Je werd verliefd op mijn bloemen maar niet op mijn wortels. Zodra de winter aanbreekt weet je niet wat je moet doen.
Peter Solarz
Cosmic Funnies
Keni
NASA
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
todays bird
dirt enthusiast
ojovivo

JBB: An Artblog!
Alisa U Zemlji Chuda

No title available

JVL
Jules of Nature
Monterey Bay Aquarium
KIROKAZE

if i look back, i am lost

tannertan36
we're not kids anymore.
Sade Olutola
d e v o n

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from South Korea
seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Brazil

seen from United States
seen from Spain

seen from France
seen from United States
seen from Netherlands
seen from United States

seen from Brazil

seen from France
@watzijschrijft
Je werd verliefd op mijn bloemen maar niet op mijn wortels. Zodra de winter aanbreekt weet je niet wat je moet doen.
I have this overwhelming feeling that i'm doing everything at once- and that i'm doing nothing at all at the same time
Vallende ster
Vroeger,
bij elke vallende ster,
sloot ik even mijn ogen
alsof de nacht echt luisteren kon.
Alsof ik met één stille wens
de wereld zachter kon maken,
mooier,
meer zoals ik hoopte dat ze ooit zou zijn.
Ik wenste altijd iets.
Liefde,
Rust,
Iemand die bleef,
Iemand bij wie mijn hart niet hoefde te twijfelen.
En laatst zag ik er weer één,
een streep van licht dwars door de donkere hemel.
Jij was bij me.
En even keek ik omhoog
zoals ik dat vroeger ook deed,
bijna automatisch,
bijna alsof mijn hart de oude gewoonte nog kende.
Maar er kwam geen wens.
Niet omdat ik niets meer wist te hopen,
maar omdat ik ineens voelde dat ik alles al had waar ik vroeger een wens voor deed.
Toch zei ik lachend tegen jou
dat ik wel iets gewenst had.
Alsof ik het ritueel niet helemaal wilde breken.
Alsof ik nog even geheim wilde houden,
dat jij ondertussen het antwoord was geworden op al mijn oude wensen.
En wellicht was dat altijd al zo.
Misschien heb ik toch een wens gedaan,
alleen niet voor iets nieuws.
Misschien wenste ik alleen
heel stil
dat dit zo mocht blijven.
mentally here
Je kwam terug als een naam
die mijn hart al kende,
alsof vroeger nooit echt weg was geweest
maar stilletjes in mij bleef wonen.
Een oude verliefdheid
met nieuwe handen,
nieuwe ogen,
en toch iets vertrouwd
dat me zachter laat ademen.
Maar liefde komt bij mij
niet meer zonder schaduw.
Niet meer zonder het geluid
van een deur die achter wantrouwen dichtvalt.
Een lange tijd heb ik gegeven
alsof geven hetzelfde was als veilig zijn,
tot ik leerde
dat zelfs trouw soms breekt
in de handen van een ander.
Nu sta jij voor me
met iets echts in je blik,
en ik wil naar je toe,
maar ik aarzel aan de rand van mezelf.
Alsof liefde een afgrond is
en ik nog weet
hoe hard een val kan klinken.
Ik ben bang
dat ik te veel ben.
Te gevoelig, te open,
te vol van alles wat ik voel.
Bang dat als ik je laat zien
hoe diep mijn liefde gaat,
je zult schrikken
van de hoeveelheid.
Alsof mijn hart geen geschenk is,
maar een last.
Ik ben bang
dat ik niet gemaakt ben
om zacht vastgehouden te worden.
Dat liefde iets is
voor mensen die lichter zijn dan ik,
minder beschadigd,
minder vol vragen in de nacht.
Soms denk ik
dat ik liefde moet verdienen
door kleiner te worden,
stiller,
minder mezelf.
Maar jij bent daar,
precies op de plek
waar vroeger een droom zat.
En nu je echt bent,
is dat misschien nog enger
dan toen je onbereikbaar was.
Want een droom kan je niet breken,
kan je niet achterlaten
met een hart dat aan alles twijfelt.
Toch wil een deel van mij geloven
dat niet iedere liefde
komt om iets kapot te maken.
Dat jouw armen
geen herhaling zijn van pijn.
Dat ik niet hoef te verdwijnen
om bemind te worden.
Dat ik niet te veel ben,
maar precies iemand
die eindelijk voorzichtig leert
dat ze genoeg is.
Dus als ik soms terugdeins
terwijl ik eigenlijk dichterbij wil komen,
