His Bankası

[turkuazhisler]

içi dışı bir biri olamadım galiba hiçbir zaman

ama hep tutarlıydım

içi kederli dışı şen şakrak 

hep

mutsuz görünmekten utandım  

gerçekten mutlu olmaktan utandığım gibi

mutsuz görünmek ayıptı hem nedenini sorsalar ne diyecektim?

ve bunca acının hakim olduğu dünyada gerçekten mutlu olmak da ayıptı

kendimi ne çok hırpalamışım 

hırpalıyorum

hırpalayacağım 

farkında oluyorum ama değiştiremiyorum 

değiştirmek istiyorum ama içten içe istemiyorum 

çünkü bilirsin, bildiğin kötü konfordur

bilmediğin iyiye tercih edersin 

ediyorum 

şimdi çıkıyorum o etrafını günebakanların sardığı barakadan

karşısına geçip bakıyorum 

kendi ellerimle yıkıyorum 

günebakanlara, ruhuma yakışır bir ev inşa ediyorum 

yüzüm hep güneşe ruhum hep aydınlığa dönük olacak güneş bulamazsam kendime döneceğim 

hep kendi kendimin her şeyi olmadım mı varsın güneşi de olurum

ancak artık almaya hazırım 

insanlara bir çıkar yolum aydınlığım olmadığında hayat bana güneş sunmadığında yüzümü döneceğim sırtımı dayanacağım bir güç olma imkanı vereceğim 

hep ben iyi gelemem ya insanların bana iyi gelmesine izin vereceğim 

[turkuazhisler]

bana inanmak zor gelmiyor zira ben anlatılanların aksine beni, diğer canlıları zora sokacak bir Tanrıya inanmıyorum. Ben Tanrıdan korkmuyorum ben O'nu kırmaktan korkacak kadar O'nu seviyorum. Gazabından korktuğum bir Tanrıya inanmak bana da zor gelirdi.

[turkuazhisler]

“bu dünyaya uyamıyorum” ve uyuyamıyorum.

artık yazamıyorum da.

her şeyin bu kadar kabulünde olmak...

öldürmüyor da süründürmüyor da...

artık ne turkuaz hislerim var ne de onları dökecek bir word kağıdına ne de onları biriktirecek bir his bankasına ihtiyacım var.

hala aidiyet hissetmiyorum

sadece aidiyet hissetmek gibi bir gayem yok artık

huzurlu

rüzgarlı da bir yer.

[turkuazhisler]

günebakanların etrafını sardığı küçük barakadan çıktı genç kız, gökyüzüne baktı güneşi selamladı. Yanakları ıslandı, dudağı tuzlu sudan bir acı hissetti, gülümsedi; her şeyin kıymetini anlamış olmanın verdiği tecrübe onu hem ağlatıyor hem güldürüyordu, yaşam bu değil miydi zaten. 

hep mutlu olmayı beklemişti, hep beklemişti, elbette bekledikçe hiç mutlu olmamıştı eline onca fırsat geçmiş O görememiş hep daha fazlasının olması gerektiğini düşünmüş, mutluluğunu her daim ötelemişti.

tek arzusu mutlu olmak olan genç kız nasıl mutlu olabileceğini neyin onu mutlu edeceğini bilmiyordu bile. 

üzerine hiç düşünmemişti bir an gelecek varoluşun verdiği bütün acı dinecek o var olmaktan dolayı öyle mutlu olacaktı ki...

o kutsal an 

neyle nasıl gelecekti o arzulanan, beklenen bir doğum gibi sancısını çektiği o an bilmiyordu gelecek mi emin de değildi.

