Nawawala: Shameless, Fearless Confession
Ngayon ang unang araw ng setyembre pero ikaw pa rin ang aGOSTO ko (No pun intended. Oh, wait. Yes. Pun intended). Kidding aside, ngayon ang unang araw ng Setyembre. Sa mga Pilipinong tulad ko, ngayon ang unang araw kung kailan maaari nang simulan ang merry-making. Simula na ng Pasko. Ang isa sa pinakamasayang season dito sa Pilipinas. Maraming excited. Tuwang-tuwa dahil nga paparating na naman ang panahon kung kailan masarap manghug kasi malamigā¦ este ang panahon kung kailan natural na masaya at good vibes lang ang karamihan. Pero ako? Hindi. (*insert nakakatakot na bg music here*)
Gaya ng iba, Pasko rin ang pinakapaborito kong okasyon (higit pa sa birthday ko). Kapag Pasko kasi parang lahat may birthday. Pero hindi talaga Pasko ang gusto kong pag-usapan kung hindi ang sarili ako. Oo, sa ngayon magiging āself-ishā ako (kung pwede nating i-consider na ganun). Ngayong Setyembre papatak ang ikalawang buwan na wala akong trabaho. Oo, dalawang buwan na. Dalawang buwan lang dahil pagkatapos ng graduation, nagtrabaho na ako agad. Hindi ako naging tunay na masaya. Hindi naging maganda ang pasok ng una kong trabaho sa akin. Naguluhan ako sa lahat-lahat. Kung bakit kailangan kong (halos) patayin na ang sarili ko sa puyat (tipong 2 days ang tulog kada araw). Natural, wala akong peace of mind nung mga panahong yun. Nagsabaysabay ang dating ng hirap, pressure, at puyat. Hindi ko inakalang ganun ang mangyayari. Pinilit kong mahalin ang trabaho ko sa kabila ng yun, idagdag pa ang kakulangan ng employer ko na ayaw ikonsidera ang sarili niya bilang employer kaya ang siste, businesswoman ako, service provider kunoā lusot sila sa pagbigay ng company benefits, sa pagkaltas ng government contribution at tax, sa proper compensation para sa mga hardworking na āservice providerā nila na halos hindi na natutulog at nagpapahinga. Ni wala ng oras para sa pamilya, kaibagan, o sarili. Tinanong ko sa sarili ko, āBakit ganun? Tama ba iyon?ā Pinilit ko pa ring intindihin ang sitwasyon at nagpatuloy kahit na alam kong may mali. Pinilit ko hangaang sa hindi ko na talaga kayang lokohin pa ang sarili. Hindi ko na kayang intindihin pa kung bakit ganun ang employment system nila. Mali ko ba na hindi ko man lang inalam ang bagay na yun bago ako pumasok sa kanila? Pero kahit naman ganun, alam kong hindi pa rin iyon tama. Kung ganun, bakit may mga nagtatagal sa ganung sistema? Halata naman na sa lahat, yung nasa taas lang ang lubos na nagbe-benefit (Tao po sa may-ari, baka gusto mong silipin sistema ng employment mo.) Hanggang sa nalaman kong hindi na rin issue sa kanila kung palaging may umaalis kasi may papalit din naman. May bagong papasok sa ganoong sistema kung saan inaabuso ka bilang employee pero masisilaw ka sa prestige na hatid ng pagiging employee nila. Oo ngaāt prestigious, hindi naman properly compensated. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ganun. Hanggang sa marealize ko na baka nga hindi talaga ito ang para sa akin. Hanggang sa ako ay tuluyan nang nagresign sa kabila ng alok na extension of contract. Nagdesisyon ako dahil I donāt feel like I belong here. Hindi ko alam kung anong mas tamang gawin pero nung mga panahong yun, pakiramdam ko wala nang mas tama pa sa pag-alis ko at pagtigil sa paggawa ng isang bagay na hindi ko gusto.
Tama nga kaya ang naging desisyon ko? Para sa akin, naging traumatic ang experience na yun. Pagkatapos noon ay nagsunud-sunod na ang mga bagay na hindi ko alam sa buhay ko. Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam kung anong tamang gawin. Hindi ko alam kung anong susunod kong gagawin. Hindi ko alam kung anong gusto ko. Hindi ko alam. Tila nabalewala lahat ng pinaghirapan ko noon. Hindi ko na alam kung anong kaya ko. Unti-unting nawawala ang tiwala ko sa sarili ko. Hindi ko yan maamin sa sarili ko noon.
Nitong mga nakaraang buwan, pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. Hindi ako nag-isip ng kahit anong tungkol sa trabaho (na wala ako). Ineenjoy ang buhay, ang mga oras na alam kong sa akin muna, para sa sarili muna. Para akong polar bear na panasamantalang nag-hibernate. Pero every now and then, reality strikes and when it does, it strikes hard. Narealize ko na pagtakbo ang pansamantalang solusyon na meron ako at narealize ko rin na hindi rin ito dapat magtagal. Sabi nga ng isang taong malapit sa akin, huwag kong takbuhan, dapat kong harapin. Hindi naman daw ako wasted. āYouāre just lost by yourself.ā Sabi pa nya, huwag raw akong maghintay dahil hindi paghihintay ang sagot kung hindi pagdedesisyon. Kailangan kong mamili dahil ako ay nasa crossroad. At kapag nasa crossroad ka, hindi ka dapat maghintay, dapat kang mamili.
Sa daang una kong pinili, ako ay nadapa. Nangyari na yun at dapat na kong magfocus sa pagbangon ulit. Wala ka namang ibang gagawin kung hindi tumayo kapag nadapa, ādi ba? Marami naman akong natutunan sa mga nangyari. Charge sa experience. Marami akong narealize gaya ng hindi talaga madali ang buhay pero kung masaya ka sa ginagawa mo, magiging worth it ang pagod, puyat, at pressure. I shall redeem myself. Kailangan ko lang ng konting push pa para sa future! Ipinagdasal ko na rin ito kay Lord. Itinaas ko na sa kanya. Dahil kapag kasama Siya, walang imposible. Lahat magagawa.
PS: Oo, naiyak pa rin ako habang sinusulat ito pero kailangan ko lang talaga ilabas. Sana ito na rin ang huling pag-iyak sa ganitong dahilan.
PPS: Salamat sa lahat ng mga kaibigan at pamilyang hindi ako iniwan sa sitwasyon ko ngayon. Mahal ko kayo.
kianamaiart
tangentwithtanner
andulkaphoto
izzy806
dailybridgerton
