Bilmiyorum ne oldu bize. Ellerimden kayıp gitmiş hayatım, canım, neşem gitmiş ellerimden. Bunları boş ver olan yine bana oldu, sana oldu. Bize oldu. Başkasıyla yine olur hatta daha güzel olur. Daha güzelini değil seni istiyorum. İsteyen bir yolunu yordamını bulup gelir, isteyen her şeyi yapar. İstemiyorsun. İstemek istiyorsun ama içinden gelmiyor. Son bu canımın içi, her son diyişimin bir başlangıcı oluyor başka bir şarkıda. Sesinde uyurdum, masal değil de hikâyelerinde uyurdum. Şimdi uyuyamıyorum. Ne sesin ne başka bir şey var. Boş ver değmeyecek tenlerde heba ediyoruz kendimizi. Bunları boş ver. Gözlerinin irisi yaşla dolsun dolacaksa, kanla değil benimki gibi. Seni her şeyden çok... Bunu diyen başka bir kadın var sana, daha iyiyse kal onda. Gelme bana. Beni görme de. Seni seviyorum, dense çok şey denir ama çok konuştuk daha çok kötü oldu her şey. Biraz susalım, sesimi duyanlar saracaktır yaralarını güzel oğlum, her şeyim...
Benim ellerim hiç dokunmadığı halde senden başka birinin elini hiç yurt bilmedi. İsteyen bir yolunu yordamını bulup gelirdi ya hani, nerdesin? Benim her gidişimde yurduma hasretle döneceğimi bildiğinden mi bu gidişlerin? Sen dışında atlatamadığım hiç bir zorluğum olmadı benim. Sesimi soluğumu sen kestin. Güle oynaya söylediğim şarkıları sen soldurdun. Bal gibi de biliyordun gülün kuruyacağını. Sen bile sulamadın beni. En çok güçlü duruşumu severdin benim. Gözün arkada kalmasın. Sürgün yediğim yurda dönmem bir daha geri. Ben sonsuza kadar susuyorum. Umarım sessizliğim gürültümü arattırmaz sana. Seni çok...