öğretilmiş mutluluklar, arzuladığı onlar değildi.

neyi istediğini bilmeyen ama neyi istemediğinin bir o kadar farkında.

hayal etmekten dahi korkuyordu hayal ettiği gibi olmazsa?

korktuğu her şeyden kaçardı zaten.

yaşamıyordu galiba korktuklarından kaçıyor, bir ilahi gücün içine mutluluk kondurmasını bekleyerek günlerini geçiriyordu.

ah haksızlık ediyorum 

yaşadığını hissettiği öyle anlar oldu ki..

acı çektiği öyle çok zaman oldu ki 

var olmak öyle ağır geliyordu ki

yaşadığını hissediyordu evet ama bu ona acıdan başka bir şey vermiyordu.

her şeyin değerini fark ettiği o an 

ah kutsal an bu muydu

bunca yıl çektiği sancı 

doğmak bu muydu

beklemekle geçirdiği onca yıl 

ona kimse o kutsal anı bahşetmedi 

o hep diledi 

hep başkalarından

hep hayattan 

hep yaratıcıdan 

hepsi vesile oldu 

hepsi yardımcı oldu

aldıklarıyla, verdikleriyle

ama ona bu anı kendisi bahşetti

kendisinden diledi

kendinizden dilemediğiniz 

kendinizde aramadığınız

hiçbir şeye kavuşmuş olmazsınız. 

[turkuazhisler]

çaresiz hissetmekten, tırnaklarıma kadar saç uçlarıma kadar tiksindim.

kimse bunun benim elimde olduğunu söylemesin bana

zira kim elinde olup da böyle hissetmek ister, kafayı yemişsiniz

ya da

ya da, evet

kafayı yiyen, benimdir.

hayatımda milyonlarca insan olsa da yalnız hissedeceğimi biliyorum.

hep öyle hissediyorum

yalnız ve çaresiz.

yolun ortasında yatan bir köpek gibi 

bir araba gelirse kalkarım 

öncesinde daha iyi bir planım yok

ama hep tedirginim de 

tedirgin ve huzursuz

ve söylemiş miydim? yalnız ve çaresiz...

şimdi 

buraya kadar ki kısmı unutun

içten içe öyle yaşamak isteyen bir kız çocuğuyum ki...

bu beni kahrediyor.

hem vazgeçişlerin ustası hem her vazgeçişimde kendimi harcamalarımla ünlüyüm.

annem tüm bunlara nazar, kötü enerji falan diyor? 

bunca insan nasıl baş ediyor isyanı...

[turkuazhisler]

herkes bana bir yük gibi

kimse yükümü sırtlanmıyor 

benimle mutluluğunu bölüşmüyor da

hepsi bana yük oluyor

gerçekten sevildiğimi hissetmiyorum 

çünkü bilirsiniz gerçek sevgi koşulsuzdur

ama beni en çok sevdiğini iddia edenler irdeliyor

beni en çok tanıdığını düşündüklerim sorguluyor

yargılıyor evet yetmez ki öyle biri olduğuma inanılıyor ve yargılanıyorum

madem öyle biriyim lütfen gidin 

çünkü bilirsiniz en kötüsü bunu bir kere daha demiştim çok kere daha 

en kötüsü varlık içinde yokluk

kim en çok neyden korkarsa ondan vurulur

ben yalnızlığımdan.

[turkuazhisler]

en ağlayamadığım gecelerde bu şarkıyla ne çok ağladım.

ne zaman kendime patlayacak olsam eşlik ediyor bana.

insanlar ne çok patlıyorlar bana.

kendimi iyi ifade ettiğimi sandım hep ama çöp.

şevkat beklerken hırçındım hep.

bu ağlayış

hiçbir çocuğa

hiçbir hayvana

hiçbir mazluma değil

bu ağlayış sadece kendime

bir keresinde hatırlar mısın kendine acıyan bir bencilim demiştim

ne çok bencil oluyorum yaş aldıkça

bir keresinde yeni yaşıma da böyle bencil girmiştim

zaman söz verdiği gibi geçiyor her şeyi de unutturuyor

ama bu yumru benim göğsümde nasıl oluyor da hep kalıyor

hep aynı hissettiriyor

Oğuz Abi demişti ya; yaşarken anlaşılmaya mecburum.

