[unutma1864]

Seyda Alameddin (k.s) Hazretleri mübarek sohbetlerinde şöyle buyurur:

Sizin en azılı düşmanınız nefsinizdir, şeytandır. Bunlar insana vesvese verebiliyor, vesveseyi de basit algılamayın, zihninize kalbinize serpilen vesveve tohumu duyguya dönüşebiliyor. Eğer duygunuzu da yönetemezseniz, bu sizin hayatınıza yansıyabiliyor. Bu da sizde hasut duygulara sebebiyet verebiliyor. Sizi farklı bir şekle büründürebilir. Gaflet bunları en çok çeken haldir, bir kokudur.

Gaflet dediğimiz bu halin bir kokusu var. Onlar o kokuya gelirler ve insana musallat olurlar. İnsana vesvese verirler. Bu gaflet halinden ancak zikir hali ile kurtulabilir insan.

Bizi gaflet halinden uzaklaştıran zikir nasıl zikir? İnsan sürekli zikir yapamaz fakat zikir de bir mülahaza olduğu için insan devamlı mülahaza halinde olduğu zaman gafletten uzaklaşıyor. Zikir rabıta hatme bunların hepsi aynıdır. Rabıta biraz daha hususidir. Allah (cc) ile irtibatlanma açısından. Bu şekilde insan gaflet halinden kurtulabiliyor. Bu zikir haline büründüğünüzde ruh kendine gelir, o aydınlık hali bulursunuz.

[unutma1864]

İbnü’l-Cevzî (rahimehullah) “Saydü’l-Hâtır” adlı eserinde şöyle bir hikaye anlatır:

Anlatılır ki bir köpek, aslana şöyle dedi:

“Ey yırtıcıların efendisi! Benim adımı değiştir, çünkü bu isim çirkindir.”

Aslan ona şöyle cevap verdi:

“Sen hainsin. Sana bu isimden başkası yakışmaz.”

Köpek:

“Beni dene.” dedi.

Bunun üzerine aslan ona bir parça et vererek:

“Bunu yarına kadar benim için koru. Eğer başarabilirsen adını değiştiririm.” dedi.

Köpek acıktı. Ete bakıyor, kendini tutmaya çalışıyordu. Fakat nefsi ağır basınca kendi kendine şöyle dedi:

“Benim ismimde ne var ki? Zaten ‘köpek’ de güzel bir isimdir!”

Sonra eti yiyiverdi.

Bunun üzerine İbnü’l-Cevzî şöyle der:

“İşte düşük himmetli, basit karakterli kimse böyledir. En aşağı mertebeye razı olur; geçici hevesi, kalıcı fazilet ve üstünlüklere tercih eder.”

[unutma1864]

Bir Gün Mûsâ Aleyhisselâm, Münacat İçin Tûr-i Sinâ’ya Giderken Yolu Şeytân Aleyhillâne’ye Uğradı ve Dedi ki:

▬ “Ey Melûn! Sen Allahû Teâlâ’nın Kullarını Azdırdığın İçin Hakk Teâlâ Hazretleri Seni Rahmetinden Mahrûm Etti. Daha Ne Diye Azdırmaya Devam Ediyorsun?”

Bunun Üzerine Şeytân Aleyhillâne Dedi ki:

▬ “Yâ Mûsâ! Var Sen İşine Git, Ben Öyle Bir Duâ Biliyorum ki, Son Ânımda O Duâyı Okuyunca Allahû Teâlâ Beni Öbür Dünyâya Îmânla Gönderecek...”

Mûsâ Aleyhisselâm Üzgün Bir Şekilde Tûr Dağı’na Vardı ve Durumu Yüce Allah’a Arz Etti:

▬ “Yâ Rabbi... Bu Melûnun Dediği Gerçek midir?”

Hakk Teâlâ Buyurdu ki:

▬ “Gerçektir Lâkin Sen Üzülme Ey Mûsâ! İzzetim ve Celâlim Hakkı İçin Ben, Âhir Zamanda O Duâyı Ona Unutturacağım. Sen O Duâyı Öğren...”

