Ik ga niet eerst
Ik wacht in zachte kussens.
Ik kijk niet, maar proef de huid van mijn vingers.
Als een bloembol onder de aarde heb ik alle tijd en wacht ik totdat de lente zon me komt halen.

#extradirty
Fai_Ryy
Show & Tell
No title available
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
𓃗

Game Changer & Make Some Noise

Jimmy Eat World

oozey mess

izzy's playlists!
d e v o n

bliss lane
Sade Olutola
hello vonnie

blake kathryn
Monterey Bay Aquarium
Keni
Cookie Run:Kingdom Official!

No title available
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
seen from Colombia

seen from Brazil
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Netherlands
seen from United States
seen from Pakistan
seen from Costa Rica
seen from Italy
seen from Indonesia

seen from United Kingdom

seen from Spain
seen from Brazil

seen from Japan
seen from Germany

seen from Australia

seen from United States

seen from United States

seen from Malaysia
@vallenmetogendicht
Ik ga niet eerst
Ik wacht in zachte kussens.
Ik kijk niet, maar proef de huid van mijn vingers.
Als een bloembol onder de aarde heb ik alle tijd en wacht ik totdat de lente zon me komt halen.
Volg de eigen beweging
Dansen in je wildernis
Los van alle verhalen
Degene die je dacht te zijn zal sterven
maar wat maakt dat uit
als je jouw zon van binnen voelt stralen
Zo. Op onderzoek.
Bewegen en liggen met de zon op het gezicht.
In donkere hoeken streelt de onderkant van een jurk.
Ademen.
Kom mij niet zoeken.
Wij zijn al samen.
Ik deed uiteindelijk toch de deur open. Het was laat. Echt laat. Ik ben een kind dacht ik. Of nee, een baby. Om de hoek van de straat lag een plas kots met iemand ernaast. 'Goedenavond' zei ik. 'Goedenavond' zei hij. Na zoveel en nog wat stappen verder ging ik zitten op een nat bankje. De koud en de stilte trokken in mijn rug en billen. Ik keek en zag echt niks. 'Zelfs als je verdwaald bent, ben je ergens' zei ik. Ja ik weet niet, maar ik begon gewoon te praten. Zomaar voor het vaderland weg zinnen te declameren. Zinnen die al jaren diep weggestopt in mij lagen te wachten en nu ineens onwennig naar buiten kwamen. Uren en uren sprak ik tot mijn woorden samen met mij langzaam verdwenen in de nieuwe dag.
Nieuwe dagen stralen aan een roze horizon leven we in woorden gegoten in beton? Moet je alles kunnen zeggen of mag je ook vol tanden met de lucht in je longen en het hart in je handen
Vandaag rol ik over stenen. Vandaag rol ik over grond. Ik zal me moeten delen met degene die eerst nog stond. Van alle hoogtes op de vlakte, is deze in het krijt. Ze trilt door al mn vaten en ik weet dat ze niet blijft. Maar toch voelt deze tedere, genadeloze herinnering als een kleine eeuwigheid.
Soms ervaar ik het leven als een sollicitatiegesprek. Dan denk ik, waarom doe ik zo moeilijk? Ik hoef die baan niet eens.
Soms draait er in de verte dat wat echt moest draaien je voelt iets achter in je mond links laat je het liggen en ja zinnen maak je niet af, die koester je
In kleur kan het wezen godverpel de eerste knal blaast me teder in het gezicht wimpers en leden En je bleef maar vertellen mag ik ook thee dan In de rij voor de wc werden intimiteiten gedeeld op de wc werd er aandachtig geluisterd In de regen ga je dansen achter elke regel zit dat wat breekt, dat wat los heupen en gillen met handen in de lucht En jij bleef maar vertellen over dagen Dagen die zich rijgen aaneen en je hebt het ook niet door je stapt van hier naar daar, je huilt en je schreeuwt wat je boert en je eet wat. In de buik kan je lachen en dat weet je En de dingen en de dingen en ach mondieu!
Het was er vol mens. Geluid en warmte sloegen me in het gezicht als Mohamed Ali en als dat gebeurt ga je knock out. Logisch. Toch bleef ik staan. Leviii! Je bent er toch, oo wat heerlijk schat. Alles wat ik dacht te weten verdween als sneeuw voor de zon toen tante Sandra me tegen haar boezem drukte en in mijn oor fluisterde, ‘jij bent de mijne vanavond’. Met een hoofd vol tomaat worstelde ik mezelf los uit deze volstrekte waanzin en nam snel en onhandig plaats op een nog vrije stoel langs oom Ari. Het was even stil zoals eigenlijk altijd wanneer ik naast oom Ari ga zitten. Onwennig keken we naar elkaars voeten. Zo beste kerel, hoe gaat het op werk? Ik ben ontslagen. O zei Ari. Er moest natuurlijk gesaneerd worden zei hij na een tijdje. Nee zei ik, ik functioneerde gewoon niet. Oom Ari keek me even snel aan waarna zijn ogen weer naar mijn schoenen vluchtte. Hij zuchtte. En dat Grietje, hoe heette ze ook alweer. Ayu. Oja, Aho, is ze niet mee vandaag? Nee, het is uit. Verdomme zei Ari, pas gebeurt? Ja, gister. Stilte. Toen pakte oom Ari de nog volle fles rode wijn uit de handen van tante Sandra, die net wilde beginnen met het bijschenken van alle gasten, en dronk hem in een keer achter elkaar leeg. Godverdomme Ari, zei Sandra, die was voor iedereen hier bestemt. Met vuur rode lippen en ogen waarin een heel leven verdween keek oom Ari naar Sandra en toen naar mij. Met twee zweterige handen pakte hij mijn beide schouders vast en ademde Sandra’s wijn recht in mijn gezicht terwijl hij zei: Levi, dit deed ik voor jou. Bedankt zei ik. Een halve glimlach trok over oom Ari’s gezicht waarna hij resoluut opstond, struikelde en languit op de tafel met hapjes en drankjes viel.
Ik weet het niet. Ken ik jou? Als de zon komt, vallen er dan sterren? Ik weet het niet. Wat raakt, wat beweegt? Wie ben ik in de stilte na een storm? Ik weet niet wie ik dan ben, maar wel dat ik er ben. Hier, nu. En hier lijkt alles te bewegen, alles te leven.
Strokes of silence in my heart. Never have I.
These steps are on unknown ground.
One drop falls into all there is. The end of a long journey marks a new something. A first. You don't know because there is no history here. Hello, you say to everything.
Op tafel ermee opdat de dag ermee kan spelen.
Scheur me open - twijfel de woorden terug.
Laat alles zinken - scherven in een betonnen tapijt.
De stilte is pas net geboren - uit gestorven gedachten, uit gestorven tijd.
Ik heb echt weken lopen weken voordat het begon te dagen. Al zit ik maanden in die jaren dan durf ik nog steeds geen hulp te vragen.
Ik sta twaalf treden midden in de horizon. Er wordt gefluisterd hier en gedronken of nee gezopen. Ik brokkel af en aan. Ik klamp me vast aan gedachtes. Ze vermorzelen me, maar net niet genoeg om te verdwijnen.