jorildah

Γράφω που και που..

[yorilda]

Σπασμένος καθρέπτης

Έχω καιρό να γράψω τις σκέψεις μου,

μα κάτι τώρα άλλαξε μέσα μου.

Ίσως να φταίει η οργή,

που τόσο καιρό την εκφράζω αλλιώς,

εκτονώνοντας

— σωματικά.

Πριν τέσσερα χρόνια περίπου,

είχα γνωρίσει έναν άνθρωπο.

Δεν ήξερα αν αυτό το έλεγες αγάπη.

Ίσως ήμουν τόσο ενθουσιασμένη,

που δεν έβλεπα τίποτα άλλο

πέρα από αυτό.

Και αυτός ο ενθουσιασμός,

— για εμένα —

ήταν αγάπη.

Για εκείνον;

Δεν γνωρίζω

Έφτασα στο σήμερα.

Ο άνθρωπος αυτός

δεν έλαβε αγάπη από πουθενά.

Δεν τον κατηγορώ·

δεν ήξερε τι είναι αυτό το συναίσθημα.

Τόσο,

που δεν μπορούσε να το εκφράσει

ούτε συναισθηματικά,

ούτε πρακτικά.

Εγώ, από την άλλη,

έλαβα αγάπη αρκετή

— και λαμβάνω.

Και έτσι έφτασα στο σήμερα,

να γνωρίζω πια αυτόν τον άνθρωπο,

να έχω μάθει ήδη από τώρα…

Ότι τόσο καιρό ζούσα

σε έναν σπασμένο καθρέπτη

όσον αφορά τα συναισθήματα

του τότε εαυτού μου.

Κι όμως,

δεν μετανιώνω που είδα αγάπη

εκεί που ίσως δεν υπήρχε.

Γιατί αν ο καθρέπτης ήταν σπασμένος,

το φως που έπεφτε πάνω του

ήταν δικό μου.

[yorilda]

Βρέχει εκεί;

Είναι περασμένα μεσάνυχτα.

Είχα μια δύσκολη μέρα.

Όχι από άποψη κούρασης.

Είναι κάποιες μέρες

που προσποιείσαι

ότι όλα πάνε καλά.

Εσύ όμως έχεις φύγει.

Έχεις χαράξει το δικό σου μονοπάτι,

σε μια χώρα όπου βρέχει μόνιμα.

Κι όμως έλεγες

πως δεν σου αρέσει η κακοκαιρία.

Προτιμάς έναν καιρό ηλιόλουστο,

ή τουλάχιστον

να μοιάζει της Ελλάδας.

Μα, αγάπη μου…

δεν θα είναι το ίδιο,

στο έχουν πει.

Και ξέχασα να ρωτήσω:

βρέχει εκεί;

Εδώ

ρίχνει ψιχάλα.

[yorilda]

Ξένο τηλεφώνημα

Γυρνάω σπίτι,

αυτή τη στιγμή.

Έλαβα ένα τηλεφώνημα —

που με έκανε να ξαναθυμηθώ

κάτι που ήθελα να σου πω.

Αναπολώ, τώρα,

την τρυφερότητά σου,

το λαμπερό σου χαμόγελο.

Χαμόγελο απ’ το οποίο

έγερνα το σώμα μου

προς εσένα,

για να το νιώσω δικό μου —

έστω για μια στιγμή.

Μα τώρα πάει,

έχει χαθεί

από δική σου μεριά…

Κι εσύ μου λες

πως όλα είναι

εντάξει;

Νιώθω πως σε χάνω.

Αύριο είναι μια απ’ τις μέρες

που το σπίτι θα ’ναι άδειο.

Και θα ήθελα να ήσουν εκεί —

να μυρίζει το σπίτι γεύσεις,

να είναι ζεστό όπως το πρόσωπό σου,

που με κοίταζε,

κι αμέσως μετά

έριχνες ένα γελάκι

στο οποίο

έλιωνα, ακούγοντάς το,

και βλέποντάς σε, παράλληλα,

να φωτίζεσαι.

Κι εσύ ρωτούσες:

«Γιατί γελάς;»

Προφανώς δεν μπορούσα

να ξεστομίσω τίποτα…

Στο παρασκήνιο,

να παίζει η μουσική σου

στο αμάξι…

Κι όμως, στέκομαι εδώ,

ακούγοντας τη μουσική σου.

