ah mevsimi
karanlık yerlerimde pusu kuran yabancı gözler deliyor içimi
ben kanadıkça sen ölüyor gibisin
yüreğimde uyudukça sen
ve gözlerim maviye dalınca en çok
bir serçe köşeye sıkışıyor sanki
boğazda düğümlenen hevesler gibi
hatıralar inat ediyor tırnaklarıyla beni sevmeye .
hayatla arama mesafe koydum senden sonra mesela
nefes almak için uyuyorum
adımlarımı sayıyorum
kaç adımda sevdim seni
merak ediyorum.
içimde çiftleşen acılar beni terbiyesiz ölümlere itiyor
karıncaları daha çok seviyorum .
sessiz harflerin yokuşunda kendimi izliyorum uzaktan
uzağı göremiyorum artık
yakını öteliyorum.
nefesim de kokuyor
içimde ölü insanlar ağıt yakıyor.
bir şiir mesafesinde kokluyorum seni
bin pişmanlık iniltisiyle hasabı istiyorum Yaradan'dan.
sonra uzanıyorum acıyan yumuşak yerlerime
ve diyorum ki:
"sevgili Allah'ım bu yüreği koru "