Hier is een toast op opnieuw beginnen. Hier is een toast op starten met een schone lei, een toast op het omgooien van je roer.Â
Ik heb lang gedacht en vastgezeten in mijn gedachtes. Ik was aan het wegvallen in een zwart gat en wist niet waar de ladder was.Â
Gister realiseerde ik me dat ik een schrijver ben. Ik heb altijd zo veel mooie woorden en gedachten in mijn hoofd rond zien gaan, maar ze nooit uitgesproken. Ik was bang, bang dat ik niet zou voldoen aan de norm. Ik wist niet wat de regels waren en was bang mezelf te confronteren met mijn emoties.
Ik heb altijd het gevoel gehad alsof er meer D’s waren in deze driedimensionale wereld waar we met zijn allen in leven. En ik denk dat dat is waar het omgaat bij het schrijven.Â
Ik heb het gevoel dat ik een verhaal in me heb, en het er uit móet schrijven. Het is mijn plicht naar de wereld en het is mijn plicht naar mezelf. Dus ja, ik ga een boek schrijven. Uitgeven? Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat ik op papier moet zetten.Â
