"Een journalist die voor adverteerders schrijft, begraaft zijn magazine"
Onlangs was Frederik De Swaef, de nieuwe hoofdredacteur van Flair, te gast in Ter Zake. Op de website van DeRedactie verscheen op 29 mei volgend artikel:
De Swaef: "Een journalist kan ook voor adverteerders schrijven"
Ik citeer uit het artikel van Alexander Verstraete
"Het onderscheid tussen journalistiek en advertenties moet duidelijk blijven, maar een journalist kan ook voor adverteerders schrijven." Dat heeft kersvers hoofdredacteur van Flair Frederik De Swaef gezegd in "Terzake" als antwoord op de vraag hoe zijn tijdschrift het hoofd boven water kan houden in een krimpende markt.”
Ik vind dit een onrustwekkende ontwikkeling.
Laten we even deze ratio volgen. Als journalisten door hun uitgevers gevraagd worden om voor adverteerdes te schrijven, dan heeft diezelfde uitgever een commercieel model in gedachten waarmee hij zijn (potentiële) adverteerders wil bereiken. Concreet trekt de uitgever dan waarschijnlijk met een prijslijst naar zijn adverteerder. De gedachte hierachter is dat als bedrijven gaan betalen om hun content in een referentietitel gepubliceerd te zien, ze zo mee in de toekomst van de publicatie investeren.
Goed voor het blad – zij kunnen overleven.
Goed voor het bedrijf - zij zien hun content gepubliceerd.
Een win-win voor iedereen.
M.i. is het echter een loss-loss. Betalen voor content kan schadelijk zijn voor de reputatie van zowel magazine als bedrijf. En geen van beiden haalt voordeel uit dergelijk concept.
Ik ga even mee in de redenering van Mijnheer De Swaef en ga in de toekomst betalen voor de publicatie van mijn content in Magazine F. M.a.w. ik sluit een zakelijke overeenkomst met de uitgever. Ik betaal x euro, dus had ik graag overenkomstig publicatie gezien van volgend stuk content.
Waarde redactie, als U zo vriendelijk zou willen zijn om mijn content 1-op-1 over te nemen ? Ik heb immers als bedrijf betaald voor zowel de creatie als de publicatie van dit artikel. Dus, waarde redactie, copy-paste, pls !
Ik zie 3 redenen waarom dit concept op lange termijn schadelijk is voor zowel de magazines als voor de bedrijven.
Einde van de objectiviteit
Het slopen van de Chinese muur tussen de “onafhankelijke redactie” en de commerciëlen van de uitgeverij breng m.i. de redactionele onafhankelijkheid in gevaar. Waarom willen bedrijven in die referentietitels staan ? Waarom doen wij, PR-folks, de moeite om media te benaderen?
Omdat de mensen die we willen bereiken, die bladen lezen. Omdat die lezers afgaan op het objectieve oordeel van de redacteurs over een gebeurtenis, product of dienst. Omdat het dé lakmoesproef is van wat wij als bedrijf aanbieden. Als we een goed verhaal hebben, worden we gepubliceerd. Als ons verhaal stinkt, worden we netjes afgeserveerd.
Dat is wat de lezers waarderen. Het helpt hen – in alle objectiviteit - een oordeel te vormen over iets. Doordat een redactie tegen betaling voor mij gaat schrijven, ondergraaf ik die objectiviteit. Door te betalen voor de content, ontnemen we de magazines alle waardering die we voor hen hebben. Ze verworden tot reclameblaadjes waaruit alle objectiviteit verdwenen is. Hoe kunnen we ooit nog een publicatie vertrouwen, als over elk artikel een zweem van “het is betaald, dus hoe objectief is dit?” hangt. Zodra de objectiviteit niet meer gegarandeerd is, gaan lezers afhaken. En dat brengt me bij punt 2.
Als nu iedereen een redactie of journalisten gaat betalen om voor zijn of haar bedrijf te gaan schrijven, ben je dan niet goedkoper/beter af met copywriters ? Heb je dan uberhaupt nog een redactie nodig die zich in alle onafhankelijkehid en objectiviteit met een kritisch oog over een onderwerp buigt ?
Als we gaan betalen voor content, lopen we dan ook niet het risico dat telkens dezelfde bedrijven met de aandacht gaan lopen, nl. die met de diepste zakken. Kan ik als adverteerder wel opboksen tegen mijn concullega’s met diepere zakken ? Wat als die grotere concullega er voor zorgt dat al te directe concullega’s geen plaats meer krijgen in het magazine ? En als telkens dezelfde bedrijven de pagina’s vullen, krijgen we dan geen verschraling van de aangeboden content ? Worden het dan niet saaie en oninteressante magazines ? En laten lezers de saaie en oninteressante magazines niet links liggen ?
Hoe minder lezers een titel telt, omwille van voornoemde redenen, waarom zou ik dan als bedrijf met dat blad nog in zee willen gaan ?
Hoe je het ook draait of keert, telkenmale zullen de bladen terug het gelag gaan betalen. En dat brengt me bij punt drie: wat met de reputatie ?
Ook als bedrijf is betalende content niet echt een goede optie. Het risico op imagoschade is enorm.
Ik heb betaald voor een lovend stukje content. Het stuk wordt gepubliceerd door de “onafhankelijke” redactie, als onderdeel van de zakelijke overeenkomst. Lezers zijn overtuigd, product/dienst gaat als zoete broodjes over de bank. Kat in het bakkie.
Totdat blijk dat product x of dienst z van bedrijf A, waar zo een leuk stukje over verschenen was in Magazine F eigenlijk kat in zakkie is. Lezers worden boos, uiten zich via Social Media, en hups, daar gaat je reputatie als bedrijf.
Als magazine kom je daar misschien nog enkele keren mee weg. Maar als je als blad via betalende content wel meer kemels gaat schieten, is ook je reputatie als referentietitel naar de filistijnen. Weg lezers, weg bedrijven, weg magazine.
Het oude businessmodel is inderdaad niet ideaal en het kost dagelijks wel ergens het vel van een magazine dat we koesteren. De realiteit is dat er een nieuwe generatie is opgestaan. Een generatie die gedigitaliseerd is, die content consumeert via smartphone of tablet. Een generatie die absoluut geen voeling meer heeft met papier, maar meer dan ooit op zoek is naar goede verhalen. En bereid is om die goede verhalen op alle mogelijke manieren te delen.
"(...) In het geval van Flair is het duidelijk waar onze lezers naartoe zijn: ze zijn naar onze website getrokken. Die lokt elke maand 1 miljoen unieke gebruikers. Mijn taak is om dit potentieel te monetariseren. Gelukkig zijn de lezers van Flair een interessante doelgroep voor adverteerders." (F.De Swaef, quote uit hetzelfde artikel van DeRedactie)
Maar als je online dezelfde weg op gaat, trap je in dezelfde val.
Mss moeten we het magazine-wiel opnieuw uitvinden. Maar dan graag een wiel dat mij uitdaagt met een goed verhaal op de proppen te komen. Een verhaal waarover in alle objectiviteit en onafhankelijkheid door professionals geoordeeld werd dat het de juiste kwaliteiten bezit om gepubliceerd, gelezen en gedeeld te worden.
kianamaiart
snowghoul
romaincrisis
gummygunk
yousharknotpass
vaporwave
andulkaphoto
dailybridgerton