Είμαι ακόμη σε αναμονή —

γυρνάω σπίτι

και δεν θέλω να πάω,

έχοντας φωνές να με τριγυρίζουν.

Τι πήγε λάθος;

Το μόνο που θέλω είναι…

μια ειλικρίνεια, γαμώτη

[yorilda]

Ένα άλλο βράδυ..

Ένα βράδυ ακόμη.

Που κοιμάμαι δίχως αμφιβολίες.

Μα όταν ξυπνώ στην επόμενη αυγή —

την αυγή της μέρας — κοιτάζω την ώρα.

5:02.

Δεν είχα κατεβάσει το πατζούρι το προηγούμενο βράδυ.

Με το βλέμμα μου μισοκοιμισμένο,

κοιτάζω λίγο έξω απ’ το παράθυρο.

Ο ουρανός, κατάμαυρος.

Ξαναξαπλώνω.

Όσο μένω και αντικρίζω το σκοτάδι του δωματίου μου,

όλες οι σκέψεις του αύριο —

όλου του κοινωνικού μου περίγυρου —

αρχίζουν να γίνονται ο πραγματικός μου εφιάλτης.

Πώς θα μπορέσω να αντικρίσω όλα τα πρόσωπα;

Όλες μου τις “κοινωνικές σχέσεις” —

σχέσεις, μη σχέσεις —

όταν οι αμφιβολίες μου αρχίζουν να με κατακυριεύουν

μέσα στο ίδιο μου το σώμα;

Ίσως να ’ναι άγχος;

Άγχος από το οποίο…

είναι σαν να τρέχω

σε μια απέραντη, κρύα θάλασσα —

στην οποία εγώ η ίδια αποφάσισα

να οδεύσω.

Υπάρχει γυρισμός;

Ή θα ’μαι πνιγμένη;

[dumblr]

[yorilda]

Λένε

να μην γυρνάς σε κάτι

που έχει ήδη τελειώσει.

Μα γιατί πιστεύω

πως κάτι μέσα μου

δεν έχει τελειώσει αυτό…

Κάθομαι αμέριμνη,

περιμένοντάς σε,

να σου ψιθυρίσω στην ψυχή

λόγια που ποτέ

δεν μπόρεσα να σου πω.

Μα η καθημερινότητά σου

απέχει τόσο απ’ τη δική μου·

πλέον είμαστε ξένοι,

ίσως κι εχθροί.

Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί.

Ένας μήνας πέρασε

απ’ το τελευταίο μου αντίο,

μα όσο οι μέρες κυλούν

εγώ…

εγώ έχω μείνει εκεί.

-Ο χρόνος δεν περνά-

-Ο χρόνος δεν κυλάει-

Σαν να ’χω παγιδευτεί

σε μια παγωμένη χρονοκάψουλα

που αρνείται να μ’ αφήσει

να προχωρήσω.

[chanse4u]

Και που λέτε , πέρασε ένας χρόνος , ένας χρόνος που έπαψε να είναι η καθημερινότητα μου , ένας χρόνος που δεν λέμε καληνύχτα ένας χρόνο που δεν λέμε καλημέρα

Πέρασε ένας χρόνος , μα μέσα σε αυτόν τον χρόνο ούτε μια μέρα δεν πέρασε χωρίς να την σκεφτώ , ούτε μια μέρα δεν πέρασε χωρίς να περάσει από την σκέψη μου , ούτε μια μέρα δεν πέρασε χωρίς αυτήν ..

Μα πέρασε , πέρασε και με περνάνε ότι αισθήματα έχω , με διαπερνάνε σαν μαχαιριές που με πονάνε , ένας χρόνος που δεν έχω ζωή

Αν ρωτάς καλά είμαι υπάρχω αναπνέω επιβιώνω αλλά πλέον ποτέ πια δεν είμαι το ίδιο, δεν νιώθω πια τίποτα .

Μου λείπεις τόσο πολύ , μου λείπουν τα χαζά σου τα καλά σου τα κακά σου , ακόμα και οι ανάποδες μέρες σου μου λείπουν ακόμα και αυτές μου δίνανε ζωή , ένα στόχο , να στις φτιάξω ..