Mûsâ Aleyhisselâm Bu Duâyı Öğrendi. Hakk Teâlâ Hazretleri Buyurdu:

▬ “Yâ Mûsâ! Herkim Bu Duâyı Okursa, Öldüğü Vakit Îmânla Gider. Kabri Nûrla Dolar. Bu Duâ Hürmetine Münker ve Nekîr’in Suallerinden Emin Olur.”

Hakk Teâlâ Hazretlerinin Mûsâ Aleyhisselâm’a Öğrettiği Duâ Şudur:

Yâ Evvele’l-Evvelîne ve Yâ Âhire’l-Âhirîne ve Yâ Rabbe’s-Semâvâti ve’l-Ardi, Rabbi Lâ-Tezernî Ferden ve Ente Hayru’l-Vârisîn, Bi-Rahmetike Yâ Erhame’r-Râhimîn, ve’l-Hamdü Lillâhi Rabbi’l-Âlemîn.

[Nübüvvet ve Velâyet Deryâsından Nasihâtler, 2.]

[unutma1864]

Şeytan ile Okuyan Arasına Engel Koyacak Bir Duâ

Şeytanın uğraşmaktan yorulup bıkması için hangi duayı sabah namazından sonra okumalıyız?

İmâm-ı Sefîrî (Rahimehullâh)ın nakline göre; (tâbi‘înin ulularından ve Şâh-ı Nakşibend Hazretleri’nin Buhârâ kabristanında sürekli ziyaret ettiği) Muhammed ibni Vâsi‘ (Radıyallâhu Anh) şöyle anlatmıştır: “Şeytan insan kılığına girerek mescit yolunda karşıma çıktı ve bana: ‘Ey İbni Vâsi‘! Ne zaman sana bir şey yapmak istesem, seninle aramda bir engel buluyorum, bunun sırrı nedir?’ deyince ona şöyle dedim: ‘(Ben) her sabah:

‘Ey Allâh! Gerçekten Sen bize büyük bir düşman musallat ettin ki ayıplarımızı görmektedir, o ve zürriyeti bizim kendilerini görmediğimiz taraftan bizi görmektedir.

Ey Allâh! Onu rahmetinden ümitsiz bıraktığın gibi, bizden de ümitsiz bırak, ona affından ümit kestirdiğin gibi, bizden de ümit kestir ve onunla cennetinin arasını uzaklaştırdığın gibi bizimle onun arasını uzaklaştır.

Şüphesiz ki gerçekten Sen her şeye hakkıyla gücü yetensin!’ duâsını okurum (onun için sen beni saptırmaya yol bulamazsın)!” (es-Sefîrî, el-Mecâlisü’l-va‘zıyye, 2/307; el-Ğazâlî, el-İhyâ, 3/37; ed-Deyrabî, el-Mücerrebât, sh:50; Ali ibni Hasen el-‘Attâs, el-Kırtâs, 1/191; el-Gümüşhânevî, Mecmû‘atü’l-ahzâb, Muhyiddîn-i Arabî cildi: 2/606; İbnü Acîbe, el-Bahru’l-medîd, 2/346)

Muharrem el-Kastamônî (Rahimehullâh)ın beyânı vechile; “er-Risâletü’l-Muslihıyye” isimli eserde şöyle zikredilmiştir: Muhammed ibni Vâsi‘ (Radıyallâhu Anh) her gün sabah namazından sonra bu duâyı okurdu, bir gün mescid yolunda İblis karşısına çıktı ve ona: “Ey İbni Vâsi‘! Sana bir hâcetimden dolayı geldim, ne olur beni ümitsiz bırakma” dedi. O da: “Ey La‘în! Nedir o hâcetin?” deyince İblîs: “Beni mübtela olduğum büyük bir belâdan kurtarmanı istiyorum, sen bu ta‘vîzi (sığınma duâsını) okuduğun zaman (ben mahvoluyorum)” dedi.

