Unutulmak İçin

@unutulmakicin

55 posts

Uzun Zamandır Üzerinde Çalıştığım Bir Evren: Nexumya

Uzun zamandır üzerinde çalıştığım bir evren: Nexumya. Biopunk, distopya ve karanlık bir atmosfer seviyorsanız, "Benim Adım Çöp" e bir şans verin. İlk bölümler Wattpad'de. Okuyup yorum bırakan herkese şimdiden teşekkürler. 🖤 📖 Türkçe: [Wattpad linki] 🇬🇧 English: [Royal Road linki]

#wattpad #wattpadtr #royalroad #distopya #bilimkurgu #scifi #dystopian #biopunk #bodyhorror #turkcekitap #turkishwriter #kitap #novel #unutulmakicin

Tulxay kara kara kendi halini düşündü. Geçen sefer ki konuşmasını o çaresizliğini, sıkıntısını yüreğinde bir kez daha hissetti. Ne karmaşaydı ama! Belki de hayatında en çok umursadığı kadının o sözleri çok ağrına gitti ama bir yandan da düşündürdü.

Güçlü değilim yaşadıklarım beni yüreksiz bir adam yaptı. Karşımdaki insana sunabilecek bir geleceğim yok. E desem ki memur olmak için sınava gireyim, mutsuz olacağımı zaten biliyorum. Ne yapacağım lan ben bu sırça fanusun içinde? Hiçbir şekilde kaybetmek istemiyorum. Olabileceklerimi kaybetmektense hiçbir şey olmamayı yeğlerim.

Elinde yazmaktan başka, duygularını uzun uzun dökmekten başka hiçbir şeyi yoktu. Paradan nefret ediyordu ama ona ne kadar muhtaç olduğunu da duyumsayabilecek kadar farkındalık sahibi biriydi. İnsanları sevmediğini söylüyordu ama aslında onlardan, yargılanmaktan çok korkuyordu. Engel olmak istiyordu geçmişine. Bir yandan da düşünmekten dahi çok yorulmuştu. Böyle anlarda uzun uzun düşündükten sonra, yarın kim bilir Tanrı benim için ne hazırladı diyerek sıkıntı içinde uzaklara dalardı. Ve evet, bazı şeyler hiç değişmiyor.

7 günü olmuş, yok sormaz diyor Yaptıklarım yanıma kaldı sorulmam diyor Çok gururlu anlattı uzun uzun, kendi ellerinin yaptıklarını Suçsuzmuş, dünyaya doyamamış Yaptıklarına sanki hiç şahitlik etmemiş Yitirmiş kendini ama hala inkar ediyor Gençliğinden, yapamadıklarından da yakındı biraz Sustum, dinledim, tıpkı diğerlerini dinlediğim gibi Hayat böyle bir şey olmamalıydı Açgözlülük ve sevgisizlik hakim oldu dünyaya Nasıl olduysa oldu, bize böyle öğretilmedi İyi ki denedim, iyi ki uğraştım, en azından bir tepki verebildim

Yok olamazmış öyle defalarca denemiş, bakmasınlar yüzüne

Kaldıramazmış başını bu dışlanmışlık içinde Utanç ve suçluluk hisleriyle şartlandırılmış Çok sevdiklerini söyleyerek büyütmüşler ama onlara inanamıyormuş Sadece tahammül etmişler, farkında bile olmadan Bir laboratuvarda ürettiler, ruhunu emdiler Ah şişe bebeği, canım şişe bebeği Ailesiz, toplumsuz serkeş bir bedevi Kendi evinde evsiz, aidiyetsiz nankör kedi

İşte böyle birisi, o gerçekte böyle biri

Hayatım dışlanmakla, reddedilmekle geçti. Arkadaşım sandığım insanlar beni aşağılıyordu. Üniversite bitti, yıllardır kimseyle konuşmuyorum. Özgürüm ama daha çok kayıp bir ruh gibi hissediyorum. Amaçsız, fazlalık, başıboş bir hayat. Geçen zamanlarıma bakıyorum da kayda değer pek bir şey yaşamamışım. Bugün bize bir hayali satıp farkında olmadan geleceğimizi, mutluluğumuzu satın aldıklarını görüyorum. Tıpkı diğer her şey gibi bunu da görmeye, anlamaya geç kaldım. Fakat bu konuda yalnız olmadığımı da görüyorum. Anlamıyorum yaşadığım için ben mi hatalıyım yoksa bilmediğim başka şeyler mi var?

Yeni dünyanın, yeni yerlerinde gözleri sanki boşluk küçük bir çocuk gördüm. Başka bir şey değil. Sadece kocaman bir boşluk... Aklımda sadece beş dakika konuşmak vardı. Fakat laf lafı açtı. Nasıl olsa anlatacağı bir şeyi olan ne yapar eder denk gelir dedim. O gün o çocuk bana "Herkes kendi frekansında çağlar. Böyle olmak zorunda değildi." dedi. Ne diyeceğimi bilemedim. Belki içini döker diye bekledim ama bana sadece o bomboş gözlerle baktı... O boşluk gözler içimde bir şeyler uyandırdı. İçimde saklamaya, bastırmaya çalıştığım her şey sanki içimden taştı. Onu düşündükçe ağlarım, ağladıkça kendi halimi düşünürüm.