Πέρασε ένα χρόνος και πάλι είμαι εδώ στο κενό , στο κενό που ανοίξαμε , στο κενό που πολεμήσαμε και πέσαμε μέσα .

Αν το διαβάσεις ποτέ αυτό , οπότε και αν , να ξέρεις ότι μόνο εσένα αγαπώ και πια δεν μπορώ να αγαπήσω τίποτα άλλο , το προσπάθησα αλλά μάταια , όλα είναι μάταια , εγώ εσένα πάντα θα αγαπώ , και αν το πάντα μου είναι μακριά σου , θα σε αγαπάω πάντα από μακρυά .

_κανένας_

@s-m-il-ei-12

[yorilda]

Άδειο Δωμάτιο

Άδειο δωμάτιο,

αυτή τη στιγμή

γράφω σε χώρο

που κανονικά

δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι.

Μα κάτι,

βαθιά στη ψυχή,

μου ψιθύρισε

πως έπρεπε να ’μαι εδώ.

Η ώρα είναι 2:20.

Έχω αλλάξει

εκατό στάσεις στο κρεβάτι.

Η πόλη ξένη—

αλλόκοτη, παγωμένη.

Όλοι λείπουν.

Εδώ, σε ένα δωμάτιο

με μηδέν πρόσωπα,

ανυπομονώ να βρεθεί το ένα.

Κι όμως,

μια φωνή μέσα μου

επιμένει:

«Δεν έπρεπε να είσαι εδώ.»

Ίσως να ’πρεπε να μείνω

στην πόλη μου.

Εκεί που έχω πρόσωπα δικά μου.

Μα ένα πρόσωπο

—μόνο ένα—

ήθελα τόσο απεγνωσμένα να δω.

Περιμένω.

Περιμένω.

Να εμφανιστείς.

Ευτυχώς,

μια μελωδία

ψιθυρίζει στ’ αυτιά μου—

μουσική που προσπαθεί

να σπάσει τη σιωπή

στους χαοτικούς τοίχους

αυτού του άδειου δωματίου.

Όσο βρίσκομαι στην αναμονή…

[yorilda]

Διακοπές

Αυτή τη στιγμή

είμαι έξω στο μπαλκόνι.

Πίνω ρετσίνα με Coca-Cola.

Μου φαίνεται πικρή,

σκέτη.

Ο αέρας στην ατμόσφαιρα

λιγοστός —

μα δροσίζει.

Απολαμβάνω αυτή τη στιγμή,

στις 12:03 τα μεσάνυχτα,

με τα ακουστικά

να παίζουν New Order – True Faith,

που ένα φιλαράκι μου σύστησε.

Προηγουμένως

καθόμουν χαμένη,

σκεπτόμενη

πως στις διακοπές

χαλαρώνεις.

Αλλά γιατί νιώθω

ότι αυτά που απέφευγα

ό,τι προσπαθούσα να αφήσω,

με κυνηγάνε;

Τα αντικρίζω τώρα

που έχω τόσο απεριόριστο

ελεύθερο χρόνο.

Στο τέλος, συνειδητοποίησα:

το πρόβλημα

είμαι εγώ.

Ξεσπάω.

Αφήνω ό,τι απομεινάρια

έχω φυλαγμένα μέσα στην ψυχή μου

να βγουν.

Λες και ένας δαίμονας

κατρακυλάει από μέσα μου.

Λες και δεν έχω πλέον ανάσα.

Λες και έγινα εγώ —

ο δαίμονας.

[yorilda]

Άσε με…

Άσε με να κοιτάξω

να σε κοιτάζω.

Στα τόσο ανοιχτά

μεγάλα καστανόξανθα μάτια σου,

που παραδόξως

ταιριάζει με το τόσο

λαμπερό

βλέμμα

βλέμμα από το οποίο

φωσφορίζει το χαμόγελό σου..

