wallstocker-v1

[wallstocker-v1]

LinkedIn Post Format Cheatsheet - jeffbullas.com

A free, one-page Google Doc to skyrocket your Instagram engagement.

https://www.tumblr.com/widgets/share/tool?canonicalUrl=https%3A%2F%2Fwww.jeffbullas.com%2Fdocs%2Flinkedin-post-format-cheatsheet%2F&title=LinkedIn%20Post%20Format%20Cheatsheet

[wallstocker-v1]

Τον Μανώλα, τον χαμάλη, τον άπλυτο, τον μαύροκακομοίρη φαμέγιο των πολλών στο Μεγάλο Κάστρο, που όλοι τον κοροϊδεύανε. Όλοι, απού δεν ήσανε σαν κι αυτόν. Με πρώτους, τους μεγαλονοικοκυραίους απού δεν ανεχόντουσαν να θωρούνε αθρώπους σαν τον Μανώλα ν' αναπνένε τον ίδιο αέρα μ' αυτούς. Κι ας εκατέχανε όλοι οι Καστρινοί, πως ο Μανώλας ήτανε ο πρώτος και μεγαλύτερος εθελοντής αιμοδότης της Χώρας. Κι ας ετρέχανε στο Μανώλα όλοι που είχανε ανάγκη από αίμα σε κάποια δύσκολη ώρα τους.

Κι ας εκατέχανε όλοι οι Καστρινοί, πως στις φλέβες τους μπορούσε και να κυλά το αίμα του Μανώλα, απού εμοίραζε το αίμα του σ' όλους απού το 'χανε ανάγκη, όχι από φιλανθρωπία, μα από την επιταγή του Μέγα Χρέους. Μήτε μια φορά δεν τονε θυμούμαι να μάνισε, να αγανάχτησε, να εξοργίστηκε από τα πειράγματα που εσφεντουρούσανε εναντίον του οι «καθωσπρέπει» Καστρινοί. Πάντα χαμογελαστό τονε θυμούμαι, ζεμένο στο χαμαλοκάροτσο του, να κουβαλά αγόγγυστα τα μπράτη των αλλωνών, και τον δικό του πόνο.

Πάντα τονε θυμούμαι, να παραμερίζει τις ειρωνείες, τις απαξιώσεις και τις χυδαιότητες, να κάνει χώρο, για να μπορεί να τρέχει να χαρίζει το αίμα του σ' εκείνους που τον ειρωνευόντουσαν, που τον απαξίωναν, που χυδαιολογούσαν σε βάρος του.

Μόνο μια φορά τονε θυμούμαι μανισμένο. Ήτανε στη Χανιόπορτα, εκουβάλιε καρέκλες με το καρότσι του, όταν είδα μια καρέκλα να παλατζέρνει και να 'τανε έτοιμη να πέσει στο δρόμο. Είχα τρέξει φωνιάζοντας, είχα σταθεί πίσω από το καρότσι και έσπρωχνα την καρέκλα να πάει πιό μέσα.

Είχε γυρίσει την κεφαλή του ο Μανώλας, είδε με ίντα 'κανα και μου 'βαλε τση φωνές.

''Φύγε μπρε μη βαρείς κι άσε με αμοναχό μου να τση σάξω'', μου 'χε πει και βάλθηκε να ξαναντανιάζει τση καρέκλες.

Τονε θυμούμαι και σακατεμένο από το ζέψιμο του καροτσιού του κι από τα βάρυτα των χρόνων και της μοναξιάς, να σέρνει τα πόδια του στο Βαλιδέ Τζαμί, με τη χέρα του μισοτεντωμένη και την απαλάμη του μισάνοιχτή, περήφανος διακονιάρης, γυρεύοντας μια στάξη διακονιάς από τση διαβάτες.

Τονε θυμούμαι σ' εκείνονα το δρόμο, όπου του κοντοσίμωσε ένα τσιγγανάκι, ζητώντας του ελεημοσύνη. Είχε βάλει τη χέρα του στην τσέπη του ο Μανώλας, είχε βγάλει όσα κέρματα ήσανε μέσα, τα 'χε δώσει στο τσιγγανάκι και του 'χε πει εκείνη την κουβέντα που θα με στοιχειώνει όσο θα ζώ:

''Πάρε τα, δεν έχω άλλα, κι εγώ διακονιάρης είμαι''.

Δεν κατέχω γιάντα, μα όλη μέρα σήμερο, Παγκόσμια ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη, όλο τον Μανώλα σκέφτομαι. Στον πρωτόθρονο του νου μου τον έχω θρονιασμένο και τονε καμαρώνω. Και του ζηλεύγω, γιατί δε μπορώ να τονε φτάξω..

[wallstocker-v1]

Μία γενίκευση εμπνευσμένη από μια δημοσίευση του Mokai Chen

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ίσως ένα από τα πιο συγκλονιστικά περιστατικά που μου έχουν συμβεί σε παρουσίαση βιβλίου.

Για ευνόητους λόγους, δεν θα αναφέρω το μέρος όπου συνέβη αυτή η μικρή, αλλά για μένα πολύ μεγάλη ιστορία. Ήταν το τέλος μιας παρουσίασης. Υπέγραφα αντίτυπα και συζητούσα με τους αναγνώστες μου, μέσα σε μια ζεστή, χαλαρή ατμόσφαιρα, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες συναντήσεις.

Κάποια στιγμή πλησιάζει μια κυρία γύρω στα 65. Ήσυχη, ευγενική, με μια γαλήνη στο πρόσωπο. Μου δίνει το βιβλίο, τη ρωτάω το όνομά της και της προτείνω, αν θέλει, να σημειώσειτα στοιχεία της για να μπορώ να την καλώ στις μελλοντικές εκδηλώσεις στην περιοχή της.

Ένιωσα ότι δεν με άκουσε και το επανέλαβα ευγενικά. Αμέσως όμως κατάλαβα την αμηχανία της. Κάτι την έφερνε σε δύσκολη θέση.

«Δεν πειράζει καθόλου», της είπα. Υπέγραψα το βιβλίο και της το έδωσα χαμογελώντας. Και τότε συνέβη το ανέλπιστο. «Δεν ξέρω να διαβάζω… ούτε και να γράφω», μου είπε χαμηλόφωνα. Στην αρχή νόμισα πως αστειεύεται. Έμεινα για λίγο ακίνητος, έτοιμος να ρωτήσω το αυτονόητο, αλλά με πρόλαβε: «Μου αρέσει να παίρνω βιβλία και να τα βάζω στο ράφι… για να τα διαβάσουν κάποτε οι εγγονές μου». Με κοίταξε με ένα ήσυχο, ζεστό χαμόγελο και απομακρύνθηκε, ενώ πίσω της περίμεναν οι επόμενοι αναγνώστες μου.

Ήταν μια στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα.