Bencil insanlardan nefret ediyorum. Gercekten cevrelerinde baska insanlarin da oldugunun farkinda degiller sanirim ve bunu normal goruyorlar insan once kendini dusunmeli insan kendini on planda tutmali anca boyle olursa mutlu olur diyorlar. Belki haklidirlar ama bence bu kadar bencilligin arasinda arada bir karsiyi da dusunmek gerekli. Gercekten o kadar yoruldum ki bu durumdan. Ben arkadaslarimin mutlulugunu rahatliklarini hep gozeten bir insanim ve muhtemelen bu yuzden onlarin umursamaz bencil tavirlari beni cok rahatsiz ediyor. Tamam kendini dusunebilirsin on planda tutabilirsin ama isin sonunda bir insansin ve toplumda yasiyorsun. Uzagindaki insanlari umursamayacaksan bile en azindan en yakinlarini umursayabilirsin, arada bi kendinden fedakarlik edebilirsin. Ya ben sunu anlamiyorum atiyorum iki durum var tamam mi birinde sen de karsi da mutlu olacak digerinde sen daha fazla mutlu olcaksin karsi taraf mutsuz olcak bu insanlar daha fazla mutluluk icin karsiyi uzmeyi kabul ediyo ve bana aptallik gibi geliyor bu. Sen daha rahat daha mutlu olacaksin diye karsi tarafin dusuncelerini duygularini goz ardi edemezsin ki. İnsanlari hayatinin merkezi yapip surekli onlari onemsemek zlrunsa degilsin ama sadece kendini dusunemezsin. Cunku ben oyle istedim canim oyle istedi keyfim ve kahyasi gibi dusunceler cercevesinde bencillik yapip karsi tarafi uzmek ya da sıkıntili bi duruma sokmak sonra da hic bisey olmamis givi devam etmek asla normal bir durum degil hatta bence karakter ozelliginden cok psikolojik bir sıkıntı.