Bunun üzerine İbni Vâsi‘ (Radıyallâhu Anh): “O benim virdimdir, onu asla terketmem” deyince İblis: “Madem onu bırakmayacaksın, bari kimseye öğretme, ben de ebediyyen sana dokunmayayım” dedi. O zaman İbni Vâsi‘ (Radıyallâhu Anh): “Ben de bunu karşılaştığım herkese öğreteceğim, artık istediğini yapabilirsin” dedi.

İşte bundan dolayı İbni Vâsi‘ (Radıyallâhu Anh) İblis’e cefa olsun diye bu duâyı varaka(kağıt)lara yazıp ashâbına tevzi etti (dağıttı). (el-Ğazâlî, el-İhyâ, 3/37; Muharrem ibni Muhammed ez-Zeylî el-Kastamônî, Künûzü’l-evliyâ, sh:112; ez-Zebîdî, el-İthâf, 7/283)

İmâm-ı Deyrabî (Rahimehullâh)ın beyânı vechile; bu duâyı sabah okuyan akşama kadar şeytandan emin olur, akşam okuyan da sabaha kadar şeytanın vesveselerinden ve şerlerinden emin olur. (ed-Deyrabî, el-Mücerrebât, sh:50)

Duânın Okunuşu

Şeytan ile Okuyan Arasına Engel Koyacak Bir Duâ

[unutma1864]

Tarikat, şeriatın üstünde kurulmuş takva makamıdır. Şeriatsız tarikat olmaz. Şeriat kök, tarikat gövde, amel ise meyveleridir. Bu üçü şarttır. Kök olmazsa gövde ayakta duramaz. Gövde olmazsa meyve olmaz.

[unutma1864]

Nefsin Mertebeleri Ve Ruh

Tasavvufta ruhtan sıkça bahsedilir:

“Sana ruhtan sorarlar. De ki: Ruh Rabb´imin emrindendir. Size ilimden pek az şey verilmiştir.”(İsrâ, 17/85)ayetine rağmen bu bilgiler nereden çıkmıştır?

Tasavvufta ruhtan çok bahsedilmesinin sebebi, tasavvufun insanın ruhî boyutu ve manevî tarafı ile ilgilenmesidir. “Ben Âdem´in yaratılışını tamamladığımda ona ruhumdan üfürdüm.” buyrulmuştur. Bedeni toprak ve sudan olan insanın ruhu, ilahî kaynaklı olduğundan insanlar tarafından merak edilmiş, soru ve araştırma konusu yapılmıştır.

Asr-ı saadetteki Yahudilerin Hz. Peygamber (s.a.v)´e “ruhun ne olduğunu” sormaları üzerine inen ayette ruhun “Rabb´ın emrinden” oluşunun beyan edilmesi, aslında ruhun özelliği hakkında bir ipucudur. Ruh, insanın halife oluşuyla izah edilebilir. Halife, kendisini istihlaf edenin özelliklerine sahiptir. Çünkü O´nun adına birtakım görevler üstlenecektir. İşte insan, “imaret/yönetim ve idare” özelliği taşıyan ruhuyla yeryüzünde Allah adına birtakım sorumluluklar üstlenmiş bulunmaktadır. Ruh hakkında “çok az bilgi verilmesinin” beyan edilmesi, ruh konusunun önemi ve büyüklüğüne göre bilginin çok az oluşunu belirtmek içindir. Tasavvufta ruh ile ilgili verilen bilgiler ise genellikle ruhun tezahürleri ve özellikleri ile ilgilidir. Doğrudan ruhun kendisiyle ilgili değildir.

Nefsin mertebeleri ve özellikleri nelerdir?

Nefs, ruhun bedene girdikten sonraki halinin adıdır. Bedene hapsolan ruh, kirlenmiş ve asıl vatanından uzaklaşmıştır. Onun bu âlemden asıl vatanına dönmek üzere izlediği seyr u sülûk ve manevî yükselişteki mertebeleri değişik şekillerde tasnif edilmiştir. Bazıları üçlü, bazıları beşli, bazıları yedili tasnifler yapmıştır. En yaygın olan yedili tasniftir: Emmâre, levvâme, mülhime, mutmeinne, râziye, marziyye ve kâmile.

