muzische ateliers #ripedapart #leaves #photography #blackandwhite #cloud #dust #nature

izzy's playlists!
TVSTRANGERTHINGS
i don't do bad sauce passes
Show & Tell
$LAYYYTER

Love Begins
Misplaced Lens Cap
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
No title available
h
Jules of Nature
Alisa U Zemlji Chuda
styofa doing anything
Mike Driver
Not today Justin
RMH
Today's Document
wallacepolsom
will byers stan first human second
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from T1

seen from Ireland

seen from Spain

seen from Malaysia
seen from Türkiye

seen from United States

seen from United States
seen from Switzerland

seen from Germany

seen from Brazil

seen from United States
seen from United States
seen from Germany

seen from United States
seen from Ireland

seen from New Zealand

seen from Indonesia
@waitingforittocome
muzische ateliers #ripedapart #leaves #photography #blackandwhite #cloud #dust #nature
muzische ateliers #photography #blackandwhite #feather #nature #leaves #branch #volume
I’m sorry I gave you everything I had without making sure you wanted it.
Heavy (#418: April 21, 2014)
I’ve never read something that described every relationship I’ve had in such few words.
(via kennakittymeow)
Een reflecterend pad
Het leven is als een reflectie in een spiegel. De spiegel staat ongeveer op de leeftijd van 40 jaar. We staan om te beginnen aan ons verhaal ver van de spiegel weg? Nog veilig en geborgen in de buiken van onze moeder. Wanneer we dan op de wereld worden gezet, wordt er voor ons gezorgd. We worden graag gezien en kleine simpele, maar voor ons op dat moment heuse, opgaven worden ons aangeleerd. Een helpende hand ondersteunt ons bij de eerste stapjes. Daarna worden we losgelaten en krijgen we de kans om het zelf te proberen. Wanneer het af en toe niet lukt worden we door diezelfde hand geholpen en weer op weg gezet. Tot we er plots alleen voor staan. We werken keihard om op onze eigen benen te staan en te bereiken wat we willen. Daar komt het punt van reflectie, waar we onszelf recht in de ogen kijken. Op dat punt wordt alles omgegooid. Dat punt deelt ons leven in twee. We stappen door de spiegel heen. Alles wat we opbouwden, bouwt zichzelf beetje bij beetje ook weer af. Het gaat allemaal wat stroever dan voorheen en we gaan op pensioen. We lijken af en toe ook weer die ene helpende hand nodig te hebben uit onze kinderjaren. We worden graag gezien, nu door onze kinderen in plaats van onze ouders. Er wordt weer voor ons gezorgd, tot we het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen. Net als in de buiken van onze moeder worden we dan weer veilig en ver weg van de spiegel opgeborgen.
- T.
happy birthday kleine zus
Het is vandaag je verjaardag, maar ik zei je nog helemaal niets. Alsof je er niet meer bent, ook al liggen er slechts een tiental steden tussen ons in. Maar dat ik je kom opzoeken, dat kan niet. Andere mensen staan tussen ons in. Ik weet niet wat ze je hebben verteld, maar ik zie je nog steeds even graag. Ik hoop dat we ooit deze tijden met elkaar kunnen inhalen. Want ik mis ze echt. Ondertussen is het al meer dan een half jaar geleden. En ik word helemaal pissig van het feit dat ik al van bijna iedereen het moment moest missen waarop de kaarsen op de taart uitgeblazen werden. Verloren momenten. Compleet onterecht.
Happy birthday kleine zus. Ik mis je.
- T.
An eye for an eye only ends up making the whole world blind...
Mahatma Gandhi
Pray for Paris
