Paper's View

EVERY LETTER COUNTS!

[unusinstaromnium]

[DISCLAIMER: I posted this on Facebook last March 17,2017. I really want to save this on my tumblr account to add some memories for me.]

Hindi biro ang maging isang STUDENT LEADER.

Kaakibat nito ang sakripisyo at tapang.

Pinupunan at ginagawan nang paraan ang anumang pagkukulang.

Ang responsibilidad na mabigat, tinatanggap at binubuhat.

Higit sa lahat, sarili'y isinasantabi para paglingkuran ang nakararami.

Hindi biro ang isang taon. Hindi biro ang humawak nang mahigit 470 na estudyante.

Mahirap gawin pero masayang isipin.

Salamat sa mga taong unang nagtiwala at naging gabay namin, mam Gonzaga, sir Eman, kuya Arjohn, at ate Julie.

Salamat sa mga taong nagbigay ng motibasyon at nagsabing, "Angie, kaya mo yan!"

Salamat sa mga ka-officers ko na nakasama ko sa saya, hirap, pagod, iyakan at tawanan.

Salamat sa mga kaklase ko na unang nagtiwala sakin na maging presidente ng klase sa halos tatlong taon.

Salamat sa Panginoon na Siyang lakas at gabay ko sa anumang hamon na tinahak ko sa pagiging lider.

Salamat sa isang taong pagtitiwala JPMAPers!

At sa huling bahagi nito,

Maaaring may mga kritisismo pero hindi naging hadlang yun para mamuno ng may prinsipyo dahil sa huling bahagi ng pamumuno, ang importante ay ang pagkatuto.

Angelete Dolosa Legaspi JPMAP President 2016-2017

Now signing off!

[unusinstaromnium]

I’m not a fan of them the time that they debuted, the time everyone knows “Growl” in our classroom but I didn’t care, the days OT12 became OT11 became OT10 and now OT9, the moments that I missed seeing them happy like a child enjoying their days spending together, moments that I missed crying together with them because of pains and despair in the past. 

I’m not a fan of EXO before, I regretted not knowing them back then, but here I am now, I’m a new EXO-L and I guess it’s not too late for me to support and love EXO. 

And, what makes EXO inspire me the most is they never forget how they started, they never forget to thank the people behind their success; the humility they have is one of the reasons why I admire them. 

The determination they have to become a better artist every year, that’s the reason why I keep going in my life. 

Honestly, I am suffering from mild depression but whenever I watch them, whenever I read good things about them, I always reminding myself, “If EXO can do despite of obstacles and challenges, you can also do it!” 

EXO is not only an idol singing and dancing in stage; they are also an idol that can inspire and motivate a person suffering from depression.

Writing this kind of post, it makes me emotional. I love EXO so much!

P.S. This post is one of my entry for a giveaway of @FrostOnEarthPH (twitter account) 

[unusinstaromnium]

EXO: WE ARE ONE!

I’m not a KPOP fan before. Actually, I’m a hater back then. But, suddenly, the music of KPOP slaps me and say “Hey! This is our music, you better listen to this!” And, whoops! EXO pops up and boom! I became a fan already.

September 10, 2017- OFFICIALLY BECAME AN EXO-L

“THE POWER OF MUSIC” as says to their repackage album. And, I think because of “that POWER” of their music, they reached me. I love their songs but I even love them more because of their humble personality and determination to become a better artist every year. I also love the way they appreciate and acknowledge their fans, EXO-L.

Some may say, “Eeeww! You’re a KPOP fan now?” So what? I don’t care! As long as they make me happy, as long as their music will motivates me, as long as there is EXO, I PROUDLY SAY THAT I AM A KPOP FAN! I’M AN EXO-L!

XIUMIN, BAEKHYUN, D.O., CHANYEOL, SUHO, SEHUN, KAI and LAY! I love the way you are!

[unusinstaromnium]

Hindi madali ang aming tinahak pero nasuklian naman ito nang matamis na halakhak.

Tapos na sa mahabang pagsasaliksik at umpisa na upang matulog nang may hilik!

[unusinstaromnium]

STAND UP!

Every step we take, struggles come, disasters always disturbed us and problems were almost our best friend in our everyday life.  There are ups and downs and we didn't almost know what to do to overcome it.  We patiently waiting for the success, for the triumph, but we can't see it, we can't reach it because we always say "I can't, it's impossible, I give up!"  We always asked, "Why me? Why is it happening to me?"

Never give in.  This is what Winston Churchill emphasized in his speech at the Harrow School on October 29, 1941.  He stated that our dark days are the greatest days in our life.  Why he said that? It is because he believes that God allowed us these struggles in life for us to have a strength and conviction to do what we can do as who we are.  Do not move from crisis to crisis instead move from crisis to success.  Yes, it's not going to be so fast to reach the top but even if it takes months or even years- do it!