Nefs-i Emmâre:Münker ve günah olan şeyleri işlemeyi teşvik ve emreden nefstir. Kur´an´daki: “Çünkü nefs, kötülüğü şiddetle emreder.” ayet-i kerimesi nefsin bu makamına işaret eder.

Nefs-i emmare mertebesinde bulunan sâlik iyilik işlemez, kötülüklerden kaçmaz; ancak kötülüğün zuhurundan pişmanlık duyar. Fakat bu nedamet onun davranışlarını etkilemez. Bu sıfatla muttasıf olan nefs, hevasına fazlaca düşkündür. Bu mertebedeki sâlikin zikri “lâ ilâhe illallâh”, seyri “seyri ilallâh”tır.

Nef-i Levvâme:Yaptığı kötülüklerin akabinde zaman zaman pişmanlık duyan, sahibini münkere mülazemetten dolayı ayıplayan ve tevbeye temayül gösteren nefstir. Adını Kur´an´daki: “Levvame (pişmankar) nefse andolsun.” ayetinden alır. Zikri, Allah lafza-i celâli, seyri “seyrilillâh”tır. Bu makamda muhabbetullah hâsıl olur.

Nefs-i Mülhime: İlham ve keşfe mazhar olmaya başlayan, neyin hayır, neyin şerr olduğunu idrak edebilme melekesine sahip, şehvet isteklerine karşı kısmen direnme gücü bulunan nefstir. Adını: “Andolsun nefse isyanını ve itaatini ilham edene!” ayetinden alır. Bu mertebede zikir “Hû”, seyr “seyralellâh”tır.

Nefs-i Mutmeinne:Kötü ve çirkin sıfatlardan kurtulup güzel ahlak ile hemhal olan nefstir. Bu nefs, Cenâb-ı Hakk´ın tevfik ve inayetiyle sekinet ve yakîne mazhar olarak ıztıraplardan kurtulur. Bu makamda beşeriyet fena bulup Nur-i Muhammedî zuhur ettiğinden nefs, hitab-ı ilahiye mazhar olur: “Ey itminana ermiş itaatkâr nefs!” bu makamın zikri “Hakk” ismidir. Seyri “seyr maallâah”tır.

Nefs-i Raziye:Kendisi hakkında tecelli eden kaza hükümlerine tereddütsüz teslim olup rıza gösteren nefsin makamıdır. Bu makam, sâlikin esrar-ı ilahiyyeye muttali olduğu makamdır. Zikir “Hay” ismidir. Seyr “seyr fillah” tır. Kur´an´daki: “Dön Rabb´ına, sen O´ndan razı olarak.” ayeti bu makama işarettir.

Nefs-i Merziyye:Allah ile kul arasında rızanın müşterek bir vasıf olduğu, kulun Allah´tan, Allah´ın kuldan razı olduğu makamdır. Yukarıda geçen ayetin devamı olan: “Rabb´ın da senden razı olarak” ifadesi bunu göstermektedir. Bu makamda zikir “Kayyum” ismi, seyr “seyr ‘anillâh”tır.

Nefs-i Kâmile:Bu makamda sâlik, bütün marifet makamlarını kazanarak irşad mevkiine yükselir. Bu makam vehbîdir. Zikri “ya Kahhâr!” ismi, seyri “seyr billâh”tır.

İnsan kendi başına nefsin mertebelerini aşabilir mi?

