Ergens tussen het gezellig doen in, en het verkennen van, kreeg ik een opdracht die over Stockholm ging. Mijn klasgenoten en ik kregen ieder een metrostation toegewezen, die de aanleiding zou geven voor een werk. We volgden het vak sequential storytelling, wat ik zou omschrijven als een vrije interpretatie van een stripverhaal.
Sinds ik een gepassioneerd en frequent gebruiker van het openbaar vervoer ben, lag deze opdracht me wel. De Stockholmse metro ken ik inmiddels al goed. Ik heb een paar dagen een fiets gehad, twee dagen om precies te zijn, maar merkte al snel dat ik nog nooit over een heuvel gefietst had. Fietsen is hier heel anders is dan over de platte Hollandse gronden, en iedereen heeft een helm op. Dat, in combinatie met flinke geldproblemen (waar blijft die Erasmusbeurs Brenda, deze vrouw moet haar huur betalen!!), zorgde ervoor dat ik mijn knaloranje 90’s revival mountain bike na een heel vermoeiende fietstocht al moest verkopen aan een huisgenoot.
Mijn metrostation heette Karlaplan, een plein in het noorden van de stad. Het is groot en rond en in het midden staat een fontein, waar alle bankjes, baby’s en bejaarden omheen cirkelen. Ik ben meerdere keren op zo’n bankje gaan zitten om mensen te schetsen. Al die babbelende Zweden deden me beseffen dat ik, omdat ik geen Zweeds spreek, heel ver van hen af sta en ze nooit echt kan begrijpen.
Het project begon wat moeizaam; ik kende mijn weg nog helemaal niet in de school en dit beperkte mij enorm in het bedenken van oplossingen. Je kunt hier niet zomaar de metaalwerkplaats in lopen en aan de slag gaan; je moet eerst een cursus volgen om de apparatuur te mogen gebruiken, je mag alleen op bepaalde uren langskomen die vrijgemaakt zijn voor mensen van jouw richting, en dan moet je ook nog leren omgaan met de totaal norsheid van sommige mensen in de werkplaatsen. Gelukkig vond ik een algemene houtwerkplaats waar een schat van een vent (ik ben zijn naam een beetje vergeten maar volgens mij heette hij Janne(s)) me ontzettend goed geholpen heeft.
Het is dus een groot onding geworden, bestaande uit zeven meter tekening en een houten ring die op zijn breedst meer als twee meter is. De teksten op de tekening zijn half opgevangen gesprekken en gedachten die ik de mensen op Karlaplan gegeven heb. Ik ben er heel blij mee. Hij hangt nu in de gang van school, tot en met dinsdag. Als je zo heel toevallig langs Stockholm komt; kom vooral even kijken in het echt.
yousharknotpass
jacobvanloon
discoholicmusic
janainaart
theartofmadeline
2087