la danse de la neige et le soleil.
aslında bunları deftere yazmam gerekirdi. ama olmadı. çünkü ellerim, ısınmak bilmiyor. ankara’nın ayazına dayanan ellerim, istanbul’un nemli soğuğuna yenik düştü sanırım. bazı anlar var ama, böyle bırakın ellerimi tüm vücudum soğuk nedir bilmiyor. işte o onların yoksunluğunu çektiğim bazı günler gözlerim doluyor. diyorum ki, tüm bunları yaşayacaksam neden geldim ki? neden o şehri bırakıp geldim?
işte bu sorulardan tüm gece uykusuz kaldığım günün sabahında odama vuran güneşle uyandım. ama bembeyazdı her yer. eskisi kadar özenli olmasa da güzel bir kahvaltı hazırladım kendime. her zamankinden: peynirli omlet ve muzlu yulaf ezmesi.
saat 11′i geçe sahile yürüdüm. annemi aradım, eminönü’nden geçip geçmediğinden emin olmadığım bir otobüse “en son nerede durursa orada inerim” diyerek bindim. neyse ki akbilim doluydu. evet hala istanbulkart’a akbil diyorum.
yol boyunca annem aile sorunlarından bahsederken, otobüsün camından vuran güneş ile ısındım. otobüsün ekranında eminönü yazdı. indim. birden lapa lapa kar yağmaya başladı. galata köprüsünün ucu görünmez hale gelmişti. nasıl şaşkın bir mutluluksa bendeki, havada uçuşan kar ile oynamaya başladım. köprüye doğru yöneldim ki, güneş açmaya başladı. gökyüzü yeniden masmavi olmuştu ve galata kulesi göz kırpıyordu adeta. karaköy’de durdum. güneşin deniz üzerinde yaptığı pırıltıları izledim uzun uzun. neden istanbul’da olduğumu hatırladım. çünkü tam olarak o iskelede defalarca istanbul hayallerimin gerçek olması için dilekler savurmuştum dalgalara.
yürümeye devam ettim. karabatak’ın o köşeden geçtim. dışarıda kimsecikler yoktu. soğuktan içeri kaçmıştı insanlar. bundan bir kaç yıl önce yine bir muhteşem doğum günü hediyesi sayesinde orada bulunduğumu ve içeride olduğum halde ne kadar üşüdüğümü hatırladım. karşısındaki kafede içtiğim kahveyi ve sohbeti hatırladım. devam ettim. kabataş’ta cihangir’e çıkan merdivenlerde laleli sokaktaki kedili evi düşündüm. derken kabataş, beşiktaş.. başka anılar..
ortaköy’de bir kahve molası verdim. artık filtre kahve içmeye başladım. aye sağ olsun. yanıma kocaman bir köpek yanaştı, uzunca sevdim. ayaklarımın dibine yattı. karşı masada oturan üç adamdan dede lakaplı olan “haydut, sevdin mi aslı ablanı?” diyerek güldü. ben şok oldum tabii. meğerse bardağın adımın yazılı olan kısmı dede’ye dönükmüş. gülüştük. kahvem bittikten sonra beşiktaş’a doğru yol aldım. akaretler’deki o güzel kitapçıya girdim. gizem’in doğum günü için küçük munis hediyeler aldım. şairlerin heykellerinin bulunduğu parkta oturup yaşadığın hazzı o’na aktarırken kar yağmaya başladı. saçlarımda karton köpükmüşcesine duran karların fotoğrafını çekip yolladım. nişantaşı’ndan taksim’e doğru yürürken güneş yeniden açmaya başladı. ama ben artık ellerimi hissetmiyordum. taksiye binmeden bir atkı aldım. bu aralar atkılara zaafım var.
tüm bu yaklaşık 3,5 saatlik, 16 km’lik yürüyüş bana sadece 1000′in üstünde bir kalori harcatmadı tabii. aslında çok da sıradan bir gündü, ruh halime göre değişen havayı saymazsak. ve ben çocuklar, cümlelerimi bir sonuca bağlamakta çok kötüyüm.
ama demek istediğim şu: ben yeni bir sayfa açtım, hatta o’nun deyimiyle yeni bir deftere başladım. en güzel hayallerden biri daha bu şehirde gerçekleşmişken aslında tek yapmam gereken akışına bırakmak ve tadını çıkarmak. çünkü yeniden böyle hissetmek ve hayatta kendi ayaklarım üzerinde devam etmek çok güzel. sonuç bir yıl sonra kıtalar arasında kalmak olsa da, ilkokul çocukları gibi kar tatilini bekleyip battaniyenin altında geçirdiğimiz o keyifli geceleri yaşadığım için mutluyum.
evet diyeceklerim bu kadar.
ay resmen kendime ait bir evim var yaaaa.
stormborns
vaporwave
romaincrisis
pixelskylines
titsay
