Yine bir günün gecesinde gözlerim kan çanağı. Gözümden akan yaşları durdurmak imkansız,ellerimi yüzüme çıkartıp,akan gözyaşlarımı silmek imkansız. O kadar yorulmuş ki bedenim ve ruhum. Beynim artık hiçbir şeyi algılamak istemiyor. Bu iyi bir şey ya da kötü bir şey olsun. Hani diyorlar ya ağlamak iyi geliyor insana. Bunun doğru olmadığını anladım bu gece. Bence insana iyi gelen tek şey karanlık bir ortamda avazı çıktığı kadar bağırmak olurdu. İşte o zaman yaşadığı her şeyi, nefretini, öfkesini, sinirini o karanlıkta binlerce kez bağırarak kusabilirdi. Tıpkı bir yavru ceylanın çitadan kurtulması gibi, kurtulurdu o karanlıktan. Gözlerim ağlamaktan ağrıyor. Bütün öfkemi hâlâ kusmamış gibi hissediyorum. Ağlayarak pek bir şey olduğunu da sanmıyorum. Ha bu şey değil tabii ki ağlamak zararlı. Ağlayayım, ağlayın, ağlayalım. Çünkü insanı bir nevi içine su serpiyor. Tıpkı bir çiçeğin oluşumunda toprağına su döktüğümüz gibi. Belki binlerce kez ağlamışlığım olmuştur. Bunun sonucunda ise gözlerim şiş, içi kan çanağı, gözaltılarım ise berbat...
Beynimde o kadar cümle, satırlar geçiyor. Ama benim bu satırlara döktüğüm tek şey bu yazdıklarım. Belki de gücüm yetmiyor aklımdan geçen o kadar cümleyi satırlara dökmemi ya da bilerek zihnim buna karşı çıkıyor. Çünkü aklımdan geçen her kelime, cümle yeni bir yarayı açacakmış gibi. Ya da ben istemiyorum o cümleleri bu satırlara dökmeyi. Çünkü bana özel bir kaç cümle kalsın zihnimde. Belki de korkuyorum, ruhumda yarası kalan izlerin tekrardan kanamasını. Bunu istemiyorum. Eğer o yaralar tekrardan açılırsa bu sefer o çıkmaz sokaktan asla kurtuluşum olmaz. Ve ben tekrardan o çıkmaz sokağa hapsolmak istemiyorum...
izzy806
areudirty
2087
kianamaiart