Troebelwater @troebelwater - Tumblr Blog

Posts

oh vleugels, draag me!

Ver voorbij de zon.

Waar de hemel blauwer is dan blauw

en de bloemen leven van de dauw.

Op het topje van een ziel, daar zou ik wonen.

Waar jij je woorden fluistert door de bomen.

Waar het gras prikt en de poes haar oortje likt.

#zomers #zin in liefde

Soms droom ik dat je me in mijn armen neemt en zegt dat het oké is, dat het mag, dat ik je liever mag zien dan dit.

De stoutmoedigste fantasieën worden altijd overtroffen door de werkelijkheid

#verwondering

Hardnekkig

zelfs al neemt de wind me mee, spoelt de regen weg, brand, verdampt de zon. Dan toch, misschien... ben ik het vocht nog in je adem, is er een vezel, een ader waar ik zit, ben ik een druppel in je bloed, een stukje van je pis, een stukje in de stilte. Waarvan je niet weet dat het er is. Maar laat me, neem me mee, spoel me weg, verbrand, verdamp me...

Ik blijf.

#frot maar aan me.

TUIN

Kijk hoe prachtig deze tuin is. Ook al hangt vandaag de mist laag of steekt er onkruid door de haag. Kijk hoe prachtig deze tuin is.

Ik heb geleerd om te zien, te kijken naar vandaag. Ik heb geleerd dat alles wat je ziet, dat is wat je krijgt. Ik geef me over aan het groen, de aarde wordt mijn nieuwe thuis, terwijl het water zwijgt en me waakzaam door rivieren leidt. Het is diep, donker, zwaar, vloeibaar. Ik kijk en de getijden kijken terug. Dat was is, gaat vroeg of laat achter de rug.

Kijk hoe prachtig deze tuin is. Ook al zijn de bloemen dood of groeit het mos verwilderd in de goot. Zie hoe prachtig, 'daar een vis' en denk 'alles wat je ziet, is wat je krijgt, is alles wat er is.'

#de wind wint #de struiken struikelen #terwijl de zon zont

Laat ons genieten van de pijn van het gemis, omdat in die pijn alle vreugde zit.

#Troebelwater #Je kan je pijn doen aan alles in het leven #de mooiste dingen zijn soms nog het gevaarlijkst.

Zinken

Ik gooi met stenen naar het water terwijl ik mijn ogen sluit en denk aan jou. Jij bent alles waar ik nog aan denk, de rest is niets, is leeg als lucht, is wind. Ik hoor je zinken in de diepte en voel de wind sinds lang, voort eerst, opnieuw op mijn gezicht. Ik wacht en als ik niets meer hoor, zoek ik weer de zwaarste en gooi ik nog een keer. Ik vraag me af, 'hoeveel nog?' Om zeker te zijn dat je verdronken bent. Ik gooi ze ver alsof ik denk dat ik het ooit kwijt kan, terwijl ik weet dat er altijd stenen zullen zijn om mee te gooien. Ik wil water, tranen, druppels horen plonsen op de oppervlaktes, tot ze jou woorden hebben weggespoeld. Ik wil bodems, begraven onder stenen tot ik niets meer van je zie. Want van nu af wil 'ik' leven en jou laat ik sterven in rivieren, terwijl ik hier zit en niets doe. Want voor jou was ik toch al niets, ben ik leeg als lucht, ben ik de wind en als ik zelfs dat niet was voor u, dan was ik nu zelfs nog veel minder.

#Ik zat weer eens te niksen aan het water.

wisselende gedachtes

Het leerdoel redeneert, reflecteert op wat het eigenlijk betekend.

Het kadert denken over denken, overdoen en weer opnieuw.

Verzonken in karakters, wisselende gedachtes.

Regelmatig aan het woord, soms gehoord, vaak verstoord.

We spreken vrije taal, zoeken naar een eenheid, hoeveelheid, een verhaal.

Er is onderscheid tussen waarheid, tussen kennis, tussen feit en wijsheid.

Er zijn mensen vragend, uitdagend, meestal klagend; 'leeft het leven? wat is dood? wie is groot?'

Woorden met dubbele betekenis, soms eens juist meestal mis.

Het leerdoel, redeneert, reflecteert op wat het eigenlijk betekend.

#troebelwater #weer een tekstje dat nergens op slaat.#omdat het leven troebel is.

liefde leeft met twee

Als liefde alleen maar zou zijn wat het is. Een alleenstaande gedachte. Geen verbintenissen met een ander gevoel zelf niet met zichzelf dus enkel en alleen, 'één'. 'De liefde'. Gebaard in vrijheid, niets meer dan dat maar toch heel veel. Eigenzinnig, overtuigend, zelfbewust en zeker. Gestuurd door eigen intuïtie, geen spijt door impulsiviteit, dan had dit allemaal heel schoon geweest. Maar liefde mijn jongen, liefde leeft niet alleen en houd veel te veel rekening met anderen.