weet dan:
ik ben niet kil,
ik ben bang.
Bang voor liefde,
bang voor verlies,
bang dat mijn hart zich weer vergist.
Maar ook — heel stilletjes —
vol hoop
dat jij misschien de plek bent
waar mijn angst niet wint,
en waar ik langzaam mag leren
dat liefde niet altijd pijn hoeft te zijn.
mocht je je ooit afvragen waarom, dan vertel ik het je graag
maar ik word een beetje verlegen van je waardoor ik vaak vergeet wat ik wil zeggen
omdat ik dan verdwaald raak in de zee van jouw ogen en ik dan ineens niet meer weet hoe ik moet zwemmen
en als je niet kunt begrijpen waarom dan houd ik graag de spiegel voor
zodat je dan misschien kunt zien wat ik zie
en mocht je je dan niet kunnen voorstellen wat ik zie
dan vertel ik je graag dat ik jou zie voor wie je bent
niet voor wie je probeert te zijn of wie je later wilt zijn
en dat wanneer ik je hoor lachen
dat je me terug brengt naar mijn 15 jarige ik
die net zo verliefd op jou was, als dat ik nu ben
maar dat de angst om jou te verliezen
dit keer niet meer tegen de angst op kan
om van je te houden.
je hebt misschien niet geschreeuwd
maar dat betekent niet dat je niet gemeen was
mijn puzzelstukjes worden opegeraapt en gelijmd door mensen die mijn hart niet hebben gebroken
en voor het eerst in een lange tijd realiseer ik mij
dat dat is wat onvoorwaardelijke liefde is;
iets helen wat je zelf niet hebt gebroken
Je hebt mij ingekleurd met al je lievelingskleuren. Een idee van mij geschetst dat eigenlijk niet bestaat.
Wat doe je als je erachter komt dat ik niet met jouw, maar mijn lievelingskleuren ben ingekleurd?
Aan de vrouw die ik toen was: ik vergeef je.
- Niemand verdiende al die pijn die je meedroeg, zelf niet je ergste vijand.
k.c cramm
My heart will always be soft. I will never stop looking for the good and love in everything. You can’t take that away from me.
“Waarom doe je nu niet, wat je nu wilt. En dan doe je later, wat je later wilt?” Vroeg hij. Dat vond ik wel een goede vraag, waarop ik eigenlijk helemaal geen antwoord had.
Door de jaren heen ben ik zo geobsedeerd geworden door het idee dat er misschien geen toekomst is, door de keuzes die we in het dagelijks leven maken. Ik doe ook wel wat ik nu wil, maar met intentie naar de toekomst.
Ik heb zoveel vrienden verloren omdat zij geen oog hadden op de toekomst. Ze zien het leven nu niet zitten, dus dan is het ook nu klaar. Ze maakten de keuzes die zij wilden op dat moment, en de rest moest daar maar mee leven. Ik vind dat enigszins wel knap, maar ook ergens een beetje egoïstisch.
Soms doe ik iets heel impulsiefs en dan voelt het goed. Om gewoon even te doen wat ik op dat moment wil doen, zonder erbij na te denken, zonder een fuck te geven om alles om mij heen.
Maar toch, zal ik altijd met de toekomst in mijn achterhoofd leven.
daar zat ik dan,
op het houten bankje tegenover de markthal. Lelijk gebouw eigenlijk he?
Ik liep een beetje vast tussen wat ik wilde, had en zou kunnen hebben. Eindeloze scenario’s speelden zich af in mijn hoofd. Scenario’s waar in ik altijd gelukkig was, want dat is wat we willen, toch?
Na het eindeloos staren in de verte realiseerde ik mij dat het uiteindelijk alléén maar scenario’s zijn. Het is simpelweg wat we willen dat er gebeurd. Ik leef nog niet zo lang op deze aarde, maar kan je wel vertellen dat er bijna nooit is gebeurd wat ik wilde.
Het gras lijkt altijd groener aan de overkant. Mijn gras was gewoon niet meer groen omdat ik was gestopt met wateren. En er is niets of niemand die mij compleet gaat maken, als ik negen van de tien keer mijzelf vergeet.
I never fully realized
what it meant to feel
until I wanted you
to such a great extent,
only to have no other choice
but to convince mysclf
that I didn't.
Your eyes reminded me
of stories untold
and lips unkissed
but we were not looking
for the same kind of love
so I closed my eyes