nûn @unutmakumru - Tumblr Blog

Posts

Mağara dalışlarında dalgıçların kullandığı özel ekipmanlarından biri kılavuz ipiymiş. Herhangi bir acil durumda, derinlikte zeminden kalkan tozun havalandığı anlarda su bulandığında ya da söz gelimi oksijeni bittiğinde, bir şekilde derinde yolunu kaybettiğinde dalgıcın hızlıca yüzeye çıkabilmesi için.

Kılavuz ipi önemli.

Yaşamaya devam ederken bir kılavuz ipine çok ihtiyaç duyduğum zamanlar oluyor. Yönümü sık sık kaybetmeye çok meyilliyim. Çok küçükken Erzurum'da bir anda kaybolduğumdan mı bilmem. Beni bulduklarında çok mutlu şekilde çikolata yiyormuşum ama. Bir anda panikleyip ortalığı birbirine katabilirim ve sonra hiçbir şey olmamış gibi sakinleşebilirim. O panik anları için ip.

Kendimle konuşurken nefes alabilmem için kılavuz ipine çok ihtiyaç duyduğum zamanlar oluyor. Karadeniz'in iki yüz metre derinlikten sonrası gibi, bazen karşılaştığım şeyleri ben de anlamlandıramıyorum. Bazen korkutuyor beni bazen endişe duyuyorum. Bazen seviyorum bazen sevmiyorum. Bazen bir şey buluyorum, aa böyle bir şey mi varmış, bilmediğim bir şey, tamam, dursun burada. Varlığını artık biliyorum yeterli ve istediğimde unutabilirim de. Yeniden bulmam gerekmesin diye biriktirmek istemiyorum. Gerekirse bulurum. Bulamazsam da bulamam.

Bir de hızlıca uzaklaşabilmek için kılavuz ipine çok ihtiyaç duyduğum zamanlar oluyor. İçimde bir siren sesi duyduğumda hiç durup dinlemezdim bile önceleri, uzaklaşmak için engel olamadığım bir istek duyardım. İşte o zamanlar kılavuz ipim olsaymış güzel olurmuş. Şimdi yine çok sık duyuyorum sirenleri fakat ne için çaldığını anlamaya çalışmak için duruyorum bir süre. Bu bile çok iyi ilerleme benim için, tek başıma yapmadım. Her hışırtıda korkmamam gerektiğini sık sık yanında oturup dinle(n)meye gittiğim meşe ağacım söyledi. Sözlerine kulak verdim ve gerçekten bazı seslerin yalnızca ses olduğunu anlayabildim sonunda. İyi ki söyledi çünkü bazen bir ok ıslığı sandığım şey sadece rüzgârın sesiymiş. Saklanmama gerek yokmuş bazı yerlerde.

Yine de kılavuz ipi önemli. Kullanmasan da orada durabilir sonuçta. Bazen rüzgâr sanıp ok da yiyebilir insan. Hazırlıklı olunacak bir şey değil bu ama sürekli bununla yaşanacak bir şey de değil. Anlık. Bir tür kırılma. Tık diye olan bir şey.

Tık.

Sonrası Karadeniz'in 2200. metresi. Bu derinlikte kullanılmaya uygun kılavuz ipi olduğunu sanmıyorum, zaten artık ihtiyacın da kalmıyor.

"Mezarcı,

mezarımı kazdığında

sığ kaz ki

yağmuru hissedebileyim."

Zihinsel olarak da içsel olarak da fiziksel olarak da fazla mesai yaptığım bir gündü, çok yorgun hissediyorum.

Sabaha Frodo'nun yüzüğü attıktan sonra, gün ışığı dolan odada, beyaz çarşaflar içinde uyandığı gibi uyanmak istiyorum.

Böyle zamanlarda biraz fazla kırılganım, bu yüzden uyanık kalmamalıyım biliyorum.

Kumrular için uyku vakti.

#Spotify

Bugün çok bunaldığım bir anda telefonum çaldı, arayan babam. Özlemiş belli. Dedi ki:

"Hayatın sıkıntılarından bunalıp daraldığımda hafif bir serinlik veren rüzgârla ferahlamak için seni arıyorum." Zihnime bin tane dize doldu.

Ama katil de bilmiyor öldürdüğünü, hırsız da bilmiyor çaldığını*

Sızıyı gideren su, suyun sızladığını kimseler bilmez.*

Kumru da bilmiyor serinletebildiğini, Kumru da bilmiyor uçabildiğini.

Ben bunu nasıl izah edeyim ki.