#Het kind van de angst zat er voor iets tussen. Onzekerheid had er vast ook iets mee te maken.

Jij doet me leven

Ik wil alles dat jij bent. Jou om van te houden, dat en nog veel meer. Ik neem alles wat ik krijg. De knepen in mijn bil, er is niets dat ik niet wil. Zelf als het tastbare verdwijnt, zelf als de zon niet eens meer schijnt. Dan zelf, houd ik je nog steeds, wil ik alle pijn. Want ook dat hoort bij het zijn. Ik neem al wat overblijft, elke beeltenis. Want als ik jou niet had gekend, dan had ik nu niet jouw gemis.

#jij bent alles wat doet leven

cirkelende gedachtes

We laten allemaal het leven, leven.

Door het op het einde weg te geven.

Zo sterft de regen met een val

en doet hij veel meer water leven.

Kringen zingen in het rond,

water drink ik met mijn mond.

Sterven doen we allemaal,

insecten vreten hoofden kaal.

we laten allemaal het leven, leven.

Door het op het einde weg te geven.

#wees dus niet bang #het leven sterft nooit

Zoals toen of nu

Ik ben slechts één pagina, een scene.

Een blad waarop je 'lieft', het liefst wilt overslaan.

Omdat het maar een flard is, een niets van jouw bestaan.

Een uitgescheurde pagina, dichtgevouwen, opgeborgen.

Geen vandaag, geen geloof in morgen

en op een dag wanneer je trouwt,

hem dan later weer eens openvouwt.

Hoop ik dat je het herkent.

Jouw verzorgt geschrift, bedrukt met rode lippenstift.

Dat je plat strijkt en dat blijkt,

dat zij nog steeds in jouw verhalen schrijft.

Dat je me nog steeds zo kent, zoals je toen of nu mijn vent bent.

Dat we hem dan kleven en er samen in één boek een eind aan weven.

#Soms is iets gewoon zoals het hoort te zijn. (soms ook niet)

Heimwee

Gisteren was laat en vandaag was het vroeg morgen. Ik wandel door de straten van mijn thuishaven. Daar waar ik 's avonds laat aanspoel en in de ochtend zeeziek ontwaak. Als een zeerover ben ik op zoek naar mijn schip dat ik gisteren ergens achterliet. Het water vloeide te wild vannacht, had ik nog naar huis gereden dan was ik zeker verdronken. De geur van een natgeregende stad dringt me in de neus. Voor het eerst merk ik de mooie tuinen op, die zich al veel te lang tussen de gebouwen verscholen houden. Ze leven ik zie het, ik ruik het en het voelt fantastisch. Tussen de gewoonlijke drukte is er ook een stilte, geen droevige deze keer maar die van de eenzaamheid. Het is een dag waarop het stoort als de muziek speelt door de straatboxen, maar de regen me geen bezwaar maakt. Ik zie in een steegje enkele theatermakers zich voorbereiden op een zonnige zondag. Ik vraag me af hoe het kan dat straten plots vollopen wanneer de regen verdwijnt. Waar komen ze vandaan? Komen ze voor de tuintjes? Voor het leven dat de regen heeft gegeven? Ze zijn te laat. De kabouters en trollen zijn al ontwaakt en straks komen ze uit hun hol om op de markt de mensen te volmaken. 'Volmaken' zoals vol en gemaakt. Tot al de rest verdwijnt. Tot de leegte en de tuintjes opnieuw worden verscholen en ik, ik verdwijn weer op de zee. Waar ik dobber en verlang naar meer. Tot ik weer eens kopje onderga. Ik denk dat mensen wandelen uit eenzaamheid, want op straat daar ben je nooit alleen. Ook ik wandel vandaag op een zondagmorgen door de straten. Ik wou dat het nog gisteren was, dat ik alles opnieuw kon overdoen en dat ik daarna opnieuw terecht kwam in vandaag. Daar staat hij, ik stap in. Geen schipbreuk deze keer. 'Ik heb je gemist vriend', denk ik. Op de autostoel naast me ligt een kaartje van mijn moeder, het ligt er al een tijdje. 'Je moet verder zoals het een beetje moet, zo gaat het leven', staat er. Ik voel opnieuw gemis. Het is alweer een tijd geleden dat ik haar zag. Het zijn moeders die je soms plots weer kind maken, die schuldig zijn aan de betekenis van heimwee. 'Ik weet het, Ik moet verder en vandaag bleef ik alweer stilstaan bij alles wat ik zag', fluister ik haar na.

#eens een zeerover altijd een zeerover