~WİALAYN~ @yoadentro - Tumblr Blog

"Ölümden korkan küçük kız o gece ölmek için yalvardı..."

"Pek çok şeyi unutursun, içinde affedersin belki geride bırakırsın ama kurulan bir cümle vardır her hatırladığında gelir kalbine oturur..."

yoadentro

"Elbet var bu kuşların bir bildiği.

Uçmayı bilsem,

Bende hiç inmezdim gökyüzünden..."

#wialayn

yoadentro

"Doktor: ölümünüze 1 dakika kaldı ne yapmak istersiniz?

...: Bu şarkıyı dinlemek istiyorum..

Doktor: Ama o şarkı 3 dakika..

Azrail: Bırak dinlesin..."

#wialayn

yoadentro

"Elazığ'da deprem olur kürt bunlar iyi oldu dersiniz, izmir'de deperme olur zinanın başkenti oh olsun dersiniz. Ne olursa olsun bir şeyler diyorsunuz ama insan olmayı bir türlü beceremiyorsunuz. Unutmayın ki; bir depremlik, bir virüslük, bir nükleer savaşlık hayatımız var. Nasıl da duyarsızca yaşıyor ve hiç ölmeyecekmiş gibi hesaplar içine giriyoruz. Ne çok gönül yıkıyor, ne çok kul hakkına giriyor, ne çok zulmediyor ve ne çok kibirden kuleler inşa ediyoruz. Insaniz ve ölüm var...!"

#wialayn

yoadentro

"Her şeyi şakaya vurup gülüyorum ama biri bana sarılsa, saatlerce ağlarım.."🕊🍂

#wialayn

yoadentro

"Bugün ' Gülerken bile gözlerin doluyor seni kim bu kadar üzdü? ' diye sordunuz.. Siz diyemedim..."🍂

#wialayn

yoadentro

"Bugün eve gelip hüngür hüngür ağlamak istedim...

söylenen sözler...

Kırdı belki de kalbimi..

Çünkü canım acıdı...

Beklemediğim birisi tarafından işittiğim sözler..

sende mi ya, sende mi bunu söylüyorsun bile diyemedim..

Güldüm sadece..

Doğrudur dedim..

Ağlamak istiyorum ama..

Canım acıyor..

Canım gerçekten açıyor..

Gözlerimin her doluşunda burada değil sabret dedim kendime..

Onlara istediklerini verme..

Vermedim..

Geldim eve,

Güzelce yıkadım yüzümü..

Geçtim aynanın karşına.

Bunlar için mı ağlayacaksın ya dedim.

Bunlar yüzünden mi akacak gözyaşların..

Ve ilk defa ağlamadım.

Evet belki içim ağlıyor ama gözlerim bunu belli etmiyor..

Ve ben başardım..

Canım acısa bile ben başardım.

Ağlamadım..."

#wialayn

yoadentro

"Öyle korkma, düşersen düş.

Düşerken aç ki gözlerini, ne için düştüğünü gör..

Nasıl dibe çekildiğini bil,

Kimin ittiğini bil, acıyı bil, dengeyi bil..

O anın bir mola olduğunu bil,

Bir sınav olduğunu bil...

Bir an gelir ki, kalkar insan yerden...

Bir an gelir ki, unutursun düştüğün o dipsiz kuyuları..

Bir an gelir ki, unutursun yaşadığın acıları..

Şimdiye odaklanırsın,

Geçmişin izleri geçmez belki ama çok da yakmaz artık canını..

Kalkabilirsin ayağıya,

Belki yine yalpalanacaksin, yine sarsılacaksın..

Ama şimdi daha sağlamsın..

Aşmışsın, alışmışsın eskisi gibi yormaz artık seni...

Çünkü artık daha sağlam basıyor ayakların yere..

Kimsenin itmesine imkan tanımazsın.

Çünkü biliyorsun acıları...

Hâlâ aklında yaşananlar,

Onları sen yaşadın..

Tek başına..

Sana elini uzatan kimse yoktu...