Bugün biraz şeyim, çok da takılmayın.

İçimde sürekli fıkırdanan ve sağa sola koşuşup duran kızın kolundan tutup masaya oturtup çalış demek hiç kolay değil. Bir şekilde oyalıyorum ve işim zor. Biraz da yoruldum.

Derin bir nefes alıp devam etme zamanı.

Gece yeni başlıyor burada, 40° kuzey enleminde.

Biraz yoruldum ve gerçekten devam etmem gerekiyor. Çalışmaktan ziyade genel bir yorgunluk hissi. Dinlenmek yalnızca baltamı bilemek için, buna izin veriyorum çünkü bilemezsem boşa yoruluyorum. Bazen sadece bir odada hafif esintiyle, kaygısız yalnızca bir şeyler okuyabilmek bile lüks olabiliyor. Kendime güç diliyorum. Bir şeyi başarmış olmanın hazzını her zerremde duyduğum zamanlar diliyorum.

Çok daha fazla biraz yorulduğum zamanlar oldu, bu defa başka sanki. Buna rağmen vazgeçmekten hoşlanmıyorum bir şeylerden ve ayakta tutan tek bir şey var beni, deniz manzarasına ulaşmak. Kıyısında durup ayaklarımı suya sokmak. Deniz kabukları toplamak ve renkli taşlar.

Yalnızca öylece durabilmek.

Durabilmek, bir şeyi kaçırmanın ya da bir şeye geç kalmış olmanın korkusundan azade.

Derinden sevgi duyduğumuz ve sevildiğimizden emin olduğumuz insanlarla vakit geçirmek, bu hissin konforuyla, kırlarda kahkahalarla koşmaya çalışırken nefessiz kalmak gibi. O anın tadını her zerresiyle alıyorsun, bir daha kolay kolay yaşanmayacağını bilmenin kederiyle ve farkındalığıyla dolu biraz da.

Katılarak gülerken gözümüzden yaş gelmesi boşuna değil, biraz da bunun yası işte.

Çocukluğundan beri istemsizce, gülerken bir anda ağlayabilen, ağlarken bir anda gülebilen bir insan olarak bunu derinde bir yerlerde hissediyorum, her defasında. Bu anın bir fotoğrafı bile var, lacivert pijamalarımla gözlerimde yaşlarla gülmüşüm, fotoğraf bulanık, tıpkı benim görüş açım gibi.

Ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimiz.*

Kimin aklında hangi cümlemizle, hangi tavrımızla yer ettiğimizi bilmemek.

Üzerine düşünmeyi sevdiğim detaylardan yalnızca biri.

Çok önemsemeden bir cümle sarf etmişsin söz gelimi, bu cümle duyanda bir açılım yaratmış yahut bir şeyi fark etmesini sağlamış, bunu hayatında özel bir yere koymuş. Bir iz bırakmışsın. Refleksle yaptığın bir mimik hoşuna gitmiş söz gelimi, bunu kimde görse aklına sen geliyorsun. Senin haberin yok, bilmiyorsun ve bilmeyeceksin. Aksi de mümkün tabii pek hoş olmasa da fakat konumuz bu değil.

İz bırakmış olmak çok güzel bir şey. Artık birinin hayatında olmasan da orada yaşamaya devam ediyorsun, tıpkı bir başkasının da sende yaşamaya devam ettiği gibi. Bu yönden kalabalığım, kendi şahsi çoğunluğum dışında çok fazla izim var ve bunu seviyorum.

Nasıl desem, şey gibi hissettiriyor, MÖ. 2500'den bugüne ulaşmış bir buluntu gibi; bir öyküsü olan, gizemli ve cezbedici.

Ağustos geldi, her yere saçıldı yaz iyice. Fakat Kumru ağustos böceği değil karınca, çok çalışmalı.

Taşınacak suyu, kırılacak odunu çok*

Hangi suyun sakası olduğu ise henüz bir sır.

Aklıma takıldı, uyuyamadım.

"Uçuruma uzun süre bakarsan uçurum da sana bakmaya başlar." Durup durup bu lafı niçin ettin ki Niçe?

Hem ebatlarda hem derinlikte bir genişleme ve aynı zamanda gitgide büyüyen bir kara delik. Bir şeyin kötülüğünden ziyade, karşılıklı olarak odaklanma, bir değer kazanma-kaybetme ve/yahut bağ kurma. Bir yer ediniş. Aşinalık. Usul usul ona dönüşme ve onun sana dönüşmesi. Güzel ve korkunç, bir ambivalans.