Ve Ahmet Abi de öldükten sonra değil şimdi anlaşılmak istiyorum demişti

hepimiz onları öldükten sonra anladık

onlar sanatçıydı arkalarında kendilerini anlatan eserler bırakabildiler ve öldükten sonra da olsa anlaşıldılar değil mi?

ya ben...

beni beni bir tek Yaratıcım anlayacak, biliyorum.

[turkuazhisler]

hayatta her şeyin bir karşılığı olduğuna inanan biri oldum, bu benim başıma neden geldi sorusunun cevabını kendi içimde hep verdim. Verebildim. Verebilmişim zira bu bazen cevabı olmayan bir soru olabiliyormuş.

bazen sadece oluyormuş, nedensiz. Kimse sadece hak ettiklerini yaşamazmış.

23 yaşında çok da heveslisi olmadan ama avucumda son umut tohumuyla girdiğim yeni yılda hayat bana bunun idrakını yaşatıyor. Ve ben bu gerçekle yüz yüze kaldığımdan beri saatlerdir o tohumu avucumda sıkıyorum. Bana bunu o yaşatmış olabilir mi? Umut insanı her şeye rağmen hayata karşı heyecanlı kılıyor heyecan insana hayal kurduruyor sonra aksilikler seni hayal kırıklığına uğratıyor. Aksilikler? ne kadar da masum, keşke öyle olsa.

[turkuazhisler]

çocuk 

dünyadaki en mükemmel canlı 

ne verirsen onu aldığın, özünde salt iyilik olan 

ama bizler onlara kıyıyoruz 

biz büyükler! 

kendimize benzetiyoruz, 

çirkinleştiriyoruz, kötüleştiriyoruz

kendimize benzetiyoruz.

bizden görmedikçe bir çocuk arkadaşıyla dalga geçmeyi,

arkadaşının gözlerine değilde ayakkabılarına, nasıl konuştuğuna, nasıl göründüğüne bakmayı nereden bilsin.

bizden duymadıkça Suriyelinin, Afganistanlının, Türkiyelinin, Fransalının, bilmem nerelinin farklı olduğunu neden düşünsün.

ah dostoyevski kurtaracaksa dünyayı çocukların içindeki tertemiz sevgi kurtaracak 

çünkü biz büyüklerin sevgileri dahi ayrımcı 

kendine benzeyeni seven 

kendine benzeyeni alkışlayan 

kendine benzeyenin acısına ortak olan biz büyüklerin sevgisi bile kötü

kendine benzeyene merhamet eden biz büyüklerin iyiliği bile kötü 

ah çocuklar sizleri kendimize benzetmesek de benzesek sizlere...

[turkuazhisler]

ölümden zor mu değil mi bilmem ayrılık

hiç kavuşmamışlar ayrılık ne bilsin. 

ama aşk kağıda yazılmıyor, bilirim.

[turkuazhisler]

Tanrım 

-böyle deyince sanki daha mesafeli oluyor-

eğer bana sormuş olsaydın 

istemezdim 

sen muhtemelen üstesinden gelebileceğimi düşündün ama 

ben gelemiyorum

parmak uçlarımdan acı akıyor 

güçlenemiyorum 

dedikleri gibi öldürmeyen acı güçlendirseydi 

inanın hulk olurdum 

öldürmeyen acı süründürüyor bilmiyorsunuz

benim için umut yok 

yok işte 

her şey güzel olmayacak hiçbir zaman olmadı.

biliyor musunuz;

ölümden korkmamayı imandan olsun isterdim,

hüzünden değil. 

ölümü sadece hakka kavuşmak için beklemek isterdim,

bitsin diye değil.

ruhum bilseydi eğer asla beden bulmazdı kendine o gün.

başa gelen çekilir dimi 

baş üstüne.

