydim diye. Tabii bebek ultrasona göre iyi gözüküyor ama henüz bunların olumsuz bir yan etkisi var mıdır yok mudur bilmiyoruz ve bunu doğumdan önce de bilemeyecek olmak biraz kötü. Tüm bunlara ek olarak bir de gebelik tansiyonumun çıkması işleri biraz daha karıştırdı. Çünkü artık düşük riski kendini erken doğum riskine bırakmıştı.

Üçüncü trimestera yavaş yavaş giriş yaparken günde 3 veya 4 kez tansiyon ilacı, demir takviyesi, multivitamin, magnezyum ve kalsiyum destekleri, D vitamini derken sadece gebelik için aldığım ilaçların sayısı 10'a yaklaştı. Bunlar rutin başlanan ilaçlar, daha önce anlattığım antibiyotikler gibi değil. Bunları zaten gebelik boyunca kullanmak zorundayız. Karnım artık yavaş yavaş belli olmaya başladığı ve derisi gerildiği için çatlakların ilk sinyalleri olan kaşıntılar başladı. Yağ oranı yüksek bir kremle (Excipial Lipo) karnımı sabahları yağlamaya başladım. Akşamları da çatlak kremlerini sürmeye çalıştım. Açıkçası çok düzenli yapamıyorum ama elimden geleni deniyorum. Tüm bunları her gün her gün yapmak ekstra çaba gerektiriyor gibi hissediyorum ve artık ilk trimesterdakinden daha fazla bir yorgunlukla baş ediyorum. Çoğu zaman ilaçları bile içip içmediğimi hatırlamıyorum. Birçok şeyi unutuyorum, kremler de sık unuttuklarım arasında. Ben 28. haftadan sonra izne ayrıldım. 28 ve 32 arası rapor, 32'den sonra annelik izni olacak şekilde bir planlama yaptık doktorumla. Gebelik tansiyonum, yorgunluk ve geçmek bilmeyen enfeksiyon durumları bizi bu kararı almaya itti. Şimdi yavaş yavaş 32. haftaya yaklaşırken nefes darlığım arttı. Geceleri 2 yastıkla sol yana yatarak uyuyorum. Gece terlemelerim arttı yaklaşık 2 aydır, bu hormonal ve normal. Sürekli uyanıp tişörtümü değiştiriyorum ve ince giyiniyorum yatarken. Yapabildiğim günlerde, yağmur yoksa yürüyüş yapıyorum ama dediğim gibi çoğunlukla yorgunum. Bazen sadece sitenin içinde birkaç tur atıyorum. Şu an ilk trimesterda verdiğim kiloları geri aldım. Gebeliğimi öğrendiğim kilonun 2-3 kilo üzerine çıktım. Yani +2/+3 civarında oynuyor. Henüz nasıl bir doğum türünün bana uygun olduğunu bilmiyoruz, 37. haftadaki duruma göre karar verilecek. Doğum korkum pek yok ama sonrasında uykusuzluk ve emzirme konularından biraz korkuyorum. Uykusuzluk esnasında bebeği düşürmek ya da zarar vermekten korkuyorum. Yani bunlar çok sık olan şeyler ve duyuyoruz hep yaşanıyor. Genel kaygılarım da bu şekilde. Ruh halim son günlerde biraz dalgalı. Bir iki gün mutluyum, bir iki gün orta halliyim ve bir iki gün yoğun depresyonda gibiyim. Hormonlar, ah hormonlar... 🥲 Baş etmeyi öğreniyorum, en azından çabalıyorum.

Fotoğraflara gelecek olursak, doğrudan kendi fotoğraflarımızı koymak istemedim açıkçası. İlki benim 28. hafta kontrolüne giderken çektiğim, ikincisi bebeğin anne karnındaki görüntüsü, üçüncüsü ise son zamanlarda eşimle çektiğimiz bir fotoğrafın ghibli versiyonları. Bebeğin yüzünü pek göremiyoruz, çünkü kızım biraz utangaç. Plasentasının arkasına saklanmayı seviyor. Son muayenede sadece dudaklarını görebildik ve gülümsüyordu. Yapay zeka da bu şekilde resmi dönüştürdü.

Bakalım ilerleyen süreçlerde neler olacak hiçbir fikrim yok ama kendimi kötü de hissetmiyorum. Başıma ne gelirse gelsin, nasıl gelirse gelsin halledebilirim duygusu hakim bugünlerde... Eğer değişirse zaten sizi yine haberdar ederim. 💕

#hamilelik

Burası küçücük olmasına rağmen çok tatlı bir yer. Manzarasına da bayıldım, onu ayrıca koyuyorum aşağıya.

Usta Pieter Bruegel Kimdir? Ölümünden yaklaşık üç yıl sonra yayımlanan, hemen yan tarafta görebildiğiniz gravür portresi, onun görünümüne da

Bruegel'in biyografisi hakkında bir şeyler yazmak pek kolay değildir ancak yine de denedim. Epey dolu ve bilgiye dayalı bir içerik oldu. Çok fazla araştırma yapmam gerekti bunun için... Ve tabii ki değdi.

#mubi #uçurtmayı vurmasınlar

flubbernuggetsj

tozluveolagan

Bugün benim doğum günüm.

theinternetarchive

'kasuga deer mandala,' hanging scroll of ink and gold on silk, japanese c. mid 13-1400s.

tozluveolagan

işte böyle eskiden kitaplarda resmedilen illüstrasyonlara bayılıyorum ya.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

güney ışığı.