Triumph and disasters.  These are the two words that we defined differently.  We sees triumph as a great achievement while disaster as a great misfortune in our life.  Well, yes, they're totally different but what made Winston Churchill realized and as Kipling says that "We must meet with Triumph and Disaster.  And treat those two impostors just the same."  How should we do it? Treat these two words just the same? Well, maybe some people may think it is ridiculous but for me and as Winston Churchill believed, it is a great idea to move and lived up in our life.  How? Take the disaster positively and pray for triumph faithfully.  You cannot conquer the disaster in life if you do not have a goal to succeed.  You may not gain strength if you do not encounter your weaknesses.

Don't go with the flow in a falls instead make a falls and flow with it.  Creating our life in darker days is not taking the risk; it's an opportunity for you to make greatest days in your life.

Reading those words of wisdom from Winston Churchill is a refreshment and realization not only for me but also for us.  Life is a journey and if you take the road in steps, goes along with it, if you stumble and fall, stand up and never give in.

[unusinstaromnium]

REACHING THE TOP!

FEBRUARY 17, 2016- Extreme level of mountain hiking in Pico de Loro! It is worth climbing for! Reaching the Peak 2 or the “Monolith”, as what they’ve called, was a great adventure! 

One of my best adventure this 2016 so far!

[unusinstaromnium]

HENERASYON X:

Makabagong kabataan, Pag-asa pa ba ng bayan?

 Ako. Isang kabataan. Simbolo ng pag-asa. Sumasalamin sa pagbabago ng bayan. Ako na isang kabataan, saan ko nga ba ihahatid ang bayan? Sa liwanag ng pag-asa o sa dilim ng kabiguan?

            Kabataan. Pag-asa. Bayan.

            Mga salitang kumakatawan sa kasabihang nagmula kay Gat Jose Rizal. Kasabihan na pinaniniwalaan noon ngunit ngayo'y tila naglalaho at binubura na ng panahon. Unti-unti nang nawawala ang pag-asa. Ang ilan ay nagpapatangay, ang ilan ay nagtatago sa diskurso ng makabagong panahon. Mabibilang na lamang sa daliri ang nagpapatunay na sila ang pag-asa. At kung titingnan sa panahon ngayon, bihira nang makakita ng kabataang taglay ang pag-asa na hinahanap ng bayan.

             Kabataan ako. Kabataan akong lumaki sa makabagong henerasyon. Kabataan akong mulat sa makabagong teknolohiya. Mulat sa makabagong pamamaraan ng pamumuhay. Parte ng sinasabi nilang Henerasyon X. Tawag sa amin ay kabataang techie. 'Yan ang makabagong kabataan ngayon.

              Kabataan ako. Kabataan akong sumusunod sa uso o trending. Walang oras na hindi hawak ang cellphone o laptop. Maghapong nakatutok sa virtual na mundo ng telebisyon o mass media. Unti-unti nang nawawala ang mga larong pinoy at pinapalitan na ng kinahuhumalingang online games. Tutok sa social media basta makasabay sa usapang showbiz at mga viral videos. Kinukulong kami ng makabagong teknolohiya sa realidad ng mundo.

              Kabataan ako. Kabataan akong limot na ang tradisyon ng pagmamano at pagsasabi ng po at opo. Walang alam sa gawaing bahay dahil maghapong nakahilata sa higaan. Walang oras sa pamilya dahil laging nasa galaan at lakwatsa ng barkada.

              Kabataan ako. Kabataan akong tamad gawin ang mga bagay na dapat ay tapusin na sa takdang araw at panahon. Nag-aaksaya ng oras. Walang pagkukusa. Hindi nakatuon sa pag-aaral. Walang konsentrasyon. Walang disiplina at determinasyon.

                  Kabataan ako. Kabataan akong nagmamahal nang sobra kaya ikamamatay ko ‘pag nawala siya. Mahal ko siya, mahal niya ako, mahal namin ang isa’t isa. Walang forever! Mga kataga na laging bukang bibig ng mga kabataan. ‘Yan ang paraan nang pagmamahal na mayroon kaming kabataan ngayon. Nagpasakop sa bugso ng damdamin kaya’t puso ang pinapairal at kinalimutan na ang isip.

               Kabataan ako. Kabataan akong sangkot sa mga krimen at karahasang nagaganap sa bayan. Sangkot sa kawatan, panggagahasa, pagpatay at mga ilegal na droga. Isa na rin sa mga peste ng lipunan na hindi tumitigil ang pagdami at patuloy na nadadagdagan.