[turkuazhisler]

içimi kanırta kanırta yazmak istiyorum

şu dibi görüp uçuşa geçen insanlara özeniyorum 

dipte sürünüyorum 

leş 

hiçbir şeyden tat almamak 

hüzün ağzıma ağzıma geliyor

bitsin 

bu hüzün beni hırçınlaştırdı ( the facts made me gruff )

sevimsizleştirdi 

güçlendirmiyor anasını satayım 

öldürmeyen acı süründürüyor 

[turkuazhisler]

sağ elindeki bıçağı sol göğsünün üzerine bir hışımla sapladı

nefes nefese uyandı

her sabah olduğu gibi

ensesinde soğuk ter 

yutkundu 

doğrulup oturdu ve bir süre dik dik karşıya baktı 

ne için?

buncası ne için?

bu kadarı?

[turkuazhisler]

iz.

nasıl başlasam ne yazsam nereden tutup nasıl kurtarsam kendimi

hiç bilmiyorum 

güçlü kalamıyorum

kendimi daha fazla geçiştiremiyorum

ve çıldırırsın ki vazgeçemiyorum 

bu şekilde devam edemiyorum

ve çıldırıyorum ki hiç bir şey yapamıyorum

hayallerde rüyalarda yaşamak beni delirtiyor

“bilsem ki senin içinde yangın, yeter

yine olmayalım ama bilsem; bilsem yeter bana

bildiklerim çok saçma 

ne canımı acıtacak kadar gerçek 

ne içimi ferahlatıyorlar

beni büsbütün çıkmaza sokuyorsun hiç haberin yok

neyden haberin oldu ki bunu bilesin

fark edesin ne zaman neyi fark ettin ki...

bir gün bir gün sana her şeyi anlatabilmeyi isterdim

bak anlatabilmeyi sadece beni dinleyebilmeni 

sana sadece anlatabilecek gücümün olmasını 

anlatabilmem bile o kadar imkansız ki 

asla bilmeyeceksin asla 

ne böyle sevda gördüm ne böyle yara

sevda mı 

yara mı 

hiç mi 

iz mi ne -insan hayatında ilk defa hissettiği şeyi nasıl bilir ki nasıl koyar adını-

ben bunları yazarken sen kime neler yazıyorsun

ve ben bunları yaşarken sen kimle neler yaşıyorsun

bazen yüreğimin sesine engel olamıyormuşum gibi duyuyorum

ne vardı beni sevsen sadece sevsen bilsem hissetsem ama yine asla olmasak... 10 mart “

[turkuazhisler]

inanç,

insanının yüreğinden gelir 

ben yanlış mı biliyorum

bazen onun sizi sevdiğine inanırsınız

onun sizin için doğru olduğuna

bazen doğru olmasa bile olsun istersiniz 

size hiç olmadı mı bu

bu histir kanıtlayabilir misiniz

kanıtmaya ihtiyaç duyar mısınız

hayır, seversiniz misal sevilecek hiç bir yanı olmadığını bile bile

çünkü yüreğinizden gelen budur 

ve inanç 

inanç da böyle değil midir

ne kadar mantıklı olabilir ki bir inanç bir his

inanmak ister, inanırsınız

bazen sadece ister ve inanırsınız

dinler de böyle değil midir

her dinde bir tanrı vardır görülmez

görmediğiniz bir şeye inanmak ne kadar mantıklıdır ki

inanç işte insan görmeden inanır da sever de

bilmez ama hisseder

din inançtır inanç hissedilir bilinmez

bilmek için bir çok şey okursun ama hissetmiyorsan ne okusan boş değil midir 

ama hissediyorsan da; aksi ne okusan, oda boştur

sana tanrı yok desinler 

oku dinle duy, yüreğin beni koruyan seven bir yaratıcı var diyorsa 

şurda okudum tanrı yokmuş artık inanmıyorum diyebilir misin

yüreğini nereye kadar susturabilirsin ki 

sonra kendine en yakın tanrıyı seçersin

bırak her dinin her insanın anlattığı bildiği tanrı bile farklı

sanki herkes ayrı bir tanrıdan bahsediyor gibi ama hepside tek bir tanrıdan bahsettiğini iddia ediyor

