Hayatımın Placebo Noktaları
17 yaşındayım. Uzun zamandır benim başarmak istediğim şeyleri başardığını düşündüğüm için hoşlandığım bir çocukla tamamen benim ısrarımla gerçekleşen bir buluşmadan dönüyorum. Çocuk benden hiç hoşlanmamış. Zaten tarzlarımız da bayağı farklıymış. Bir önceki gece en yakın iki kız arkadaşım onu hiç düşünmeden kendi istediğim gibi giyinmem konusunda beni ikna etmişler. Biraz kırgınım ama yine de reddedilişin boşluğu içimde henüz pek derinleşmemiş. Kadiköy - Beşiktaş vapurunda merdivenlerde oturuyorum. Hava güzelmiş, baharın ilk günleriymiş. Kulağımda bu şarkı varmış tekrar tekrar.
Özgürlüğüne düşkünlüğüyle hayranlığımı kazanmış bir kızın odasındaymışım. Kapıda motoru ve duvarda büyükbabasından kalan eski analog fotoğraf makinesiyle kendini dışarıya sunan bir kızmış bu. Birlikte her yerde kulaklarımızı paylaşıp bağıra bağıra şarkılar söylüyormuşuz. Gördüğümüz her güzel ayrıntının fotoğrafını çekiyor, içimize asıyormuşuz. Taksimdeki ucuz barlarda hep en köşeye oturuyor, klişe hakaretlerle -ne kadar da iki yüzlüler! bir de çıkarcılar ki- insanları izliyormuşuz. Kendimizi çok farklı sanırken kalabalıklardan nefret ederek büyüyormuşuz. O kızlar bir gün artık konuşmuyormuşuz ve tüm fotoğraflarımızı kaybediyormuşum. Zihnimdeki bulanık görüntülerin artık fotoğraflarla tamamlanıp bütünleşemeyeceği bir yerde bu yutkunamayışın şarkısını yapıyormuş ve her akşam eve dönüşte dinliyormuşum.
Biraz büyüyormuşum ama çevremdeki adını dahi hatırlayamadığım onca yüze rağmen hep yalnız kalıyormuşum. Bir türlü şu koca dünyada on iki yaşından beri büyümeyen bedenimle sığınacak yer bulamıyormuşum. Ölülerin çıplaklığında boğulduğum, derinlerinde yürüdükçe büyüyen bir ormanda kaybolduğum kabuslar görmekten uyuyamıyormuşum. Et yediğim her gün kusuyormuşum ama ceset tadından iğrendiğimi bir türlü anlayamıyormuşum. Üzüntülerimi beni deşmek için hatırlayacak arkadaşlar ediniyormuşum. Hep kendimi sevdirmeye çalışıyormuşum; çünkü kendi kendimi yeterince bir türlü sevemiyormuşum. Birini Tanrı’ya inandırmaya çalışıyormuşum. Bir gün ondan bir haber alacaksın ve beni hatırlayacaksın diye söz veriyormuşum. En arkadaki sıramda bana ruhumun yalnızken kör olduğunu haykıran şarkıyı dinliyormuşum ve ne komik şarkı bittiğinde ben de artık Tanrı’ya inanmıyormuşum.
Annemin mutsuzluğuna var olan tüm yaşamların gücüyle üzülüyormuşum. Anneannemin sürekli tekrarladığı acı şarkıları artık anlıyormuşum. Babaannemin babamı çocuk gibi görmesine artık o kadar da şaşırmıyormuşum. Denizi ilk kez evlendikten sonra gören annemin kendine babamdan çok para kazandığı yepyeni bir hayat kurması gücüne hayran kalıyormuşum. Sokak kedilerine bakmak için tüm mahalleyi karşısına aldığında anneme imreniyormuşum. Kuşları tedavi etmek için iğne yapmayı, mama yedirmeyi, yara sarmayı öğrendiğinde annem olmak istiyormuşum. Anneme kollarıma sığdırabildiğim tüm canlılığımı vermek istiyormuşum. Yapacağım her şeyi onun için yapmaya söz veriyormuşum.
Herkes istediklerimi elde edemeyeceğimi artık daha yüksek sesle söylüyormuş. Zihnim uzun cümlelere sancılanırken ben de yazdıklarımı saklamaya karar veriyormuşum. Kurulu düzende iyi bir yer edinme çabasına balık pazarının içindeki kapısı, asla açık görmediğim küçük sarı bir kiliseye bakan bir dersliğe gidiyormuşum. Telefonumu bırakıp eskilerde yaşama numarası yapıyormuşum oysa yalnızca dış dünyadan korkuyormuşum. İstediğim yaptığım sayılı andan büyük utanç duyuyor; erkek olup birilerini öyle öpmenin nasıl olacağını düşlüyormuşum. Sonunda ait olduğum yeri bir türlü bulamayacağımı anlayıp onu kendim yaratmaya karar veriyormuşum. Bu kez tek başınalığı ben seçiyormuşum, kulaklığımdaki bu güzel şarkıdan kendime biraz buruk el sallıyormuşum.
Yalnızca bir hayata tıkılı kalmamak için ömrümce gezmek istediğimi anlıyormuşum. Tek başıma yeni şehirler fethediyormuşum. Yabancı şehirlerin hiç de güvenli olmayan istasyonlarında sabahlarken sırt çantamdaki ilköğrenilendil kitabı sayesinde evimde hissediyormuşum. Birini aldatıyormuşum. Ufak hayal kırıklıklarını cebimde biriktirip geceleri onları harcayıp körkütük sarhoş oluyormuşum. Gün batımı saçlı bir çocuğa biraz aşık oluyormuşum. Bir trene kaçak binip, yine bir tren istasyonunda günün en soğuk anında tanıştığım biriyle uyumaya gidiyormuşum ve bu şarkı hep dilimdeymiş, söyleyip duruyormuşum. Bambaşka hayatlarımızı birleştirip yeni bir yaşam biçimi paylaşıyormuşuz. Geri dönüş yolunda ben, sürekli gitmenin de eninde sonunda aslında bir tutsaklığa dönüştüğüyle yüzleşiyormuşum.
Şimdi bir sahildeyim. Geride bırakıyorum tüm tanıdıklarımı. Yirmi ikimin hayli başlarındayım. Karanlık sulara oldukça derinden denize dalıyorum. Kırıldığım her yerden altınlarla yamadım kendimi. Bir milyon yarının üstünde bir milyon güzel yara izim var. Birilerine göndermek zorunda olmadan da mektup yazmayı sevdiğimi artık biliyorum. Olmak istediğim kişinin de olduğum kişinin bir parçası sayıldığını öğreniyorum. Hep yağmurun altında dans ediyorum, beni bir eşimle buluşturacak o sarı şemsiyeyi hiç yanımda taşımıyorum. Anılarımdan tanıdığım herkesin vedalarına minnettarlıklarımla... Beni bu başka kurgulara sığınışa hep siz ittiniz. Ben de onları içimde süzdüm kalan posadan kendi tuvalimi boyadım, adını koydum. Bu dolu dolu benim hikayem. Buradan sonrası benim...
blakekathryn
kaledo-art
annaxmalina
dededos