Ένα καλά ώριμο φρούτο, η ψυχή
Ένα παλαιωμένο κρασί, το αίμα μου
Η σάρκα μου, ταλαίπωρη, γδαρμένη, σκληρή απτής ζωής το κυνηγητό
Και το μυαλό, αυτό το μυαλό
Γέρικο και σοφό, άλλοτε ακόμη παιδικό και αγνό
Αγαπά την ελπίδα, τις αθώες σκέψεις
Τον αυθορμητισμό και την απερισκεψία που απαιτεί το σήμερα για να επιβιώσεις
Μα όχι για να ζήσεις
Ευθύνες πολλές και υποχρεώσεις άλλες τόσες
Και συ διψάς για στιγμές, ελευθερία, χρόνο
Διψά η ανάγκη για ζωή, λογικό μεν
Κάποιοι τα καταφέρνουν κάποιοι όντως μπορούν να μη δίνουν αναφορά, να μη χρωστούν πουθενά
Απ’ την άλλη εγώ πάντα νιώθω πως κάτι ξεχνώ, κάτι οφείλω
Πως χρωστώ σε μένα τόσα
Και θέλω να μου τα δώσω όλα
Ναι θέλω ένα προς ένα, δε ξέρω πως
Μα ψάχνω, δοκιμάζω πράγματα
Προσπαθώ να χωρέσουν όλα σε μια μέρα
Λες και δεν έχει 24ωρες
Λες και είναι διαδοχικά η επόμενη χωρίς λήξη και αρχή
Αρχή και λήξη θα λεγε κανείς, μα αυτά είναι ψευδαισθήσεις
Ξέρεις, όσο καλά τα πάω με τη χρονική νύξη, αλληλουχία και συναντήσεις
Άλλο τόσο νιώθω πως δεν έχω καθόλου καλή αίσθηση των λεπτών
Μέρα είτε νύχτα και γω χαμένη κάπου ανάμεσα
Κουραστικό αυτό το τρέξιμο και όσα προκαλεί
Στην εισαγωγή αναφέρομαι που πόσα να πει και αυτή
Επίλογος, τέλος και αυτή αυτή στιγμή
Ό,τι ήταν να βγει, είναι πλέον στο χαρτί
Μα πότε νύχτωσε, νιώθω ακόμη την αυγή
Ίσως γιατί κοντεύει η επόμενη ή ίσως γιατί δε θα φανεί
dailybridgerton
2087
discoholicmusic
titsay
