Zaterdag, na een lange dag klussen in m’n nieuwe huisje zat ik achterin de auto van mama en Stef. In het midden, waar ik al zit sinds ik kon lopen. Mama reed. Ik deed m’n best om m’n ogen open te houden maar het werd steeds donkerder, de lantaarnpalen buiten steeds feller en m’n ogen steeds zwaarder. For some strange kind of reason voelde ik me weer 9. Ik voelde me moe, emotioneel en een beetje verdrietig. Geen idee waarom. Naarmate ik steeds dieper wegdommelde hoorde ik mama praten, en ik hoorde haar precies zoals ze klonk als toen ik 7 was. Haar stem, vermengd met die van Otis Redding die af en toe oversloeg omdat de weg bumpy was. Ik viel uiteindelijk in slaap, haar lach en die van stef steeds meer wegvagen naar een andere dimensie. Ineens stond ik in de woonkamer van oma, mama’s huidige woonkamer maar dan zoals die was toen oma nog leefde. Ik rook de geur van oma: warmte gemengd met de geur van zeep en lelies , talkpoeder en vicks. Ik danste met haar, op Dean Martin’s Return to me. In mijn droom huilde ik en ik zag dat het glas van de deur van de keuken mijn spiegelbeeld weerkaatste: Ik was weer 7. Mijn haar donkerbruin en vastgebonden in twee staartjes, twee koppen kleiner dan oma maar mijn ziel voelde hetzelfde als nu. Ik draaide en draaide om mijn eigen as en oma die mijn hand vasthield. Ze draaide me zo hard en terwijl ik om me heen keek zag ik flitsen van opa, al mijn ooms en tante’s, neven en nichten voorbij komen. Ze lachten allemaal naar me, wilden met me meedansen maar ik draaide zo hard dat het niet kon. Op een gegeven moment verloor oma haar grip op mij, rolde ik weg van haar arm, liet haar hand los, keek haar nog 1 keer in haar donkergrijze ogen aan en liet haar los.
Op dat moment werd ik wakker. Het duurde een paar seconden voordat ik wist waar ik was. Ik voelde aan m’n gezicht en op m’n linkerwang rolde een traan. Ik keek naar buiten en terwijl m’n ogen moesten wennen aan de neonlichten van de snelweg realiseerde ik me dat ik bijna thuis was. Thuis, het huis waar ik ben opgegroeid en wat voor altijd mijn thuis zal blijven. De auto stond stil. Ik herkende de plek: Een grote, gele M. Toen ik klein was werd ik altijd wakker op deze plek. Als we naar Rotterdam gingen naar familie, naar Alkmaar of Arnhem: Ik werd altijd op deze plek wakker. Mama keek achterom: “Heb je weer lekker eventjes “nagedacht”? lachte ze. Dit was de zin die ik vroeger altijd zei als ik m’n ogen dicht deed en wist dat ik in slaap ging vallen.
Nagedacht had ik zeker. Of het nou te maken had met de opkomende koorts die ik uiteindelijk kreeg, vermoeidheid in combinatie met ijlen: ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik me in die anderhalf uur tijd dat we naar huis reden ontzettend veilig voelde, geborgen en vooral heel gelukkig. Gelukkig dat ik een plek heb wat ik “thuis” kan noemen, ook al woon ik nu alweer 6 jaar op mezelf. Een plek die in deze tijden van hectiek, chaos, en de grote boze wereld in m’n hart zit. En daarmee bedoel ik nieteens Leliestraat 81, daarmee bedoel ik mijn familie. Vreemd hoe je gemoedstoestand, geuren en muziek je terug kunnen brengen naar je diepste zelf. Koester wat je hebt, laat het niet meer los. En als je het loslaat, realiseer je dan dat dit slechts tijdens een dans is, en je soms zo hard draait dat het je weer terugplaatst in de realiteit. Voor even.
tangentwithtanner
titsay
jbbartram-illu
yousharknotpass
baratheonpilled