bazı şeyleri idrak edebildiğimden beri en çok hazreti ibrahimi kıskandım. tuhaf geliyor böyle söyleyince. 18 bin alemi yaratan, yerin göğün ve bu ikisi arasındaki herşeyin sahibi, isterse “ol” demesiyle yoktan var eden, isterse “öl” demesiyle var ettiğini yok eden, gelmesinden korktuğunuz ölümü dahi yok edecek olan, büyüklüğünü hayal edemeyeceğiniz şu evrenin senin benim herşeyin ve herkesin sahibi bir ilah, kimseye muhtaç olmayan ve kendisine muhtaç olunan bir Allah. bir peygamber yaratıyor. ve o peygamber bir vahiy dahi almadan yalnızca aklını kullanarak Allahı buluyor. “benim ilahım batıp giden olamaz, benim ilahım güneş karşısında da yok olamaz. o halde benim ilahım tüm bunların sahibi olmalı” diyerek.
ve o ilah, koskoca evrende zerre tanesi kadar küçük sayılacak bir insana “dostum” diyor.
bir yanda binlerce alem ve milyonlarca canlı yaratan bir Allah, diğer yanda hiçbir şey yaratmaya gücü yetmeyen sadece nefsini terbiye edip “Allah bir!” diyen bir peygamber ve ortada koskocaman bir “dostluk.”
tüm dünya düşmanın olsa bir dostun varlığına sığınıp tüm dünyayı karşına alabileceğin kadar büyük bir dost. kendisiyle sadece gönül bağı kurabileceğin bir dost. “şu ateşe atla İbrahim!” emrine zerre tereddüt etmeden o ateşe girebilecek bir dost. ve yine o ateşten zerre zarar dahi almadan seni o ateşten çıkartan bir dost.“ Allahın “dostum” dediği kullardan olmanız dileğiyle. Edindiğiniz ilk dostunuzun “Allah” olması dileğiyle.
jimmyeatworldofficial
prguitarman
kianamaiart
gracieabrams
titsay
2087
dailybridgerton
