ένας εαυτός υπό αφαίρεση
★
The Bowery Presents

PR's Tumblrdome
Lint Roller? I Barely Know Her
Sade Olutola
ojovivo
The Stonewall Inn
No title available
cherry valley forever
official daine visual archive
Monterey Bay Aquarium
🪼

roma★

@theartofmadeline
No title available
Claire Keane
EXPECTATIONS
The Bright Sessions

No title available

Product Placement
seen from United States

seen from Venezuela

seen from Italy
seen from Germany

seen from United States

seen from Palestinian Territories
seen from Ukraine
seen from Brazil
seen from Ukraine

seen from Argentina

seen from United States
seen from Ukraine

seen from United Kingdom

seen from United States
seen from Venezuela

seen from United States

seen from Poland

seen from Indonesia

seen from Malaysia
seen from Algeria
@xamenes-agapes
ένας εαυτός υπό αφαίρεση
Ή είμαι ερωτευμένη και δυστυχώ με τρόπο αστείο, ή είμαι λογική και πλήττω θανάσιμα.
- Μαλβίνα Κάραλη
Κι ίσως την αγάπη μας
να μην την διαβάσουν ποτέ
τα παιδιά στα σχολικά βιβλία.
Μα αν έπρεπε να τη γράψω
σαν παιδί που πιάνει για πρώτη φορά μολύβι,
θα άρχιζα απ’ το Α
και θα τελείωνα στο Ω
για να ανακαλύψω στο τέλος
πως σε κάθε γράμμα
κρυβόσουν εσύ.
β
Οκτάβιο Παζ [πέτρα του ήλιου]
Μέσ’ από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.
Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
Κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, ας κλαις.
Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
—πόσος καιρός!— τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν’ ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.
Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ’ ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.
Τα μάτια που κρεμούν —ήλιοι χλωμοί—
το φως στο χιόνι της καρδιάς και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες,
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί…
Κ. Καρυωτάκης, Νοσταλγία
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
Κανεὶς δὲν ξέρει νὰ πεῖ γιατί
Κάποτε νομίζουν πὼς εἶναι οἱ χαμένες ἀγάπες
Σὰν κι αὐτὲς ποὺ μᾶς βασανίζουνε τόσο
Στὴν ἀκροθαλασσιὰ τὸ καλοκαίρι μὲ τὰ γραμμόφωνα
Γ. Σεφέρης, Αφήγηση
VII
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.
Ο. Ελύτης, Το Μονόγραμμα 1971
Lola Álvarez Bravo, Unos suben otros bajan (Some go up and some go down), 1940
Από τα όνειρα που ανάθρεψα το πιο πονετικό μου: να μη γερνάω μόνη.
— Κική Δημουλά, Απροσδοκίες
Κική Δημουλά
Georgia State Station
και άλλαξα τόσα τρένα για να έρθω κοντά σου για να μου πεις φύγε
self portrait with the eiffel tower through a metro window, paris, 2017 IG: afieldofstone