Unutmazsın..

Çünkü tek başına çıktın o kuyudan..

Tek başına çektin o acıyı..

Yapayalnız...

Işte bu yüzden unutamazsın...

Unutma...

Unutma ki, sana bu acıyı yaşatanlara bir daha sırtını dayama..

Dik yürü..

Kimsenin seni üzülmesine, yıkmasına, acı çektirmesine imkan tanımadan yürü..

Bir başına yürü ama dik yürü...."

#wialayn

yoadentro

"Oysa ki yıllar boyunca kablosu çekilmiş, ölü bir radyo gibi yaşamıştım.."🕊

#wialayn

kitaplardankareler

Küçüğüm 5 yaşındayım, annemin işi çıktığında beni bir arkadaşına bırakıyor. Arkadaşının benden 4 yaş büyük bir oğlu var. Annem işini bitiriyor ve beni alıyor, "sana bir sey yaptımı?" Diye soruyor. Seneler geçmesine rağmen hala aklımda, tuhaf geliyor, burda tek eksikliğim kadınlığım. 8 yaşındayım, matematik hocası birkaç kişiyle beni de evine kahvaltıya çağırıyor. Ve babam soruyor "hocan erkek mi?". Burda da tek eksikliğim kadınlığım. 10 yaşındayım, elimde bir dondurma yiyerek sokakta dolaşıyorum. Bir amca tarafından uyarılıyorum, "kız kısmı sokakta bu şekilde dondurma yiyemez!". Yine anlamıyorum, tuhaf geliyor. 12 yaşındayım, yanımda iki kız arkadaşım elimde bir spreyle okulun arka duvarına isimlerimizi yazıyoruz ve bir belediye işçisi tarafından uyarılıyoruz, "Kızlar böyle şeyler yapamaz!". Aynı şekilde tuhaf geliyor. Ayıp bir sey yapmıyoruz. 13 yaşındayım sınıfta oturuyorum. Bir erkek arkadaşımın defterine yanlışlıkla basıyorum. Üstüme hiddetle yürürken "erkek olsaydın görürdun sen" diyor. Anlamıyorum, beni zayıf görüyor sanirim. 14 yaşındayım, durakta otobüs bekliyorum. Bir erkek turistin yol sorması yanımda oturan teyzeyi kizdıriyor. Turist gidince, cevap vermemem gerektiğini söylüyor. Alt üstü yol sormuştu diyorum içimden, tuaf geliyor şaşırıyorum. 16 yaşındayım babamdan en yakın arkadaşımda kalmak için izin istiyorum. Arkadaşımın babasının vefat ettiğini biliyor, ve abisinin olup olmadığını soruyor. Olduğunu öğrenince göndermiyor. Şaşırıyorum, çünkü ben evde olmama rağmen abimin arkadaşları gelip kalıyor. 18 yaşındayım abim nişanlısından ayrılıyor, ablam ise evli olduğu kocasından şiddet gördüğü için. Abim anlının akıyla başka biriyle evlenirken ablam ayıplanıyor. 19 yaşındayım artık sokaktaki küçükken amca diye adlandırdığım insanlar bana pis bir bakışla bakıyorlar. Evet arkadaşlar bizler kızız. Erkeklerden narin ve zayıf olanlar biz olarak adlandırılıyor "kız gibi vuruyor." "Kız gibi koşuyor." "Kız gibi yapıyor". Toplum tarafından hep küçüğüz. Gücümüz yetmiyor ağızlarını kapatmaya, sürekli kem gözle bakıliyoruz. Evet kadınız, güzel bacaklarımız mı var? Sakın açma, tahrik olurlar. Güzel mi saçların? Kes uzatma azıyor sonra Aşağı mahhallenin bilmem nesi. Ya çarşaf giyen bir kadının gözlerinden dahi tahrik olan bir zihniyete karşı oynuyoruz. Hep ezileceğiz arka planda kalacağız. Kadınız çünkü, saçımız uzun diye mi?