Kurduğumuz bağların hem çelik gibi sağlam hem de pamuk ipliği kadar hassas olması çok korkunç. Beni çok ürküten ve kendimi bırakabilme düzeyimi çok etkileyen bir şey, çoğunlukla başarabildiğim bir şey değil zaten.

Düşmekten korkmadan kendini bırakabilmek çok zor ve çok nadir. Düşmekten korktuğumdan değil sadece niçin düştüm ki mesela. Düşmemem gerekir, bu bağ var ise bir şekilde. Bir gereklilikten ziyade doğal akış. İşte ama düşmüştüm ya, düşmüştüm işte. Ondan.

Beklenmedik bir çıtırtı duydum bir anda içimde beni panikletti. Çanlar çalıyor ve durmak güvenli değil. Uçuruma çok uzun süre bakmak beni tetikledi ve uyumam gerekirken bunu düşünüyorum şimdi saat 2.43.

Bazen kendime öyle uzaktan bakıyorum ki. O uzun uzun baktığım uçurumun ta dibindeymişim de aşağıdan bana bakıyormuşum gibi.

Neler oluyor, anlamıyorum. Bir şey oluyor yalnız bunu anlıyorum, mahallede çıkan kavgayı pencereden izleyen mahalle sakini gibi izliyorum ama hiç sakin değilim.

Bugün uzun zamandır fırsat bulup yapamadığım bir şey yaptım. Sadece kahve içmek için dışarı çıktım. Uzunca yürüyüp ardından gittim mekâna. Kahveciye değil. Zincir kahveleri ve bu mekânlarda zaman geçirmeyi sevmediğim için açık alanda oturabileceğim bir yer seçtim kendime, kahvemi aldım, insanların -maalesef- kısmen arasında ama yalnız kendimle, diğerlerine olabileceğim en uzak yerde- topluma karışma konusunda bir tık yabaniyim, kabul edelim. Hatta bazen yolda yürürken görünmezmişim gibi davranıyorum, aralarından görünmeden süzülüyormuşum gibi, kendi kendime oyunlar üretmeyi çok severim.

Defterimi çıkarıp yaklaşık yarım saat kadar orada oturup bir şeyler yazdım, istediğim gibi bir metin olursa gerçekten çok mutlu olacağım. Bittiğinde beyitlerden oluşan bir masal olacak. İskeletini oluşturdum fakat henüz çok detayı var, biraz da görsel gerekecek, henüz vaktim var fakat bunun için, acelem yok, bir şeyleri aceleye getirmekten hiç hoşlanmam.

Sonra kahvem bitti, cümlelerim bitti kalkıp biraz daha yürüdüm ve eve geldim. Yağmur yağacak gibiydi fakat yağmadı, olsun, hissi de yeter.

Bir durum öyküsünün içinde kendi halinde, zihninde binbir düşünce, dilinde binbir hece yürüyen bir kadındım bugün, hem de görünmezlik gücü olan bir kadın.

Ve mütemâdiyen denizi özleyen bir,

#Spotify

Bugün biraz stresli biraz da yoğun bir çalışma yapmam gerekti, daha da bitiremedim ama bıraktım, son demlerimdeyim aşırı yoruldum.

Zihinsel olarak çok yorulduğumda kendime karşı savunmasız kalıyorum. Bu bir tür kendimi pusuya düşürme biçimi ve her defasında avlıyor beni.

Orada beni bekliyor bir yabancı gibi ve yorulduğumdan emin olduğu an nişan alıp tek atışta vuruyor beni; yere seremediği, kaçabildiğim zamanlarda ise oku bedenimde bir süre taşımam gerekiyor.

Yani yorgunsun, kapat kendini niçin bu oyunlar bu kovalamacalar, bazen hiç anlayamıyorum ve bazen hiç yardımcı olmuyor bana. Boş bir levha gibi adeta, nöronlarım ölü taklidi yapıyor.

İşine gelince bir şeyi on kaplan gücünde tüm yönleriyle gerekli gereksiz analiz etmeyi iyi bilir ama.

Öf.

Bazen yenilebiliriz çünkü kendimize saygımızı yitirmemek bir savaşı kazanmaktan daha mühimdir.

Nispeten çabuk kızan ve biraz da sabırsız bir insan olarak çalışma hayatımda nasıl bu kadar sakin kalabildiğimi bilmiyorum.

Her şeyi, gerçekten, sabırla, mala anlatır gibi anlatmak gerekiyor.