Ik zie mensen, maar geen greintje menselijkheid. Als ongedierte verspreiden jullie zich onder onschuldige mensen. Mensen met een verleden, een leven in het heden en een toekomst met anderen. En in één ruk vegen jullie hen van de kaart. Weerom richtten jullie een onnodig bloedbad aan. Mijn walging voor jullie gruwelijke acties groeit met de minuut en daarbij die van de rest van de wereld. Zoals ik al zei, ik zie mensen, maar geen greintje menselijkheid.
- T.
Sh#t, te laat!
Ik zou jullie willen overspoelen met de meest fantastische verhalen of net de grootste drama’s uit mijn leven. Maar voor nu wil ik iets met meer waarde meegeven. De laatste weken leerde ik genoegen nemen met de kleine dingen. Hoe dat gebeurde? Een oudere man was zijn bril thuis vergeten.
Ik stond op m’n bus te wachten en een oudere man kwam naast me staan in het bushokje. Automatisch greep ik al naar m’n gsm, alsof dat tegenwoordig een teken was voor ‘Nope, tegen mij moet je niet beginnen praten.’ Maar nog voor mijn vingertoppen de rand van mijn broekzak hadden aangeraakt, vielen de eerste woorden. Het eerste wat door m’n hoofd flitste was: ‘Sh#t, te laat!’ Ik keek op naar de man en probeerde nog vlug een vriendelijke glimlach te forceren. Hij keek me vriendelijk aan met een vragende blik. Kennelijk had ik een vraag gemist. ‘Sorry, wat zei u?’ Hij herhaalde z’n vraag: ‘Weet u soms wanneer de bus komt? Ik vergat mijn bril thuis en kan die verdomd kleine letters op het schema niet lezen.’ Hij lachte wat verontschuldigend. Ik beantwoordde zijn vraag, waarop hij dankbaar mijn hand schudde. ‘Ik laat je verder wel met rust.’ zei hij alsof hij mijn gedachten van eerder had kunnen lezen. Mijn geweten draaide op slag overuren. Ik wist niet of ik het mezelf zou beklagen of niet, maar: ‘Dat hoeft niet hoor, we staan hier tenslotte allebei maar voor spek en bonen in de kou.’ Hij moest lachen. We begonnen te praten, maar ik wist niet goed wat te vertellen, dus nam hij maar het woord. Hij vertelde over z’n vrouw die hij verloren had en al het ongeluk waar hij de laatste weken mee te kampen had gehad. Op het einde glimlachte hij. ‘Wat heeft het ook voor zin om bij de pakken te blijven zitten. Er zijn nog zoveel mooie dingen waar ik van kan genieten. Zoals van een moment als dit bijvoorbeeld.’ Hij had gelijk. Wat had het ook voor zin? En ik betrapte mezelf erop dat ik spontaan mee begon te glimlachen.
Voor de meesten onder jullie slaat het waarschijnlijk helemaal nergens op dat een moment als dit m’n ogen heeft doen opengaan. Maar zo is dat dus wel. En dat is misschien zelfs dat tikkeltje spectaculairder dan een te gek verhaal of een groots drama. Want we doen het veel te weinig, ons geluk halen uit kleine dingen. Men zegt vaak dat ongeluk in de kleinste hoekjes zit, maar daar komt bij dat geluk alle andere plaatsen opvult.
- T.
Dubbele pinky promise...
Het is beter zo. We bleven hangen tussen iets wat op een relatie leek en iets wat we vrienden noemden. De scheidingslijn was veel te vaag, te onduidelijk. Als we bij elkaar waren wisten we niet hoe we ons correct moesten gedragen, want niemand had regels voor wat wij waren. Geen wetten op de grond waar onze schoenen slechts stoffige voetsporen nalieten. Verwarring doolde door onze hoofden. We ontweken elkaars blik in het bijzijn van anderen. Uit angst de spanning, die tussen ons hing, in ons gezicht uiteen te laten spatten. En zochten meteen daarna elkaars blik weer op. Uit angst diezelfde spanning te verliezen. Nu zijn we wat het woordenboek als vrienden definieert . We hangen niet meer boven de te vage grens zonder duidelijke richtlijnen. Het is echt beter zo.
We’re meant to be...