Βλέπω το χαμόγελό σου

χάνομαι,

βρίσκομαι σε έναν

κόσμο

κόσμο που δεν γυρίζει

είμαστε οι δυο μας

Και καθώς οδεύουμε

σε έναν προορισμό

όπου

εσύ καθοδηγείς

κι εγώ σε κοιτάζω

αντιλαμβάνομαι

ότι δεν είναι

ένας ακόμη προορισμός

Τα δυο κορμιά μας

γίνονται ένα

σε έναν γαλαξία — ίσως

Ίσως να είναι ο προορισμός μου…

Άσε με να χαθώ

[yorilda]

Ένα Κεφάλαιο Κλείνει

Πολλές σχέσεις, πολλοί άνθρωποι…

Μα τι εστί συναίσθημα;

Συναισθήματα απεριόριστα,

αδιανόητα—

που ο νους πασχίζει να ερμηνεύσει.

Κι όταν δεν μπορεί,

ξεσπούν μέσα σου,

στο σώμα σου,

σε κάθε αναπνοή.

Πολλές αναμνήσεις…

Μα τι εστί εγκατάλειψη;

Η πιο σκληρή λέξη.

Για εκείνον που μάχεται κάθε μέρα

με τις αμφιβολίες του.

Μέσα του.

Εναντίον όλων.

Οι αμφιβολίες, το ατέρμονο overthinking—

συντρίβουν την πραγματικότητα

όταν σε κοιτά στα μάτια και λέει:

«Έμεινες μόνος.»

Και παλεύεις.

Με μια μάχη που δεν έχει τέλος.

Κρατάς ό,τι μπορείς απ’ τα ασυμμάζευτα.

Προσποιείσαι.

Πως όλα είναι στη θέση τους.

Μα μέσα σου…

Σκέφτεσαι.

Σκέφτεσαι πάλι,

πώς να κρατήσεις κάτι

που το ίδιο το σύμπαν προσπαθεί να σου πάρει.

Μα ο θάνατος,

η ασυμφωνία χαρακτήρων,

ο χρόνος,

η εξέλιξη…

Δεν τα αντέχει άλλο ο νους.

Δεν τα χωρά.

Δεν μπορεί να τα φωνάξει.

Άφησέ τα.

Άφησέ τα να φύγουν λίγο.

Για να ξαναβρείς εσένα.

Τον φυσιολογικό σου εαυτό.

Δύσκολο, το ξέρω.

Μα κάνε την επιλογή.

[yorilda]

Νοσταλγία

Μερικές φορές περπατώ

Σκεπτόμενος, δίχως σταματημό.

Σε βλέπω — εσένα…

Εσένα που κάποτε ήσουν νέος,

Νέος, χωρίς αμφιβολίες.

Ήσουν εκείνος που δημιουργούσε

Όνειρα.

Εκείνος που είχε ζωντάνια

Μες στην ψυχή του.

Που δεν τον ένοιαζε

Το αύριο,

Μα το παρόν.

Έλα όμως, τώρα—

Είσαι πλέον ενήλικας.

Είσαι πια ενταγμένος στην κοινωνία,

Δεμένος με ευθύνες,

Με τους γύρω σου.

Τα όνειρά σου—

Συνεχίζονται;

Και με τι κόστος;

Έχεις ακόμη τη ζωντάνια εκείνη;

Έχεις όρεξη για χαμόγελο;

Κι όμως — δες την αντίθεση…

Μονίμως είσαι περιτριγυρισμένος

Από μια Κυριακή.

Κυριακή που δεν γνωρίζεις

Τι θα φέρει η επόμενη μέρα…

[yorilda]

Θεραπεία

Ξυπνάς ανυπόμονος

μετά από ένα βυθισμένο όνειρο.

Είδα ένα πρόσωπο

μη αναγνωρίσιμο—

μα κάπου το ’χα ξαναδεί.

Γιατί όμως έμοιαζε χαοτικό;

Θέλω να το συναντήσω,

μα νιώθω πως είναι αδύνατο…

Ίσως γιατί

ήμουν εγώ.

Χαοτικός,

σε έναν κόσμο

που μόνος του καταρρέει.

Μα όταν ξυπνώ

μέσα στη νύχτα,

κοιτώ τον ουρανό.

Σκοτεινός,

κι όμως λαμπυρίζει—

έστω ελάχιστα,

από τους χιλιάδες αστερισμούς.

Και τότε συνειδητοποιώ:

υπάρχει ακόμα μια πιθανότητα.

Όσο σκοτεινή,

όσο σκληρή κι αν είναι η ανθρωπότητα—

θα βρω ένα χέρι.

