15 september 2012 03:50
Mijn naam is .... toch maar niet. Ik ben een 23 jaar oude jongen en woon in Nederland. Ik zit al een jaar zonder studie en zonder werk. Ik zit zonder studie omdat ik niet weet wat ik precies wil studeren en omdat ik soms bang dat ik het niet aankan. Dat is me namelijk al eerder gebeurd, ik voelde mij toen genoodzaakt te stoppen met de studie en heb dat dus gedaan.
Dat ik geen werk heb vind ik jammer. Ik ben wel degelijk op zoek naar werk. Via uitzendbureau's ben ik helaas geen stap verder gekomen. Ik ben volledig blut nu. Daarom heb ik mijn hoop gevestigd op een omscholingsproject. Het is een baantje als monteur. Een MBO-2 opleiding, ver en ver onder mijn niveau. Nu heb ik alleen een Havo-diploma en een Hbo-propedeuse maar toch is het onder mijn niveau. Eigenlijk sta ik totaal niet achter dit plan, ik zal dit baantje dan 2 jaar vol moeten houden. Een smeerbaan, terwijl ik meer van kunst en fotografie hou. Hoe dan ook, of dit leerwerkbaantje doorgaat is nog niet eens zeker. Stiekem hoop ik van niet, aan de andere kant moet ik bezig blijven en ik heb echt geld nodig.
Verder ben ik wanhopig verliefd op een meisje die ik via internet heb leren kennen. Ik ken haar al langer dan een jaar maar heb haar slechts 2 keer in het echt ontmoet. In het begin liep alles wel aardig met haar. Ik behandelde haar als een goede vriend en we spraken openlijk over alles. Ik werd al snel verliefd op haar maar durfde geen actie te ondernemen. Ik was bang dat ze me zou afwijzen en dat daardoor ook onze vriendschap kapot zou gaan. Na verloop van tijd werd ze afstandelijker en ze begon te klagen over dingen die nergens op sloegen. Dat ik oneerlijk en onbetrouwbaar was. Ze zei dat ze niets van mij begreep. Ik begreep totaal niet wat ik dan verkeerd deed. Behalve dat ik verliefd was geworden, was ik niet veranderd. Haar wispelturige gedrag ging zo enkele maanden door. Ineens vertelde ze dat een 4jaar jongere jongen haar had aangesproken in de supermarkt. Na nog geen week hadden ze iets afgesproken en ze zag het meteen als een soort date. Ik kon merken dat ze als een blok viel voor deze jongen, haast verliefd.
Ik was verward en jaloers. Hoe kan het dat ze wel met een willekeurige jongen op date gaat, terwijl ik haar al een jaar kende en haar nog steeds niet ontmoet had. Het was te krom voor woorden. Ik drong aan op een ontmoeting waarmee ze in eerste instantie akkoord ging. De dag voor de ontmoeting haakte ze ineens af. Na lang aandringen was het dan toch zover. Ze was precies zoals ik me haar had voorgesteld, perfect. Stom genoeg viel ik stil, de hele dag. Ik wist niet wat te zeggen of wat te doen, de eerste indruk die achterliet was echt slecht. Na meer dan een maand kon ik het niet meer aan. Ze praatte maar door over die andere jongen. Dat deed gewoon zeer. Ik besloot haar te bellen en te zeggen dat ik van haar hield maar ook dat ik afscheid wilde nemen omdat ik het niet aankon. Ik zag gewoon geen manier meer hoe we ooit samen zouden komen. Ik zei dat ik misschien nog langs zou komen voor een echt afscheid.
Twee weken later stond ik voor haar deur. Ze was verward. Uiteindelijk zijn we uit gegaan en hebben bijna de hele nacht gedanst. Ondanks dat ze het zeer onprettig vond mocht ik bij haar blijven slapen.
Ik was er opeens weer zeker van dat ik haar als vriendin wilde. Alleen zij wil het duidelijk niet. Of ze snoept van beide kanten. Van mij als vriend waarmee ze haar emotionele kant delen en van die andere jongen waar ze zoveel lol mee kan beleven. Ik voel me gebruikt. Ze lijkt zelf niet in te zien dat ze mij gebruikt. Ze snapt niet eens dat het mij pijn doet haar met een andere jongen om zien te gaan.
Extra erg maakt het, dat die andere jongen helemaal geen vaste relatie wil met haar. Sterker nog, hij heeft al een relatie met iemand anders. Hij gaat niet vreemd maar is van de open relaties. Als ik een vrouw zou zijn wilde niks van open relaties weten. Uiteindelijk draait het alleen om de seks, er is geen sprake van een intense liefde dus...nee niks voor mij. Misschien is ze blind. Soms heb ik het idee dat ze niet weet hoe de relaties tot mensen zich verhouden en gedragen. Maar volgens mij heeft ze gewoon bindingsangst.
Op dit moment staan de zaken er slecht voor. Het ging of gaat slecht met haar. Ze praat niet meer met me. Ik denk dat ze me liever kwijt dan rijk is. Ik heb al eens afscheid genomen maar ik kwam weer terug. Dat ga ik niet voor een tweede keer doen, dit keer mag zij het zeggen. Ze weet nu wat ik wil van haar en ze kan me niet aan het lijntje houden, maar ik kan geen liefde afdwingen. Dit is de raarste situatie ooit voor mij. Ik weet niet wat ik er mee aanmoet, het ziet er hopeloos uit. Ik ben haar al aan het opgeven om te wennen aan het idee zonder haar te moeten.
Best een lang stuk geworden, dat was niet mn bedoeling. Eigenlijk heb ik gewoon enorm de behoefte om met iemand te praten. Iemand die hetzelfde heeft meegemaakt of er nog in zit. Eigenlijk ben ik gewoon ontzettend eenzaam en wil ik iemand die van mij houdt en iemand van wie ik houden mag. Liefde op basis van eenzaamheid, dat is toch verkeerd? Misschien wel, maar uiteindelijk is de liefde er ook alleen maar vanwege de eenzaamheid. Het vinden van iemand bij wie je je helemaal durft te geven is een actie uit angst en het verlaten van de eenzaamheid.
Toegegeven, mijn leven is vrij triest. Ik heb geen vrienden, blink nergens in uit en weet niet wat ik wil. Het enige positieve aan mij is dat ik er niet slecht uit zie en verder veel te aardig en behulpzaam ben. Al kan dat laatste wel eens meer een probleem dan een pluspunt zijn. Ik geef te snel en te veel om mensen, het schrikt ze af.
Zucht. Ik wil zo graag iemand omhelzen en knuffelen, iemand die mij begrijpt.