An

ik heb nogal veel te zeggen

[watzijschrijft]

Je werd verliefd op mijn bloemen maar niet op mijn wortels. Zodra de winter aanbreekt weet je niet wat je moet doen.

[watzijschrijft]

I have this overwhelming feeling that i'm doing everything at once- and that i'm doing nothing at all at the same time

[watzijschrijft]

Vallende ster

Vroeger,

bij elke vallende ster,

sloot ik even mijn ogen

alsof de nacht echt luisteren kon.

Alsof ik met één stille wens

de wereld zachter kon maken,

mooier,

meer zoals ik hoopte dat ze ooit zou zijn.

Ik wenste altijd iets.

Liefde,

Rust,

Iemand die bleef,

Iemand bij wie mijn hart niet hoefde te twijfelen.

En laatst zag ik er weer één,

een streep van licht dwars door de donkere hemel.

Jij was bij me.

En even keek ik omhoog

zoals ik dat vroeger ook deed,

bijna automatisch,

bijna alsof mijn hart de oude gewoonte nog kende.

Maar er kwam geen wens.

Niet omdat ik niets meer wist te hopen,

maar omdat ik ineens voelde dat ik alles al had waar ik vroeger een wens voor deed.

Toch zei ik lachend tegen jou

dat ik wel iets gewenst had.

Alsof ik het ritueel niet helemaal wilde breken.

Alsof ik nog even geheim wilde houden,

dat jij ondertussen het antwoord was geworden op al mijn oude wensen.

En wellicht was dat altijd al zo.

Misschien heb ik toch een wens gedaan,

alleen niet voor iets nieuws.

Misschien wenste ik alleen

heel stil

dat dit zo mocht blijven.

[estrelinha-1]

[loveletters2myself]

mentally here

[watzijschrijft]

Je kwam terug als een naam

die mijn hart al kende,

alsof vroeger nooit echt weg was geweest

maar stilletjes in mij bleef wonen.

Een oude verliefdheid

met nieuwe handen,

nieuwe ogen,

en toch iets vertrouwd

dat me zachter laat ademen.

Maar liefde komt bij mij

niet meer zonder schaduw.

Niet meer zonder het geluid

van een deur die achter wantrouwen dichtvalt.

Een lange tijd heb ik gegeven

alsof geven hetzelfde was als veilig zijn,

tot ik leerde

dat zelfs trouw soms breekt

in de handen van een ander.

Nu sta jij voor me

met iets echts in je blik,

en ik wil naar je toe,

maar ik aarzel aan de rand van mezelf.

Alsof liefde een afgrond is

en ik nog weet

hoe hard een val kan klinken.

Ik ben bang

dat ik te veel ben.

Te gevoelig, te open,

te vol van alles wat ik voel.

Bang dat als ik je laat zien

hoe diep mijn liefde gaat,

je zult schrikken

van de hoeveelheid.

Alsof mijn hart geen geschenk is,

maar een last.

Ik ben bang

dat ik niet gemaakt ben

om zacht vastgehouden te worden.

Dat liefde iets is

voor mensen die lichter zijn dan ik,

minder beschadigd,

minder vol vragen in de nacht.

Soms denk ik

dat ik liefde moet verdienen

door kleiner te worden,

stiller,

minder mezelf.

Maar jij bent daar,

precies op de plek

waar vroeger een droom zat.

En nu je echt bent,

is dat misschien nog enger

dan toen je onbereikbaar was.

Want een droom kan je niet breken,

kan je niet achterlaten

met een hart dat aan alles twijfelt.

Toch wil een deel van mij geloven

dat niet iedere liefde

komt om iets kapot te maken.

Dat jouw armen

geen herhaling zijn van pijn.

Dat ik niet hoef te verdwijnen

om bemind te worden.

Dat ik niet te veel ben,

maar precies iemand

die eindelijk voorzichtig leert

dat ze genoeg is.

Dus als ik soms terugdeins

terwijl ik eigenlijk dichterbij wil komen,

weet dan:

ik ben niet kil,

ik ben bang.

Bang voor liefde,

bang voor verlies,

bang dat mijn hart zich weer vergist.

Maar ook — heel stilletjes —

vol hoop

dat jij misschien de plek bent

waar mijn angst niet wint,

en waar ik langzaam mag leren

dat liefde niet altijd pijn hoeft te zijn.

