Myślałam, że dokończę poprzedniego posta, ale jednak nie. Po prostu. Bez większego powodu. Moje wahania nastroju to jest naprawdę równa pochyła. Gdyby ktoś znajomy bądź nawet i nieznajomy zobaczył w jaką histerię ja potrafię wpaść, bo coś mi spadło trzeci raz z rzędu albo się zdenerwuje na to, że wiecznie gdziekolwiek nie spróbuję zrobić czegoś cicho to zawsze wyjdzie z tego hałas to by mnie wysłali do zakładu psychiatrycznego. Zaczynam ryczeć, cały czas przeklinam, najchętniej bym krzyczała na całe gardło, bije się po udach lub kolanach, drapie po rękach, rzucam rzeczami. A pół godziny później po tym stanie nie ma śladu. Może chodzi tu o to, że ja nie wiem jak rozładowywać moją złość i gdy coś mi nie wychodzi to to ze mnie dosłownie wybucha. Ja zawsze wszystko trzymam w sobie. Nie chce nikomu o tym mówić, bo to wstydliwe. Dziwnie się wtedy zachowuje. To zachowanie jest niepokojące i nie chcę, żebyś ktoś to kiedykolwiek zobaczył, bo jest to chore. Mam wtedy ochotę zrobić sobie krzywdę albo rozwalić coś ważnego dla mnie czego nie dam rady już naprawić i wyrządzę sobie tym krzywdę psychiczną. Na przykład jakbym rozwaliła sobie laptopa to nie miałabym jak się uczyć i wysyłać wykładowcom zadań, ale za każdym razem jak się zezłoszczę to o tym myślę. Ostro zjebałam z jutrem, bo mam wykład 14:30, a do pracy na 13:30, więc muszę wyjść z domu około 12:30. Pamiętałam i powiedziałam, że nie mogę przychodzić we wtorki, a jak się już mnie zapytali czy mogę zacząć od jutra to się zgodziłam. Strzał w łeb. Miałam miły poranek, bo widziałam się z kolegą, z którym się dawno nie widziałam. Na sam koniec tak spontanicznie stwierdziłam, że zjadłabym pączka ze starej pączkarni i chciałam go sobie normalnie kupić, ale on zapłacił kartą i nie chciał ode mnie głupich 4zł. Ja go traktuję jak serio dobrego kolegę, któremu mogłabym się zwierzyć z tego co mi siedzi w głowie, a nie wiem jak on to wszystko widzi w stosunku do mnie. Zawsze chce mi stawiać jedzenie, piwo, jak miał auto to zawsze do mnie przyjeżdżał, jak potrzebuje w czymś pomocy to mi pomaga i mnie wspiera. Wisienką na torcie jest to, że będziemy od jutra razem pracować i nie przeszkadza mi to, ale kurde nie wiem. Jak z nim spędzałam dzisiaj czas to nic nie czułam, śmialiśmy się co jakiś czas, rozmawialiśmy i nic więcej. Tak jakbym się widziała z najlepszą przyjaciółką. Nie wiem co o tym myśleć.
pixelskylines
areudirty