We stappen binnen in een kleine ruimte die verwachtingen schept. Verwachtingen naar diegene die het durft om deze kamer om te vormen. Publiek meteen uit zijn gebruikelijke conventie gehaald. Schuifelend naar één van de weinige plekjes. Muisstil afwachtend tot een gordijn ons scheidt van zomers zonlicht.
Een start als een goochelshow. Niets in de handen, niets in de mouwen. Deze drie personen brengen deze voorstelling voor u, niet meer niet minder. Dan gaat ieder zijn eigen weg op. Achter een scherm, achter en projector en achtergebleven op een overgebleven plek.
De situering van het verhaal, de mier die weg is, neemt de eerste ruimte van de avond in. Op dit moment heeft de vertelling inderdaad nog niet veel meer nodig dan wat letters op een beeld. Ademruimte is immers een absolute voorwaarde tijdens deze korte voorstelling. Je zit misschien niet lang in de zaal, toch moet elk aspect de tijd krijgen die het verdient en nodig heeft.
De blik achter het scherm bleef gelukkig lang genoeg uit. Het is een kunst om niet meteen al je troeven in de strijd te moeten werpen. Een rustige opbouw naar een moment dat er duidelijk aan zit te komen, haalt ergens toch dat voorspelbare onderuit. We weten wel dat er iemand achter het scherm staat. We weten dat er een ruimte is achter het scherm die benut zal worden. Maar deze wetenschap heeft geen invloed op het effect van dat moment dat eindelijk daar is.
Het grote gaasdoek vormt de ideale voorstelling van onbereikbaar weg zijn. Een herinnering die we pijnlijk dichtbij dragen maar die nooit meer zo helder te krijgen is als we zouden willen. Op zich is dit complexe gevoel eenvoudig voorgesteld. Maar tegelijk is het zo dat deze voorstelling niet meer woorden of beelden verdraagt. Zo is het nu eenmaal. Een troebele scheidingswand, een onzuiver afscheid.
In de doelstelling van deze voorstelling schuilt de sterkte ervan. Het willen samenbrengen van verschillende elementen zonder dat het ene teniet gaat doen aan het andere. Het voelt nog aan als een zoektocht, maar dat mag ook. Als de voorstelling werd gepresenteerd als een antwoord, dan zou ze veel minder geloofwaardig overkomen. Muziek en dans hebben elkaar al vaker ontmoet en zetten een rustige samenwerking verder. Wanneer de acteur in de illustratie stapt wordt duidelijk hoe hier niemand de overhand hoeft te nemen. De illustratie is dan ook geen rechtstreekse illustratie die braafjes en verhalend weergeeft wat er in het verhaal gebeurt. Het is een toevoeging van een andere orde die op haar beurt haar eigen verhaal weet te vertellen. En zo hoort een illustratie te zijn.
De vertolking van de tekst kon hier en daar iets minder letterlijk worden genomen. Er is gekozen voor een poëtische tekst, wat inhoud dat deze niet als verhaaltje hoeft verteld te worden. Hier en daar voelde het gesproken woord als een iets te oppervlakkige laag over het geheel aan. Alles wat qua gevoel al duidelijk werd gemaakt, werd nog eens in woorden met een dikke vette nadruk besmeerd. Dit maakte dat het geheel hier en daar jonger of meer vereenvoudigd aanvoelde dan nodig.
Net zoals in het oorspronkelijke boek wordt er in deze voorstelling niet naar een duidelijk eindpunt gestreefd. De toeschouwer mag tevreden zijn met een impressie en hoeft niet te wachten op een hapklare brok theater.
De voorstelling zoals ze nu getoond werd voelt dan wel aan als een onderzoek, dat neemt niet weg dat ze van een hoog niveau is. Een volledig afgewerkt product hoeft het niet te zijn. Er wordt een mooi geheel getoond dat ruimte laat om zichzelf verder te ontwikkelen. Deze ontwikkeling heeft tijd en rust nodig, geen ingrijpende veranderingen.
Het was mooi om te zien hoe illustratie, dans, muziek, woord en verschillende blikken op het verhaal langzaam maar zeker naar elkaar zijn toegegroeid. Geen enkel element was overbodig, ieder kende zijn plek.
Hanne Roofthooft
stormborns
blakekathryn
gracieabrams
prguitarman
andulkaphoto
kianamaiart