@tsigara - Tumblr Blog

Αν η ζωή ήταν άνθρωπος τι θα της έλεγες?

Κι ενώ εκείνη τη μέρα όλα ήταν έτοιμα, τα ρούχα μου μέσα στη βαλίτσα, το αμάξι γεμάτο βενζίνη, το ραδιοφωνάκι στην πίσω τσέπη του τζιν μου και τα τσιγάρα μου στο ντουλαπάκι του συνοδηγού, κάτι έλειπε.

Εκείνη τη μέρα τα πάντα ήταν έτοιμα, μα κάτι πολύ σημαντικό έλειπε.

Έκατσα σε ένα παγκάκι και άναψα τσιγάρο όταν μου ήρθαν στο μυαλό τα λόγια της μάνας μου εκείνη την τελευταία φορά που ανέφερα τ'όνομά σου: "Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρατάς μέσα σου τόση θλίψη. Θυμάσαι υπερβολικά πολλά από ανθρώπους που σε ξέχασαν με το πρώτο τσιγάρο μετά το σεξ."

Φύσηξα νευριασμένα τον καπνό και κοίταξα τη γάτα που είχε ακουμπήσει στα πόδια μου.

Θυμός ή παράπονο ; Παράπονο ή θλίψη ;

Πως γίνεται ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα να μην ήταν άξιος να μου δώσει ούτε μια μικρή σταγόνα από την αγάπη που έλεγε πως έχει για 'μένα ;

"Αν μ'αγαπάς δε μπορώ να το νιώσω και αν αυτή είναι η αγάπη σου θα προτιμούσα να με μισείς." αυτή ήταν η τελευταία φράση που άκουσες να βγαίνει απ'το στόμα μου.

Η παρουσία σου έπαψε να 'ναι γλυκιά και η φωνή σου μου προκαλεί ένα κόμπο στο στομάχι.

Ποτέ δε συνήθισες να σ'αγαπάνε. Οτιδήποτε καλό έμπαινε στη ζωή σου το έδιωχνες με τρόμο. Μόνο ο πόνος σου είναι οικείος και για αυτό τον επιλέγεις μανιωδώς.

Κουράστηκα να έχω για σύντροφο τη μοναξιά και τη θλίψη που μου άφηνες κάθε φορά. Κάποια πράγματα δε θα αλλάξουν ποτέ από μόνα τους αν δε θέλεις εσύ να κάνεις κάτι για αυτό.

Και γαμώτο, βαρέθηκα να είσαι η πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνάω. Ποτέ δεν άξιζες τόσες ώρες στο μυαλό μου.

Κάποτε σου ΄χα πει πως ό,τι κι αν γίνει εγώ θα μαι δίπλα σου. Αλλά ο πόνος δες πως αλλάζει τον άνθρωπο..

Αν δε φύγω τώρα δε θα το κάνω ποτέ. Σβήνω το τσιγάρο και πατάω γερά τα πόδια μου στο έδαφος. Ρίχνω μια τελευταία ματιά σε όσα αφήνω πίσω και μπαίνω στο αμάξι.

Έβαλα το τραγούδι που πάντα σιχαινόσουν και εγώ λάτρευα. Δε μπορώ να προσποιούμαι άλλο ότι ταιριάζω στον κόσμο σου, είναι πολύ μικρός και θλιβερός για 'μένα και τα όνειρα μου.