benim tanrım bizi boşuna yaratmadı ve biz acı çekerken bizi öylece izlemiyor O’na ulaşacağımız Onu bulacağımız anı bekliyor, bizi gözetiyor 

ve O’na ulaşmamızı o bizden daha çok istiyor

benim tanrım bizi cezalandırma meraklısı da değil asla

O hepimizden daha çok istiyor O’na ulaşıp tanıyıp sevmemizi

kim istemez sevdiği tarafından sevilmek

hele ki bizi yaratan seven O, bizlerinde Onu sevmemizi öyle istekli bekliyor ki

nerden mi biliyorum hissediyorum yetmez mi 

[turkuazhisler]

iz.

bakıyorum öyle.

mütemadiyen gözlerim dolu dolu bakıyorum.

sağa sola 

yanımda ol ama nasıl olursan ol razıydım

artık oda yok

mütemadiyen gözlerim dolu dolu bakıyorum.

[turkuazhisler]

başardım beni seven birini bile benden kaçar ettim.

tebrikler.

senin için de yazacağımı hiç düşünmezdim 

çünkü biz çok mutlu olacaktık ve ben mutluyken yazmam.

giden bu yolculardan en çok ben şanssızım.

yok, biraz da sen ağlama ben yeterince ağladım bizim için.

bir tek sen anla.

sen nasıl beni anlamadın.

sen ne kadar çok anlamadın beni.

sen beni niye anlamadın.

kursağımda kaldın.

ilk defa bu kadar mutluydum.

ilk defa bu kadar tamdım.

ilk defa bu kadar güzeldi her şey.

yapma, hayır ben mahvetmedim.

ben ne kadar doyumsuz ne kadar sevgiye aç bi insanmışım.

sevmenin azını çoğunu bilmem ama yemin ederim sevginin yeterincesi var

ve yeterince sevilmeyince insan illaki gidiyor.

çünkü karşısında kalması için uğraş veren olmuyor.

çünkü insan birini yeterince sevmiyorsa gitmesine izin veriyor gitmesine sebep olduğu halde seyirci kalıyor.

oysa ben ( oysa ben bu gece yüreğim elimde sana bir sırrımı söyleyecektim)

evet oysa ben gitme demeni beklemiştim.

oysa ben beni durdurmanı istemiştim.

ve bunu o kadar belli etmiştim ki yapmazsan gitmeliydim.

gittim.

henüz değil belki.

hala seni seviyorum.

 ama sen gelsen de ben istesem de seninle olmayacağım.

beni böyle tek bıraktın ya beni gitmeye zorladın ya daha da yanımda olma.

ben son ana kadar bekledim son ana kadar belki şu an bile ama sen geldiğinde ben hala seni seviyor da olsam artık istemiyor olacağım sana söz.

benim tek yaptığım sevmekti.

sen geri geldiğinde ben öyle suskun olacağım ki o zaman bunca zaman niye bu kadar çok konuştuğumu anlayacaksın. 

artık

seni hiç önemsemek istemiyorum.

ben hep sen mutlu ol istedim mutlu edemedim de.

neyse, mutluluğun artık beni ilgilendirmiyor.

biliyor musunuz.

bir insan ancak bu kadar itilirdi.

bir insan ancak bu kadar sevgisiz bırakılırdı.

bir insan için ancak bu kadar uğraşılmazdı.

bir insan sevdiği insanı en fazla bu kadar kırabilirdi.

seni benim kadar kimse sevmeyecek diyemem ama seni benim kadar kimse önemsemeyecek kimse benim kadar senin mutluluğunu düşünmeyecek kimse seni benim kadar güzel tanımayacak.

hani beni hiç bırakmazdın.

sana artık hiç inanmıyorum.