Sufiler tarafından değişik şekillerde yapılan nefs makamlarına ait tasnifler genellikle itibarîdir. Bu bakımdan bunları insanın kendi başına aşması mümkün değildir. Mutlaka başında bir mürşid bulunmalıdır. Ayrıca yapılan bu tasnif çok kesin hatlarla birbirinden ayrılmış matematiksel bir tasnif değildir. Zaman zaman tedahüller olabilir. Ayrıca “mülhime” makamı, nefsin ilhama mazhar olduğu makamdır. Bu makam ancak ehliyetli ve liyakatli mürşidler marifetiyle aşılabilir. İlham almaya başlayan nefsin sahibi, ucb benliğe kapılabilir. Kendini “erdim” sanabilir. Böyle durumlar da “mezlaka-i akdâm” denilen ayak kaymalarına sebebiyet verebilir.

Nefs-i emmâreden kurtulmak için ne yapmalıyız?

Nefs-i emâre, daima kötülük sayılan şeylere ilgi duyan ve sahibini o tür şeylere sevk eden nefstir. Üstelik bu nefis, yaptığı kötülüklerden pişmanlık da duymaz. Bu konumda olan bir nefsi, şeriata riayet ve mutedil bir riyazatla terbiye etmeye çalışmak lazımdır. Bu bir irade eğitimidir. Nefsin hoşlandıklarını geri bırakarak onun her istediğini yapmak yerine, ona aklın ve şeriatın emirlerini yaptırmaya çalışmak gerekir.

[unutma1864]

Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimizin Vefâtlarından Sonra idi. Bir Gün Ebû Bekr-i Sıddîk Radiyallâhû Anh Acayip Bir Rüyâ Görüp, Uykusunda Ağlamaya Başlar. Öyle Ağlar ki, Evin Dışından Duyulur. Bu Sırada Ömer b. Hattâb Radiyallâhû Anh Oradan Geçer. Ağlama Sesini Duyunca, Kapıyı Çalar. Ebû Bekr-i Sıddîk Uykusundan Uyanıp, Kapıya Koşar ve Gözlerinden Yaşlar Aktığı Hâlde Kapıyı Açar. Hazreti Ömer Onu Görür ve Kendisine:

▬ “Bu Ağlamak Nedir?”

Diye Sorar. Hazreti Ebû Bekr:

▬ “Sahâbîleri Buraya Topla ki Sana Anlatayım.”

Der. Bunun Üzerine Ömer Radiyallâhû Anh Bütün Sahâbîleri Oraya Toplar. Hazreti Ebû Bekr Şöyle Anlatır; Rüyâmda Kıyâmetin Koptuğunu Gördüm. Birtakım İnsanları, Parlayan Yıldızlar Gibi Minberlerin Üzerinde Buldum. Meleğe:

▬ “Bunlar Kimdir”

Diye Sordum. Melek:

▬ “Onlar Peygamberlerdir. Muhammed Aleyhisselâm’ı Bekliyorlar.”

Dedi. Ben:

▬ “Rasülullah Nerededir? Beni Onun Yanına Götür. Ben Onun Hizmetçisi ve Sahâbîlerinden Ebû Bekrim”

Dedim. Melek Beni Onun Yanına Götürdü. Rasülullah’ı Arş’ın Altında, Sarığını Önüne Koymuş ve Sağ Elini Arş’a Uzatmış, Sol Elini de Cehenneme Uzatıp Kapılarını Kapamış Bir Hâlde Gördüm. O, Bu Hâliyle Şöyle Niyâzda Bulunuyordu:

▬ “Ey Allah’ım Ümmetimi Bağışla, Ey Allah’ım Ümmetimi Bağışla! Onların İçerisinde Âlimler, Sâlihler, Hacılar, Umre Yapanlar, Gaziler, Mücahidler Vardır...”

Böyle Niyâzda Bulunurken, Gaipten Şöyle Bir Nidâ Geldi:

▬ “Ey Muhammed Sen İtaât Eden Tâifeyi Zikrediyorsun, Diğer Tâifeyi Ânmıyorsun? Zâlimleri, Şarap İçenleri, Zina Yapanları, Faiz Yiyenleri, Bunları da Zikret!”

