...aslında vardın ve varlığını beni ben yapan her şeyde hissediyordum.
Franz Kafka~Milena'ya Mektuplar
Phantogram Three
YOU ARE THE REASON
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr

bliss lane

Love Begins
Game of Thrones Daily
Show & Tell

Jimmy Eat World
The Bright Sessions
🪼

Jar Jar Binks Fan Club
Fai_Ryy
No title available
occasionally subtle
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
KIROKAZE
Glass Animals
h
Cosmic Funnies

shark vs the universe
seen from Brazil

seen from Malaysia
seen from Türkiye
seen from United States

seen from Canada
seen from Colombia

seen from Malaysia

seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Malaysia
seen from Chile
seen from Indonesia
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Spain
seen from Bangladesh

seen from United Kingdom
seen from Trinidad & Tobago

seen from Spain
@yildizlarabak0-blog
...aslında vardın ve varlığını beni ben yapan her şeyde hissediyordum.
Franz Kafka~Milena'ya Mektuplar
Yıllarca kendimi kandırmışım da hala kabullenmeye korkuyormuşum gibi bir gün.
Hayatımın renkleri değişti arkadaşlar. Sonun da attım o karanlığı üstümden.
Artık güzel olan hayallerimin hiçbirinde ona dair hiçbir şey yok.
Sanırım artık ona dair hiçbir şey düşünmek istemiyorum. Hatta sanırım değil gerçekten istemiyorum.
Beni bilmeselerde olur.
Beni sevmesen de varlığını özledim.
Nedir bu kendimle olan derdim??
Bu zamana kadar olduğumu zannettiğim hiçbir şey değilmişim.
Her geçen gün olmaktan korktuğum insana dönüştüğümü farkediyorum. Ne kadar hoşlanmadığım davranış, düşünce yapısı varsa hepsi üstüme yapışmaya başladı. Korktuğum,kaçtığım,eleştirdiğim, nefret ettiğim her şey bir parçam haline geldi ve ben en sonunda gerçekten bu dünyada ki en kıymetli varlığımı, kendimi kaybettim. Bu zamana kadar hep kaybolup durduğumu söylerdim. Fakat ben hayatım boyunca hiç böyle kaybolmadım. Aklım artık bir şeyleri kaldıramıyor sanki. Yapmamam gerektiğini söylediğim ne varsa hepsi kafamın içinde dolanıyor. Düğüm oldum. Ve en acısı artık kendim de çözecek gücü bulamıyorum. Çok korkuyorum. Hayal ettiğim gibi bir insan olmamaktan, yanlış fikirlere kapılmaktan, gelecek zaman diliminde kendimden nefret etmekten...
En son ben iyi gidiyordum ne oldu da bu raddeye geldim ki.
Sadece yaşanması gereken yaşanıyor.
O kadar alışmışım ki sana dair hayal kurmaya şimdi senle beni yanyana düşününce bile utanıyorum kendimden. En çok da bu kırıyor beni.
Ruh halimi sağlıklı bulmuyorum.
İyi değilmişim ve bunu görmezden gelecek kadar da aptalmışım.
Ben şimdi ruhumu sıkan bu hissi size nasıl anlatayım.
Nerdesin iki gözümün çiçeğii???
Artık bir şeyler değişecek.