@umutyaka - Tumblr Blog

Nedeni Olmayan Şeyler ve LEGO

Yirmilerin ‘‘Hoppa’’ dediği yaştayım ve biliyorum, hayat iniş ve çıkışlardan oluşuyor.

İniş-çıkış denilince aklıma araba yolculuklarında elini camdan dışarı çıkartıp dalga yapmak geliyor. Daha önceleri anlatmıştım neler hissettiğimi, planlarımı ve nasıl gittiğini. Şöyle ki, iyi gidiyor.

İniş döneminde ama iyi, kendim ve kariyerim için iyi olacağını düşündüğüm bir yerde işe başladım 3 ay önce, yepyeni bir iş öğreniyordum, mesaiye kalıyordum, müşteriler ile nasıl konuşulacağını öğreniyordum, (ki onlar da insan, ve ben insanlarla nasıl konuşulacağını gayet iyi bilirim) markaların hesaplarını yönetiyordum, istediğim yerdeydim ama bir şey eksik gidiyordu, sanki bir şeylere dahil olamıyor, fikir üretmeden bir şeyler yapmaya çalışıyordum. Dün ajans başkanı ile konuştuk, ay sonu ilişkiyi kesmek istediklerini söyledi, ne hissettiğimi filan anlatmayacağım, her zamanki şeyler şimdi ben ne yapacağımlar, çökmeler filan, ama sorunun ne olduğunu öğrenmek istiyordum, daha önemli bir konu bu, öğren ki bir daha yapma. İşler garipleşmeye burada başladı, belli bir neden yok. Yani var ama bana söyleyemiyor ya da gerçekten yok ve o da nedenini bilmiyor, sadece işini yapmalı, ve görüyorum, gözünde görüyorum bunun saçma olduğunun o da farkında. Bu 5 saniyelik ‘’Hasiktir’’ konuşmasından sonra 20 dakika filan sohbet goygoy yaptık, çok iyi geldiğini söylemeliyim, toplantı odasından planımı yapmış şekilde çıktım.

Bu ajans bir LEGO parçası, ve ben elimdeki parçalar ile birleştirerek bir şey yaratmaya çalışıyorum, yani bana kattıkları ile devam edeceğim ve moralimi bozmayacağım. Ben kendimi ne olarak görüyorsam oyum, yapamadım mı? tamam, daha çok çalışırım! Öğrenirim! Ben bunu yapmak istiyorum ve bunun için çabalayacağım, kendime kendimi ispatlayacağım.

Yirmili yaşların ‘‘Böyle de olmaz ki’’den sonra gelen alkışlarındayım, ikinci ajans deneyimim dördüncü ayında benden daha kıdemli birinin kişiliği yüzünden bitti. Ama olsun bunların hepsi birer anı.

Blog işlerini bırakıp sahil kasabasına mı yerleştin umut? Come back please

Blog işini yapabildiğimi düşünmüyorum,

Sahil kasabasını için;

https://www.youtube.com/watch?v=EOFQXb5yZGA

Bazen Bir Kapıyı Açmak İçin Bir Kapıyı Kapatmak Gerekir

Radikal ve fevri kararların schengen vizesi aldığı yaşlardayım, bu da her yere girip çıkma hakkı doğuruyor bende.

Hayatı henüz oturtamadığımdan ve pek kaybedecek bir şeyim olmadığından pek çok şey deneme şansım var, insanların birleştirecek, hayatı kolaylaştıracak kocaman bir sosyal ağ yaratıp Mark Zuckerberg olmak istemiyorum, basit mobil oyunlar deneyip kısa zamanlı planlar yapabilirim. Şu an bu rahatlığa sahibim çünkü gencim.

Hevesle girip at gibi koşturduğum ajans şu an aynı şeyleri hissettirmiyor bana, sanki ne onların bana kattığı bir şey var ne de benim onlara. Hayatta ne yapmak istediğimi ve nerede olmak istediğimi aradığım, denediğim dönemimde bilgi birikimi ya da kişisel beceri olarak verim alamadığım bir dönem hiç mantıklı değil. Bu yüzden ayrılmaya karar verdim, işsiz olmamın beni fişekleyeceğine inanarak daha şevkle fikir üreteceğimi ve bu dönem için yararlı olacağına inanıyorum.