Su gibi geçti her şey. Belli belirsiz bir anlık hayal gibi hissettirdi. Düşünüyorum da kaçırmadım hiçbir şeyi, aksine kendimi bulmaya bir adım daha yaklaştım. İsimler ve yerler sürekli değişti. Ne yaptığımı ne yapacağımı bilmiyorum. Yaşamak istiyorum. Bundan daha iyi bildiğim bir hayatım yok. Sevdiğimi sandığım insanlar, şeyler sadece yaşadığımı hissedebilmek içinmiş. Zamanla kendime neden diye sordurmaması lazımdı. Ne yani? Yaşadım diyebilmek için miydi? Derin duygular insanı neden böylesine erkenden tüketir? Rüyamdan kalkana kadar bunu öğrenmek için ben de üzerime düşeni yaşayacağım.

Daha az umrumda olamazdı. Bitti işte her şey. Geriye sadece yaşayıp görmek kaldı. Uğraştığımı sandığım şey bile istediğim için değilmiş. Bir tiyatro oyunu hayatım. Meğer onunla oynuyormuşum. Kesinlikle yaşamıyorum. Keşke böyle olmasaydı. Kontrol bende ama bir robotun insan bedeninde olması gibi onunla ne yapacağımı bilmiyorum. Yine de memnunum, bu tatlı bir hayat.

İşin sonunun böyle olacağını bilseydim hiçbir şey için uğraşmazdım. Bir yandan da iyisiyle kötüsüyle iyi ki diyorum... İyi ki var olabilmişim. Eskiden her şeyi daha fazla kafama takardım. Şimdi geriye pek düşünecek bir şeyim kalmadı. Sadece ara sıra keşke blogger sayfamı silmeseymişim diyorum, o kadar. Fazla gergin, fazla endişeliyim. Hala daha umursamaz olmak için yaşamam gereken bir hayatım var.

Olumsuzluklar eskisi gibi ulaşamıyorlar. İyiye de kötüye de aynı ilgisizlik içindeyim. O kadar güçlü ki içimdeki beni yabancılaştıran bu tarifsiz şey, ona hayranlık duymamak elimde değil. Görmezden gelemeyeceğim kadar beni bana katan bu şey, bana sağlam bir mental verdi. Ömrümü başkalarını kendime tercih etmekle, daima hizmete hazır bir müsaitlik içinde dinlemekle geçirmekten bıktım. Yaşamadım. Sadece iyi bir oyunculuk dersi almışım. Yaşamadığım her şey için beni böyle yaşamanın doğru olduğu saçmalığına inandıran her şeyden kurtulacağım.

Hatırladın mı o yolları? O evden dönerken hayatının ışığını kaybetmiş gibiydin. En büyük acının o başarısızlığın içinde suçlu ve mahcup bir şekilde evine dönmek olduğunu o gün o yollarda öğrendiğini, sanki her şeyin göz göre göre böyle olması için tasarlanmış olduğunu söyledin. Hala hatırlıyorum. Yaşadın, sabrettin ve bunun daha sonra hiçbir şey olduğunu öğrendiğini de söylemiştin. Seni o gün tam anlayamadığım için üzgünüm. Eğer benimle bunları konuşmasaydın bugün belki de ne yapmam gerektiğini bilemeyecektim. Her şey için teşekkür ederim.

Yollar hayallerden ibaretti. Hayallerimin bayatladığını gördüm. Kurtulsam... Bir gün her şeyden ve herkesten kurtulsam tamamdır derdim. Belki o zaman kurtulurdum... Şimdi düşünüyorum da kendimi neden bu kadar kasmışım? Tek ilgim müzik dinlemek ve kitap okumak artık. Yaşayabildiğim sürece... Yeter artık.

Benden bir başkası yokmuş. Sadece ben ve benmişim. Ben bu oyunlardan anlayamadım. Yenildiğimi anlamam tam yirmi beş yılımı aldı. Sadece kendimi kandırdım. Beni bu köle ahlakı mahvetti. Herkes için iyilik diliyorum ama bir şartla... Bana faydası olmayan şeylerle işim bitti artık

Öyle hayalet gibi hissediyorum ki insanların arasında sanki aşağılık bir ucubeyim. İyiliğin cezasız kalmaması çok kanıma dokunuyor. Eskiden tanrıyı suçlardım. Şimdi sadece yaşamam mümkünken yaşamaktan korktuklarım için kendimden utanıyorum.

Ne olduğunu ve ne olmak istediğini yalnızca sen bilebilirsin. Hedef hepimiz için aynı şeyi ifade etmiyor. Herkes hayatıyla ne yapacağını kendi bilir. Yaşa hayatını. Yanılmak da hayatın bir parçası

Ne kadar karanlık olmasını dilerdin.. Tüm ışıklar sönsün. Bugün gerçeği reddediyoruz. Bitmek bilmeyen tatlı bir uykuda gerçeği unutabilmek ne güzel olurdu değil mi? Alışacak mısın yoksa savaşacak mısın? Zamanı yenemeyeceksin. Peki buna ne diyeceksin?

Ne kadar karşı koymaya çalışsam da artık akıp gitmek istiyorum. İyisiyle kötüsüyle hayata sarılmak lazım. Bin defa da gelseydim dünyaya yine aynı hayatı yaşardım biliyorum. Sonuçta bu benim bengi dönüşümüm

Unutulmak İçin @unutulmakicin - Tumblr Blog | Tumgag