Teklik
Günlerdir tek başıma oturmuş düşünüyorum.
Hata yaptığım satırları arıyorum. Belkide alt metinleri. Bulabildiğim tek şey günün sonunda ne yapmış olursam olayım yaşadığım teklik hissi var. Hayatımdaki zaman akıp giderken savaştığım beni ben yapan durumların akıp gitmesini izliyorum. Çok fazla karşı koyduğum için hâlâ üstüne gitmem gerekiyor mu ? diye düşünüyorum. Bir şeye ne kadar emek vermiş olursam olayım. Hep bir dış durumun onu benden aldığına şahit oluyorum. Çaresizce engel olamıyorum.
Bu hayata tek geldim. Kalabalıklaştım ve şu anda yine tekleşiyorum. Bu ne kadar devam edebilir kestiremiyorum. Teklik hissini sevmiyorum. Önünü göremediğin bir coğrafyada yaşamak ve o coğrafyanın sana sunduğu kadar hayatına devam etmek gerçekten insanı zorlayıcı şeyler. Sana bu güne kadar verilmeyen güven duygusu yüzünden aldığın kararların daha kötü olabileceğini düşündüren aile ve çevre.
Sonuç olarak kendime verdiğim süre doluyor. Eğer canım yanacaksa, zorlanacaksam, üzüleceksem, sevineceksem buna bir kez kendim karar vermeliyim.