Vrienden. Het woord sloeg in als een bom. Het kwam enorm onverwachts, maar eigenlijk... ik hoef mezelf niets voor te liegen. Ik wist dat het er zat aan te komen. En alhoewel vrienden blijven slechts een mythe blijkt te zijn, hoop ik, de naïeve zelve die ik ben, natuurlijk op het beste. Het zal opnieuw wat zoeken worden waar de grens nu juist ligt voor ons beide. De troepen die onze grens voorzichtig afgetast hebben, zullen zich nu moeten terugtrekken. We nemen een stap terug om samen als vrienden vooruit te wandelen. Ik heb geen spijt van wat gebeurd is, noch van welke woorden er zijn uitgesproken of gedacht. Ik ben hem enorm dankbaar voor alle mooie momenten die we samen hebben gehad. Er zullen er nog veel mooiere komen. Ik kan enkel blij zijn dat ik er een goeie vriend bij heb. En hé, vrienden geven ook knuffels aan elkaar, toch? Our love won’t fade away, because we’re meant to be.. friends. - T.
Ik kijk zo zwaar uit naar het moment waarop die herexamens achter de rug zijn. Naar het moment waarop ik de draad in mijn stressvrije leventje weer even kan oppikken voor het nieuwe schooljaar weer begint. Zodat ik even tot mezelf kan komen. Want dit voelt gewoon zo slecht aan. Ik zit slecht in mijn vel en zit zo gevuld met stress dat ik op barsten sta. En dat heeft mijn omgeving vast en zeker al gemerkt. Ze zijn ondertussen al bestand tegen een volgende uitbarsting. Alsof ik een instant queen of hearts ben geworden en de enige zin die uit mijn mond kan komen ‘OFF WITH THEIR HEADS!’ is. Ik ben iedereen zo dankbaar dat ze mij ondanks mijn boze blikken en gemene uitvallen nog steeds blijven steunen. Nee, inderdaad, ik kan duidelijk niet goed om met de stress. Dat spijt me zeer. Hou het nog een paar dagen met mij vol, dan is deze nachtmerrie voorbij. I promise this is only a dream…
-T.
The purpose of art is washing the dust of daily life off our souls.
Picasso
The greatest mistake you can make in life is to be continually fearing you will make one.
Elbert Hubbard
Jumping from failure to failure with undiminished enthusiasm is the big secret to succes.
Savas Dimopoulus
Als ik er nu eens geen angst voor had... dan kon ik er misschien wel van genieten. Ervan genieten zoals ik dat doe van een goed boek of mooie muziek. Ondanks mijn angst voor de scherpe lichtflitsen en het zware gedonder heb ik toch even mijn camera boven gehaald voor deze GIF. Maar ik had mijn moed duidelijk overschat. Want hoe verder ik met mijn camera uit het raam reikte voor een goed beeld, des te groter m’n angst werd. Mijn kleine broer was er nooit bang van. Hij vond het altijd geweldig. ‘Het lichtspektakel is weer begonnen!’, riep hij telkens weer toen hij de eerste bliksemslag opmerkte. M’n zes jaar jongere zus daarentegen had het er, net als ik, ook niet zo op begrepen. Zij kroop altijd bij mij in bed onder het deken. Met drie op een rij staarden we door het vensterraampje naar het wervelende tafereel. Na iedere flits telden we hoeveel seconden erna kwamen, nog voor de donderslag volgde. M’n zus en ik om te weten hoeveel kilometer verder de bliksemslag was gevallen. M’n broertje om te weten wanneer hij ongeveer moest doen alsof hij op de grote trom sloeg. Ik heb ze nu al ongeveer iets meer dan een half jaar niet meer gezien. Maar momenten als deze geven me het gevoel dat daar ieder moment verandering in kan komen. Dat m’n broertje ieder moment terug de kamer in kan stormen om het lichtspektakel aan te kondigen en m’n zus om lekker warm bij mij onder het deken te komen schuilen. Het is een mooie herinnering die ik wil koesteren. Maar als ik er nu eens geen angst voor had...
- T.
To escape criticism: do nothing say nothing be nothing
Elbert Hubbart