               Ngayon, uulitin ko:

               Ako. Isang kabataan. Simbolo ng pag-asa. Sumasalamin sa pag-asa ng bayan. Ako na isang kabataan, saan ko nga ba ihahatid ang bayan? Sa liwanag ng pag-asa o sa dilim ng kabiguan?

           Ako nga ba ang pag-asa? O pasakit ng lipunan? Ako pa rin ba ang kabataan na tinutukoy ni Rizal na pag-asa ng bayan?

           Naguguluhan ako.  Naguguluhan ako sa kaparehong naguguluhan din ang kapwa kabataan ko. Naguguluhan ako sa sitwasyong hindi ko na matukoy kung alin ang tama at alin ang mali. Nilalamon na kaming kabataan ng sistemang pilit na sinisira ang imahe ng pag-asa. Nagpapatangay kami kaya’t ang karamihan sa amin, hindi na alam kung sila pa nga ba ang pag-asa ng bayan. Ang iba’y tuluyan nang nagpatianod at ang iba’y nakakapit pa sa sanga at pinipilit pang makaahon.

Pag-asa pa nga ba kami? O isa na rin kami  sa aasa at maghihintay ng bayaning mag-aahon sa bayan? May dapat bang sisihin? O dapat bang kaming kabataan ang may pasanin?

Puro tanong ngunit walang mahanap na sagot. Walang solusyon dahil walang nakilos upang gumawa ng aksyon. Lahat nakatunganga. Lahat nakatitig lang. Naliligaw ng landas sapagkat walang nagtuturo ng direksyon patungo sa tamang daang tatahakin.

Pag-asa. Ito ang iisang mithi ng ating bayan. Ang maiahon sila nang pinaniniwalaan nilang pag-asa. Ngunit, ang pag-asa'y hindi lang kaming kabataan. Ang pag-asa'y nakakamtan sa pamamagitan ng bawat isa at sa nagkakaisang bayan. Paanong mahuhubog bilang pag-asa ng bayan ang kabataan kung ang mga taong nasa paligid niya ay gumagawa ng mali at binabaluktot ang sistema ng bayan? Nasaan ang mga huwaran na dapat tularan naming kabataan? Ang tinuturo niyo sa amin ay mali. Ang ipinapakita niyo sa amin ay kaguluhan at kalituhan. Ang mali ay nagiging tama at ang tama ay ginagawang mali.

Marahil, maraming balakid upang makamtan ang minimithi ng bayan. Siguro nga'y kung babangon si Gat Jose Rizal mula sa kanyang hukay, baka pagsisihan niya pa na ginawa niyang pag-asa ng bayan ang kabataan. Siguro nga'y kung buhay pa si Heneral Luna, susugod at sisigawan niya tayo na "Mas pinili niyo ang sarili kaysa bayan." Marahil, kung hindi tayo nagpadala sa makamundong bagay, marahil hindi magiging malubha ang sitwasyon ng ating bayan at hindi sana tayo ang isa sa mga pasakit sa lipunan.

Mga sana na sana'y nagawa noon pa. Ngunit, dumating na tayo sa panahon na kaharap na natin ang makabagong mundo. Totoong lumulubha ang kalagayan ng kabataan. Lulubha ito kung pababayaan.

Walang masama sa pagtangkilik ng makabagong mundo dahil simbolo ito ng progresibong panahon. Ngunit, sana'y maisip natin na ang paggamit ng mali sa mga makamundong bagay ay siyang wawasak sa ating kamalayan at bayan.

Sa kabila ng lahat, hindi naman dapat masisi sa aming kabataan ang mga negatibong pagtingin sa amin. Hindi dapat kami ang masisi kung bakit ganito kami ngayon. Sumusunod lang kami sa takbo ng panahon at kung ano ang sistemang kinamulatan namin ngayon. Ang mali lang sa amin, nagpatangay kami sa agos, nalulong kami at nawalan ng kontrol. Malaking bahagi ng makabagong sistema sa panahon ngayon ang pagkilos naming kabataan.

Totoo. Isa ako at kabahagi ako ng makabagong kabataan ngayon. Nagkakaroon man nang lamat ang aming henerasyon pero hindi pa ito huli dahil may mga kabataan pa ring patuloy na umaaksyon.

Kaya't maninindigan ako at muling sasambitin:

Ako. Isang kabataan. Simbolo ng pag-asa. Sumasalamin sa pag-asa ng bayan. Ihahatid ko ang bayan sa liwanag ng pag-asa dahil ang kabataan ay hindi lang pag-asa ng bayan, ang kabataan ay dapat nang asahan ng bayan.