Değişik ya çok değişik.

Anlam arayışı içinde olmak çoğu zaman güzel, bazen yorucu olsa da çoğunlukla seviyorum, her şeyin bir şekilde bir anlama ulaşması, her nehrin bir şekilde denize ulaşması gibi bir şey.

Bu bakımdan yaşadığımız deneyimlerin de o an ve sonrasında anlam kazanması müthiş, kelimenin her anlamı ile.

Bakın şimdi.

Bir zirveye ulaştığında olduğun yerden manzaraya bakarken hani iyi ki bu dağı tırmanmışım hissi var ya, biraz bu. Hem bir yorgunluğun içindesin hem yolu tamamlamış olmanın kıvancını duyuyorsun içinde hem de gördüğün manzaranın her şeye değmiş olmasının sevinci. Bu noktada bir de aynı deneyimin bir daha asla yinelenememesinin müthişliği devreye giriyor işte ve her defasında çıtanın yükselmesinin huzursuzluğu da var.

Herhangi bir deneyimin henüz gerçekleşmeden önceki merakı ile neredeyse aynı düzeyde bir tutku oluşuyor tam burada çok tuhaf.

Bir şeyi yalnız güçlü bir biçimde hayal etmenin hazzı ve bir şeye ulaşıp deneyimlemenin hazzı çarpışıyor. Yaşanmamış olan da yaşanmış olan da çok güçlü, her ikisi de bir tatmin sağlıyor fakat dünya duyuları ile zihinde somutlaşması bir tık öne çıkıyor olabilir, bu da mevzunun ne olduğu ile ilgili daha çok. Her zaman olmaz ve hatta çoğu zaman hayal kırıklığına müsait.

Kendimle sohbetlerim -kuyularda gezdiğim zamanlar hariç- genellikle bu minvalde gelişiyor. Katman katman açılıp bir anda tık diye kapanıyor. Sonra yeniden. Bir yerden bir başka katmana bağlandığı da oluyor. Yorucu ama iyi bir kitabı okuyormuşum gibi bir his, benim için inanılmaz çekici.

Kumru kötü bir şey oldu bir yara aldım ama olmadan olacağını ve beni çok sarsacağını biliyordum, hissetmiştim. Üzgünüm ve kırgınım. Ne yapacağımı bilemedim ve kendimi burada buldum.

İnsan can havliyle ne yapacağını bilemez bazen, burası benim yakından tanıdığım bir yer. Aynaya bakıyor gibiyim.

Fazla hisli olmanın kötü yanları 1: Bir darbe henüz gelmeden ne yönden ve ne şiddette geleceğini bilmek. Bu biraz depremden önceki uğultuya benziyor.

Fazla hisli olmanın iyi yanları 1: Bir darbe henüz gelmeden ne yönden ve ne şiddette geleceğini bilmek. Bu da en baştan bir masif arazi üzerinde yer inşa etmeye benziyor.

Gölyazı'da nilüferlerin arasında tekneyle süzülürken ve rüzgâr saçlarında dolaşırken ne düşünüyordun acaba kumru, bundan iki yaz önce?

Düşüncelerimizin arşivlenememesi bir bug bana kalırsa. Bir zaman ne konuda ne düşündüğünü ancak yazmış isen anımsayabiliyorsun yahut çok ciddi bir iz bırakmış ise.

Bunu bir düşünün.

Didem vs Kumru.

Bir şey ararken karşıma çıktı, koşup Didem'i yanına çöktüm hemen milyonlarca işim yokmuş gibi.

28'imde ölmedim gördüğünüz üzere, yeryüzünün bir yerlerinde nefes almaya devam ediyorum. Başka bir deyişle:

"Ölmedim genç olarak

Ölmedim beni leylak büklümlerinin içten ve dıştan sarmaladığı günlerde."

Dolayısıyla vasiyet de öyle kaldı. Niçin özellikle 28 yaş için bunu istediğimi de anlayamadım. Hayır bir de niçin mezarı açıp insanlara zahmet veriyoruz, gömmeden takıverseler olmaz mıydı? O zamanların Kumru'su olsa yanıtlardı belki.

Nihayetinde saçlarıma takamadıklarımı fakat kafama taktıklarımı yazıyorum genellikle. Öte yandan bir vasiyete de gereksinim duymuyorum artık.

Ağaç kabuklarının da çiçekler gibi kitap arasında kurutulabileceğini bilen, her şeyi bilip çoğunu bana da söylemeyen Kumru bana bakıp gülümsüyor.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

nûn