Ben iyi hissetmiyorum, neden bilmiyorum ama gerçekten iyi hissetmiyorum. İşin kötü tarafı, bir nedeni de yok. Hani durup soruyorum kendi kendime: “Neden bu haldeyim?” diye. Yok, gerçekten yok… İçimde tarif edemediğim bir boşluk var, neyle dolacağını bilmiyorum. Gün geçiyor, insanlar konuşuyor, hayat devam ediyor ama sanki ben biraz dışındayım her şeyin. Bir şeyleri kaçırıyormuşum gibi ama neyi kaçırdığımı da bilmiyorum. Gülüyorum bazen, ama içimden değil… Sanki gülmem gerektiği için. Yoruldum, ama dinlensem geçecek bir yorgunluk değil bu. Uyusam geçmiyor, konuşsam anlatamıyorum. Belki de en kötüsü bu: Anlatacak kelime yok, anlayacak kimse yok gibi hissediyorum. Ve öylece geçip gidiyor günler, ben hala iyi hissetmiyorum. Nedensizliğin içinde sıkışıp kaldım.