Yirmili yaşların Metin Ali Feyyaz’ındayım, her ortaya kafa golü atmaktansa pas da verme şansına sahibim.

Önceliklerimi Belirlemeye Çalışıyorum

Fikir kaynama noktasının 100 derece olduğu yaşlardayım, buda yapım hakkında oldukça bilgi veriyordur; bulunduğum kabın şeklini alırım.

Herkes sevdiği ve rahat olacağı bir şey yapmak ister, ben de kendi kabımı yaratmak ve rahat edeceğim şekli bulmak adına hareket etmeye başladım, bunun için adımlara ve adımların öncelik sıralamasına ihtiyacım var

A---------------------------------------------------------------------------------------------B

Başlangıç noktama ‘A’ diyorum, ulaşmak istediğim nokta ise ‘B’. Bu ara çok uzun bir yol da olabilir çok kısa bir yol da ama ilk hareketim bu ‘B’ noktasına odaklı kalmak olmalı, başka bir C ya da D planını düşünmeye başlarsam çuvallarım. Aradaki A1, A2, A3... adımlarını görüp teker teker ilerlemeliyim, yani parçala-böl-yok et.

Bir öncelik sıralamasına ihtiyacım var, genelden özele gitmeli. Nasıl eğitim zamanımızda ilk önce genel dersleri alıp sonra branş seçiyorsak bu da öyle olmalı. Mesela ‘B’ noktası bir kedi sever olmak diyelim, ilk önce kediler hakkında bilgi edinmeye başlamalıyız, ne severler, ne yaparlar, nasıl yaşarlar... sonra ortaya türler çıkacaktır ve türlere özel bilgiler edinmeye başlarız derken sizin özel olarak ilgi duyduğunuz bir tür olacaktır ve onun üzerinden devam edip o türün tüm püf noktalarına hakim olup o kediyi beslemeye başlayacaksınız.

Saçma bir örnek oldu ama konuyu anladınız.

Fikirlerin mitoz bölündüğü yaşlardayım, kendimden bir tane daha olsa bana bilmediğim bir şey öğretebilmesini isterdim.

Kendimi Tanımaya Çalışıyorum

En çok soruların sorulduğu, en çok cevaplanamadığı yaşlardayım, 20lerin ilk işaret parmağındayım. Bir şeyler yapmak ve başarılı olmak zorundaymışım gibi hissediyorum, buna beni ne zorluyor bilmiyorum ama bu şekilde olması gerektiğine inanmaya başladım.

Düşünüyorum ki insanlar neyde başarılarsa ona göre bir uğraş seçmeliler, tabi para harcamakta başarılıysa en çok para kazanacağı her hangi bir şey de yapabilir. Ama benim demek istediğim sadece meslek olarak bakmak değil bir uğraş edinmek, yani üstüne kafa yorduğunda, zaman harcadığında, sonuç elde edebileceğin ve bu yorgunluktan şikayetçi olmayacağın bir şey.

Bunu yapabilmenin bebek adımı (bana göre) kendini tanımaya başlamak, eğer ben arkadaşlar gruplarımı bir araya getirmekten, onları kaynaştırmaktan, aradaki zincir olmaktan hoşlanıyorsam bunun üzerine kafa yormalıyım, mesela organizasyon yapabilirim, insanları kaynaştırır, hoş bir platform yaratabilirim.

Kendini biraz sınayarak mesela ayda bir bu özellik durumunu gözden geçirebilirsin, sorular sor kendine; 'ne yaparken eğleniyorum, ne yapmakta iyiyim?' dürüstçe yaz, her ince ayrıntısını, iyi dondurma yiyebiliyorsan oraya buraya bulaştırmıyorsan bile yaz. İnanıyorum ki elbet bir şey çıkacaktır. Arkadaşlarına, ailene sor bunları teyit ettir ve eşleşenleri toplayarak bir şey yaratmaya çalış.

En çok cevapların verildiği, hiç bir soruya şemsiye olamayan yaşlardayım, 20lerin çokta -ler olmadığı yerlerdeyim. Mutlu olmak ve eğlenmek istiyorum ve biliyorum ki her hangi tür bir başarı insanı mutlu eder, mutlu olmaya devam ettikçe başarı isteğin artar, yaptığın şeyden eğleniyor hale gelirsin. Şimdi, bir özelliğini seç, küçük uğraşını bul, üzerine düş, mutlu ol.