Bunun Üzerine Peygamber Aleyhisselâm Şöyle Niyâzda Bulundu:

▬ “Ey Allah’ım! Onlar Senin Buyurduğun Gibidirler Fakât Onlardan Hiçbirisi Sana Ortak Koşmamıştır, Puta Tapmamıştır, Sana Çocuk İsnâd Etmemiştir, Tevhîdi Bırakmamıştır... Ey Allah’ım! Onlar Hakkındaki Şefaâtimi Kabûl Buyur. Onlara Olan Merhâmetimi de Kendilerine Ulaştır...”

Diye Yalvardı. Ben, Kendisine Çok Acıdığım İçin:

▬ “Yâ Rasülullah! Kendine Acı...”

Dedim. O:

▬ “Yâ Ebû Bekr! Ümmetime Şefaât Etmek İçin Rabbime Niyâzda Bulundum. Rabbim de Kabûl Buyurdu.”

Dedi. Ben de Dedim ki:

▬ “Yâ Rasülullah! Hepsine mi Yoksa Bâzısına mı?”

İşte Tam O Ânda Sen Kapıyı Çalıp Beni Uyandırdın ve Cevap Almaya Vakit Bırakmadın Ey Hattâb Oğlu Ömer!

Ebû Bekr Radiyallâhû Anh, Ömer Radiyallâhû Anh’a Böyle Söylediği Ânda Bir de İşittiler ki, Gaipten Bir Ses Üç Kere, “HEPSİNE YÂ EBÛ BEKR HEPSİNE!” Diye Sesleniyor!

[Nevâdir-i Kalyubî]

Sevâd-ı A'zam

[unutma1864]

[unutma1864]

[unutma1864]

[unutma1864]

[unutma1864]

İnsan çoğu zaman imtihanı sadece yoklukta, darlıkta ve kayıplarda arar. Oysa hakikatte insanı en az kaybettikleri kadar kazandıkları da sınar. Fakirlik bir imtihan olduğu gibi zenginlik de bir imtihandır. Hastalık bir imtihan olduğu gibi sağlık da bir imtihandır. Yalnızlık bir imtihan olduğu gibi kalabalıklar içinde olmak da bir imtihandır. Çünkü Allah, kulunu sadece elinden aldıklarıyla değil, eline verdikleriyle de dener.Bir insana verilen her nimet aslında onun kalbini gösteren bir aynadır. Güç verildiğinde merhameti, makam verildiğinde adaleti, ilim verildiğinde tevazuu, servet verildiğinde cömertliği ortaya çıkar. Bu yüzden imkân sandığımız şeyler çoğu zaman görünmez imtihanlarımızdır. İnsan bazen sahip olamadıklarıyla değil, sahip olduklarıyla kaybeder.Öte yandan her imtihanın içinde gizlenmiş bir imkân vardır. Kırıldığında sabrı öğrenirsin. Düştüğünde kalkmanın kıymetini anlarsın. Kaybettiğinde hakikate yaklaşır, yalnız kaldığında Rabbine yönelirsin. Nice insan vardır ki en büyük dönüşümünü en büyük acısının içinde yaşamıştır. Çünkü Allah bazı kapıları nimetle açar, bazı kapıları ise zorlukla. Fakat her iki kapının ardında da kulunu kendisine yaklaştıracak bir hikmet saklıdır.Tasavvuf ehli bu yüzden musibeti sadece acı olarak görmez. Onlar bilirler ki her yara bir pencere olabilir. Her karanlık gece, sabaha gebedir. Her kapanan kapı, insanı daha doğru bir kapıya yönlendirebilir. Yeter ki insan yaşadığı şeyin sadece görünen yüzüne değil, taşıdığı manaya da bakabilsin.Hayatın sırrı burada gizlidir: İmkânın içinde imtihanı, imtihanın içinde imkânı görebilmek. Çünkü birinde şükür, diğerinde sabır saklıdır. Ve insan, sabırla da şükürle de olgunlaşır.Nimet geldiğinde şükrün, musibet geldiğinde sabrın sınanır; insanı kemale erdiren ise ikisinin de hakkını verebilmektir.

[unutma1864]

[unutma1864]

[unutma1864]

[unutma1864]

[unutma1864]