Ένα χέρι

που θα πιαστεί στο δικό μου

και θα με γυρίσει

πίσω στο σπίτι.

Ανυπομονώ.

[yorilda]

Ψευδαίσθηση

Τι και αν το παρελθον σε αντιμετωπιζει ασυνειδητα σε εναν κόσμο που η καθημερινότητα δεν σου είναι πλήρης;

Όταν εννοώ πλήρης δεν εννοώ

-εσένα αναγνώστη-

γεμάτο πρόγραμμα μεσα στη μέρα.

Εννοώ, οι 24 ωρες μεσα στη βδομαδα αντικατοπτρίζουν μια ψευδαίσθηση όσπου το παρελθόν έρχεται να σε επισκεφθεί.

Ανυπομονούσες

Ανυπομονούσες..

Μα, αδιαφορούσες;

Γιατί τώρα;

Ίσως όλα μεσα σου ειναι βαθιά χαμένα στη ψυχη σου και προσποιείσαι να εισαι μια άλλη εκδοχη του εαυτού σου

-δεν ειναι σωστό αυτό-

Ύστερα καλείσαι δίχως επιλογή να υποστείς το παρόν..

Ανάμεικτα συναισθήματα

Αυτοκαταστρεφέσαι χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι εσύ..

Συναισθήματα όπως οργή σαν ενα μαχαίρι καρφωμενό στη καρδιά που σιγά σιγά προσπαθεί να ενταχθεί μέσα της..

(Οι συνέπειες ποιές ειναι;)

Πεθαίνεις..

Βγαίνει η ψευδαίσθηση από μέσα σου σταδιακά όσπου την αφήνεις να φύγει

Να φύγει

Να φύγει…

[yorilda]

Υπάρχει κάτι;

Έχεις αναρωτηθεί πως ο άνθρωπος φεύγει;

Ακολουθεί το αίσθημα, τα όνειρα του χωρίς εσένα πλάι σου;

Εσύ όμως νιώθεις σαν ένα τοίχο γκρεμισμένο….

Τι είναι ρε γαμωτο αυτό το συναίσθημα;

Ανασφάλειες

«Μήπως μένεις..

Άναυδος;»

Βλέπω άλλα πρόσωπα… μα κανένα δεν σου μοιάζει.

Τιπότα δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον:

Τις αναμνήσεις, τις χαρές τις φωνές τις λύπες

Δεν αναιρούνται, στα 2 «σημαντικά» όργανα του ανθρώπου που να με κρατήσει ζωνατανό.

(Ο νους και το καρδιοχτύπι)

-Πλέον, όλα ειναι απαισιοδοξα…-

Αναρωτιεσαι.. εσυ τωρα;

Θεωρείς πρέπει να προσπαθήσεις για κάτι καινούργιο για να ξεχαστείς;

Το προσπαθείς , μα όλα στο δικό σου κόσμο μοιάζουν σαν ένα θέατρο μεγάλης διάρκειας

-Δηλαδη.. Υποκριτική;-

Χαμόγελα.. και εκφράσεις ανθρώπων μη ρεαλιστικές ..

Φωνές

Φωνές

Σιωπηρές..

Κάθε μέρα ακούς μουσική παντου (στο λεωφορείο, στο γυμναστήριο , στο σπιτι.)… ξεχνιέσαι και είσαι πάλι, εσύ

Η μουσική μου θυμίζει εσενα… Οταν εννοώ εσενα; Ενώ βρίσκομαι καθοδόν σε εναν προορισμό βλέπω τα αμάξια να τρέχουν με τη δικη τους ταχύτητα οι σκέψεις μου αμέσως , άθελα,

..ερχόνται σε εσένα.

Πολλοί άνθρωποι είναι ένα μέρος του κύκλου ζωής σου..

(σκέφτεσαι..)

Χαμογελάς και κάνεις το δικό σου βήμα δίχως προορισμό ..

Αφοτού κάνεις το βήμα, πλέος είσαι βυθισμένος σε μια καπιταλιστική μίζερη κοινωνία με σκοπό το κέρδος για επιβίωση. Ποιο το νόημα η προσπάθεια; Τι κέρδος έχεις εσύ;

Σκλαβιά με τον ίδιο εαυτό.

[yorilda]