Gökyüzünde dünyayı yaşarken sonsuz özgürlüğümle birlikte,
Yaşamı arıyordum ne olduğunu bilemeden…
Bir su damlasıydım, güneşin ışıklarında renklerle oynayan, karanlıklarda yıldızlarla konuşan…
Mutluydum rüzgarla birlikte maviliğe savrulurken, mutluydum kuşlarla kanat çırparken,
mutluydum gökkuşağı olup renkler saçarken….
Takılmışken bir bulutun peşine,
görürdüm yaşayanları yeryüzünde…
Hepsi zamanla koşar gibi, hep bir şeylerin peşinde….
Bazen bir kuşun kanadına karışır, uçardım onunla rüzgara karşı, çığlıklarla birlikte…
Yaşamı sorardım kuşlara, nedir diye?
Göklerde özgürce kanat çırpabilmek, rüzgara başkaldırmak…
Ama yağmur yağdığında özgürlükleri elinden alınır, ağırlaşan kanatları daha fazla çırpınamazdı damlalar karşısında…
Sığınırken bir kaya kovuğuna, özgürlüklerini teslim ederlerdi yağmura, sessizce…
Karıştım bir gün yağmur damlalarının arasına, gücü hissedebilmek için..
Toprağa karışmak istedim, çoğalmak istedim, azgın bir nehir olup akmak istedim, deniz olmak istedim, yaşam bulmak istedim, yaşam olmak istedim…
Terkettim gökyüzünü güneşe veda edemeden…
Altımda gittikçe büyüyen yeryüzü beni kendine doğru hızla çekerken daha da büyüdüm, çoğaldım..
Koşmaya başladım bir an önce toprağa kavuşabilmek için…
Yaşamı hissedebilmek için..
Toprağa ilk dokunuş, ilk sarılış ?…
Sıcaktı toprak, gökyüzünün olamadığı kadar.. Beni sarmaladı şefkatle, beni içine aldı sevgiyle…
Seviyorum dedim yaşamayı seninle birlikte…
Toprağın derinliklerinde, karanlık sıcaklıklarda güveni hissettim..
Zaman geçtikçe büyüdüm, çoğaldım…
Yerimde duramaz hale geldim..
Yıldızlara merhaba demek istedim….
Bir sabah çiçekler açarken gökyüzünü gördüm yeniden…
Öylesine mavi, öylesine sınırsız, öylesine özgür…
Aktım gittikçe büyüyerek..
Beni sarmalayan toprağa dokunarak aktım..
Nereye gittiğimi bilemeden…
Sadece yaşamı öğrenebilmek için aktım.. Benimle çiçekler açtı ağaçlarda, topraktan otlar fışkırdı delicesine..
Ben onlara yaşamı sunarken, cevap veremediler bana yaşam nedir diye sorduğumda…
Daha hızlı akmak, denize kavuşmak istedim.. Aktım gökyüzünün görünmediği ıssız ormanların arasından, yıllardır kımıldamaktan korkan taşları peşimde sürükleyerek, başkaldırırcasına..
Başakların rüzgarla dans ettiği ovalara geldiğimde duruldum..
Onları seyredebilmek için yavaşladım… Sordum uçuşan kelebeklere yaşamı…
Denizi aradım uzaklarda, görebilmek için köpürdüm, taştım ona bir an önce dokunabilmek için….
Sonra bir sabah, daha güneş ışıklarını serpmeye başlamamışken dünyaya;
Uzaklarda maviliği gördüm…
Gördüm orada canlılığı, başkaldırılmışlığı, hasreti…
Kavuşmak istedim bir an önce, sarılmak istedim..
Koynuna girmek istedim bir sevgili gibi.. Sevişmek istedim onunla…
Dokunduğumda denize, balıklar kaçtı benden, suyum karıştı denize…
Ufacık bir damlaydım, bulut oldum, toprak oldum, deniz oldum, okyanus oldum.. Kapladım dünyayı canlılığımla…
Dalgalarla oynarken derinliklere karıştım.. Derinliğin sessizliğinde güzellikleri buldum…
Yaşam gizlenmiş güzellikler midir diye sordum denize..
Cevap alamadım! İnsan olmak istedim.. Yaşamın ne olduğunu öğrenirim diye..
Döl oldum genç bir erkeğin vücudunda.. Yıldızlı bir gecede can oldum bir dişiyle…
Büyümeye başladım içinde olduğum insana farkettirmeden.. Büyüdüm, büyüdüm…
Aynı toprak gibi sıcak ve karanlık bu yer bana güven verdi, huzur verdi…
Zaman geçtikçe, yerime sığamaz hale geldim…
Yıldızları görmek, denizle konuşmak istedim.. Yaşamı insanlara sormak istedim..
Işığa tekrar kavuştuğumda özgürlüğümü hissettim yeniden..
Küçük bir su damlasıyken gezdiğim gökyüzünü yeniden görebilmek mutluluk verdi..
Diğer insanlarla birlikte, zamanla birlikte.. Sordum insanlara yaşam nedir diye?..
Bir gün aşık oldum birisine,
neden diye sormadan kendime…
Bir kuş gibi özgürce, bir nehir gibi delicesine akarak, bir deniz gibi sınırsızca sevdim birisini…
O zaman anladım ki, yaşam sevgidir..
