We hebben afgesproken om dinsdagmiddag, al een dag nadat we elkaar ontmoet hebben, met Juan de offerte te bespreken. We eten eerst een paar empanadas bij het meer. Daarna realiseert Eduardo dat hij niet heeft afgesproken waar. Gelukkig heeft Rodolfo ons precies uitgelegd waar de B & B van Juan en zijn vrouw is. We rijden daar naar toe.
Juan is daar, druk bezig met het BBQ- en van de lunch. We stellen voor later terug te komen, maar Juan wil er niet van horen. We worden uitgenodigd om mee te eten. Vervolgens maken we kennis met Vanesa, zijn vrouw, en Pablo en Emma. Terwijl de worsten ( chorizo) en het vlees (Asado) langzaam garen op de kolen bespreken we de offerte. Het is een voorlopige offerte die alleen het werken aan het huis betreft. De materiaalkosten komen later. We zijn heel blij met het eindbedrag en hoeven geen 2 keer te denken. Vanesa ontvangt ondertussen nieuwe gasten. Het is een jong stel, dat op de fiets aankomt. Het blijkt dat de man een Nederlander uit Den Haag is, die hier met zijn Argentijnse vriendin 2 weken vakantie houdt. Ik ben echt blij om in het Nederlands met hem te kunnen praten!
Dan is het eten klaar en we gaan naar buiten om in de tuin te eten.Ik bewonder de tuin en praat met Vanesa, die ondertussen ook de kleine Emma en Pablo in de gaten houdt. Eduardo en Juan blijken veel gezamenlijke interesses te hebben. Ik hoor ze over motors, muziek, politiek en de 2e WO praten. Uiteindelijk gaat het over het leven in Meliquina. Juan vertelt dat het dorp geen politie, geen burgemeester en gemeentehuis heeft. Het dorp is min of meer autonoom. Op initiatief van de bewoners is er een eerste hulp gekomen, er is een school, een brandweer, een kerk en er zijn vele culturele festivals. Er zijn zo'n 200 inwoners, maar er zijn veel meer huizen. De meeste huizen worden alleen gebruikt voor vakanties. We snappen nu waarom iedereen blij is, als ze horen dat we er permanent komen wonen.
Na het eten nemen we een voorlopig afscheid. Maar niet zonder de 6 persoonstent van Juan en Vanesa, die ze ons uitlenen, nadat ze horen dat we de tent die we nu gebruiken, dinsdag terug moeten brengen. Wat een lieve mensen!
Voordat we terug naar San Martin de los Andes rijden, gaan we langs bij onze nieuwe vrienden Facundo en Elizabeth. Wij hebben hen afgelopen november leren kennen op de camping in San Martin de los Andes. Een getrouwd stel uit Buenos Aires, dat hun huis al heeft verkocht en op zoek is naar land in de buurt. Zij hebben tot 31 december de tijd om een nieuwe woonplek te vinden. Hij een elektricien, zij een fotograaf, pedicure en maquilliste. Beiden niet te beroerd om alles aan te pakken. Op het moment dat wij, eind november, terug keren naar Buenos Aires zijn zij nog volop op zoek. Een paar dagen nadat we terug in BA zijn, krijgen we een berichtje. Ze hebben land EN een huis gevonden. We mogen een keer raden waar. Meliquina! We spreken af om elkaar in januari te zien en elkaar te helpen waar we kunnen.
Facundo en Elizabeth zijn blij ons te zien. Vol trots laten ze ons alles zien. Het land is net zo groot als ons terrein, maar al met een echte tuin. Het huis is echt schattig om te zien, maar moet flink opgeknapt worden. Ze delen het huis met hun 4 honden en een kat. Ze hebben nog geen elektra, gas aansluiting. Het water hebben ze zelf geregeld. We zijn benieuwd of dat geen problemen gaat geven. Facundo heeft een aftapping gemaakt en tapt zo water af van een van de waterleidingen in de buurt.In de paar dagen dat ze er zijn, hebben ze al met verschillende mensen kennis gemaakt. In hun straat zijn er diverse permanente bewoners. Zo is er een familie die Pategonisch bier brouwt, en in het begin van de straat woont een automonteur. Goed om te horen!
Als we weg rijden, kan ik niet helpen dat ik moet denken aan de avonden. Wat moet dat vreemd zijn om in een donker huis te gaan koken, eten en slapen, zonder licht en enige luxe. Ze wonen ook nog eens helemaal aan de rand, tegen een bos en de rivier aan.
kaledo-art
dededos
theartofmadeline
germansingergirl
pixelskylines
annaxmalina
snowghoul
dailybridgerton
tangentwithtanner