so close yet so far away
oy i only come here to rant about the things that make me sad ha and mostly sa twitter ko nilalabas pero i know i have a lot to say na hindi kaya ng 240 characters. so ayoooon the title says a lot na, really. its the physical closeness but the mental and emotional connection isn’t there. hindi naman ako sawi or heartbroken kung tutuusin napakasaya ko nga sakanya eh. the happiest i could ever be. pero yon namimiss ko lang siya, yung dating siya. the physical intimacy we share yung hugs, kisses and everything. hindi naman kasi namin madalas magawa kasi pag nagkikita kami halos nasa school lang and bawal pda sa school so nililimit namin. namimiss ko lang yung kami before na halos every weekends lumalabas, hindi na kasi namin yun ginagawa lately. namimiss ko lang yung naglalandian kami without restrictions and limitations. yes i am a clingy ass bitch i admit that and so is he pero yung magkatabi kami our skins touch, araw-araw naman kami nagkikita pero namimiss ko lang siya. namimiss ko yung connection namin na we’re stronger before. wala na kasi yun ngayon lately nagkikita nalang kami pag recess and ish gusto ko lang yung makasama siya buong araw wala na kasi yun lately. naiintindihan ko naman our schedules and all because fuck school nakakawalang gana na din kasi and of course kahit ayaw kailangan magsipag pero sana soon, soon quality time sana with him for example travel ganon. yung gabi na tas nakahiga kayo sa kama tas di kayo makatulog sa dami ng pinaguusapan niyo or yung nakaupo lang kayo sa sand ng beach talking about life habang inaantay yung sunrise fuuuuuuckkkkkkk that’s the connection i am talking about. but aside from that kahit ganon love na love ko yung gagong yun and i will do anything for that bitch