[watzijschrijft]

mocht je je ooit afvragen waarom, dan vertel ik het je graag

maar ik word een beetje verlegen van je waardoor ik vaak vergeet wat ik wil zeggen

omdat ik dan verdwaald raak in de zee van jouw ogen en ik dan ineens niet meer weet hoe ik moet zwemmen

en als je niet kunt begrijpen waarom dan houd ik graag de spiegel voor

zodat je dan misschien kunt zien wat ik zie

en mocht je je dan niet kunnen voorstellen wat ik zie

dan vertel ik je graag dat ik jou zie voor wie je bent

niet voor wie je probeert te zijn of wie je later wilt zijn

en dat wanneer ik je hoor lachen

dat je me terug brengt naar mijn 15 jarige ik

die net zo verliefd op jou was, als dat ik nu ben

maar dat de angst om jou te verliezen

dit keer niet meer tegen de angst op kan

om van je te houden.

[watzijschrijft]

je hebt misschien niet geschreeuwd

maar dat betekent niet dat je niet gemeen was

[watzijschrijft]

mijn puzzelstukjes worden opegeraapt en gelijmd door mensen die mijn hart niet hebben gebroken

en voor het eerst in een lange tijd realiseer ik mij

dat dat is wat onvoorwaardelijke liefde is;

iets helen wat je zelf niet hebt gebroken

[watzijschrijft]

Je hebt mij ingekleurd met al je lievelingskleuren. Een idee van mij geschetst dat eigenlijk niet bestaat.

Wat doe je als je erachter komt dat ik niet met jouw, maar mijn lievelingskleuren ben ingekleurd?

[ohletslove]

Aan de vrouw die ik toen was: ik vergeef je.

- Niemand verdiende al die pijn die je meedroeg, zelf niet je ergste vijand.

[woundtheory]

k.c cramm

[trustissued]

My heart will always be soft. I will never stop looking for the good and love in everything. You can’t take that away from me.

[watzijschrijft]

“Waarom doe je nu niet, wat je nu wilt. En dan doe je later, wat je later wilt?” Vroeg hij. Dat vond ik wel een goede vraag, waarop ik eigenlijk helemaal geen antwoord had.

Door de jaren heen ben ik zo geobsedeerd geworden door het idee dat er misschien geen toekomst is, door de keuzes die we in het dagelijks leven maken. Ik doe ook wel wat ik nu wil, maar met intentie naar de toekomst.

Ik heb zoveel vrienden verloren omdat zij geen oog hadden op de toekomst. Ze zien het leven nu niet zitten, dus dan is het ook nu klaar. Ze maakten de keuzes die zij wilden op dat moment, en de rest moest daar maar mee leven. Ik vind dat enigszins wel knap, maar ook ergens een beetje egoïstisch.

Soms doe ik iets heel impulsiefs en dan voelt het goed. Om gewoon even te doen wat ik op dat moment wil doen, zonder erbij na te denken, zonder een fuck te geven om alles om mij heen.

Maar toch, zal ik altijd met de toekomst in mijn achterhoofd leven.

[watzijschrijft]

daar zat ik dan,

op het houten bankje tegenover de markthal. Lelijk gebouw eigenlijk he?

Ik liep een beetje vast tussen wat ik wilde, had en zou kunnen hebben. Eindeloze scenario’s speelden zich af in mijn hoofd. Scenario’s waar in ik altijd gelukkig was, want dat is wat we willen, toch?

Na het eindeloos staren in de verte realiseerde ik mij dat het uiteindelijk alléén maar scenario’s zijn. Het is simpelweg wat we willen dat er gebeurd. Ik leef nog niet zo lang op deze aarde, maar kan je wel vertellen dat er bijna nooit is gebeurd wat ik wilde.

Het gras lijkt altijd groener aan de overkant. Mijn gras was gewoon niet meer groen omdat ik was gestopt met wateren. En er is niets of niemand die mij compleet gaat maken, als ik negen van de tien keer mijzelf vergeet.

[watzijschrijft]

I never fully realized

what it meant to feel

until I wanted you

to such a great extent,

only to have no other choice

but to convince mysclf

that I didn't.

[watzijschrijft]

Your eyes reminded me

of stories untold

and lips unkissed

but we were not looking

for the same kind of love

so I closed my eyes