Anonim

  Bu şehr-i sitanbûl ki bî-misl ü behâdır, bir sengine yekpâre acem mülkü fedâdır.  

[yvzsntsn]

Fuzuli’den Aşk Beyitleri

"Yâ Rab bela-yı aşk ile kıl aşna beni

Bir dem belayı aşkdan etme cüda beni"​

Yâ Rabbi aşk belası ile beni her zaman beraber kıl. Bir an bile aşk derdinden aşk belasından beni ayırma diyerek şair burada, aşkın gönlünü her daim tazelediğini belirtiyor bize.

Ey Fuzuli yâr eğer cevr etse ondan incinme

Yâr cevri âşıka her dem mahabbet tazeler

Fuzulinin aşk anlayışı bu beyitte özetleniyor aslında. Zira sevgilinin verdiği acı, çektirdiği cefa şair için bir mutluluktur. Sevgili naz yaptıkça aşk tazelenir, muhabbet artar. Bu nedenle de sevgilinin nazından, çektirdiği acıdan şikayet edilmez, sevgiliye gücenilmez, tam tersine mutlu olunur.

"Aşk derdinden olur âşık mizacı müstakim

Âşıkın derdine derman etseler bimar olur."

Şairi mutlu eden şey sevgiliye kavuşmak değil, kavuşacağı anın hayalini kurmaktır, sevgiliye duyduğu özlemdir, hasrettir. Eğer sevgiliye kavuşursa bekleyeceği, hayalini kuracağı bir şey olmayacaktır. Bu da hayatın anlamını yitirmesidir şair için. Bu nedenle şair sevgilisinden de adalet beklemiyor. Sadece aşkını kendi içinde yaşamak istiyor.

"Hab görmez çeşmimiz endişe-i ağyardan

Pasbanız genc-i esrar-ı mahabbet bekleriz"

Şair burada “Başka aşıkları sevgiliye ulaşır korkusu ile geceler boyunca gözümüze uyku girmiyor”, derken sevgilisine başka ortak edinmemenin; “Sevgi sırrını içeren hazinenin kapısının bekçisiyiz” derken de sevgilinin başka âşıklar edinmesini engelleme gayreti içindedir. Sevgiliyi bir hazine gibi görmek ve onu paylaşma fikrine tahammülsüzlüktür ki zaten aşkı kemal noktasına ulaştırır.

Üstad son olarak,  ‘’aslolan aşktır hayatta. gerisi, lâf-ü güzaf’’ diyerek ilmin bile dedikodudan ibaret olduğuna inanmıştır. Onun için varsa yoksa aşktır. Sözleri, beyitleri ile divan edebiyatında doldurulamaz bir yere sahiptir. Ayrıca yazdığı eserler Türk şiirini de önemli boyutta etkilemiştir.

[yvzsntsn]

MAH-I TABANIM

Ey misk-i amberim! Bağrım, habibim, mah-ı tabanım.

Sırdaşım, mahremim, canım, Güzeller üstü sultanım.

Hayatım, mahsulüm, ömrüm, Kevser şarabım, cennetim. Baharım, sevincim, gülüm, günüm. Ey benim handanım.

Çınarım, seyr-i seyranım, Gülistan ile bostanım, İnci mercanım, sohbetim, Sözüm, sabahım, akşamım.

Eğlencem, neşem, meclisim, Çerahım, mumum, güneşim, Turuncum, narım, narencim Benim şem-i şemistanım.

Akıllım, uslum, efendim, Gizlim, açığım, öğüdüm, Hünkarım, hüsrevim, mirim, Cihan iklimine canım.

Nöbet şekerim, hazinem, alem içinde huzurum, azizim, yusufum, varım gönül mısırında hanım.

İstanbul’um, Karaman’ım, Ey Devlet-i Osmaniyem. Bedahşanım ve kıpçağım, Bağdat’ım, hem Horasanım.

Saçı sırmam, kaşı yayım, Gür fitne baygın bakışlım Ölürsem kanım boynuna Medet hey na-selman.

Kapında meddahım Çünkü seni metheylerim daim. Gönlüm gamlı, gözüm nemli, Muhibbi’yim… Aşktır şanım.

Muhibbi…

Arapça, Farsça, ve Sırpça’yı çok iyi bilen Kanûnî Sultan Süleyman, doğu İslam kültürüne vakıf olduğu gibi batı kültürünü de çok iyi tanıyan bir padişahtı. Devrinde İstanbul’da iki yüz kadar şair ün kazanmış ve bunların bazıları dönemlerini aşarak günümüze kadar ulaşmışlardır. Bu kişiler arasında Bâkî, Hayâlî, ve Fuzûlî gibi üstatları söyleyebiliriz. Türk divan şiiri bunlar sayesinde en yüksek seviyeye ulaşmıştır. İşte şair Muhibbî mahlaslı Kanûnî Sultan Süleyman da bu şairler arasında çok güzel şiirler yazmış ve onlardan etkilenmiştir.

Muhibbî, kelime manası olarak Arapça “hubb” kökünden “seven, sevgi besleyen, dost” anlamlarına gelir. Şairler genellikle övülmek veya padişahtan maddi bir karşılık almak için şiir yazarlardı. Kanûnî için böyle bir şey söz konusu olmadığından şiirleri şairler tarafından sürekli övgü görüyordu. Bu durum da Kanûnî’nin kusurlarını ortadan kaldırmasını engelliyordu.

Kanûnî Sultan Süleyman hemen hemen bütün şiirlerinde aşk ve tabiat konularını işlemiştir. Sosyal ve siyasi konulardan tamamen uzaktır. Yalnız bir-iki şiirinde kahramanlık duygularına kapılıp İran üzerine askeri ile yürümeyi arzu ettiğini dile getirmiştir. Kendine olan övgüsü bile büyük bir tevazu halinde olduğu görülmektedir. Sizin için; Hürrem Sultan’a aşkını ifade eden bir şiiri paylaştım, umarım beğenirsiniz...

[yvzsntsn]

DERDİMİN DERMANI...

Gündüz gördüğüm rüya, Gece ruhuma vuran yakamoz, Sen deniz gözlüm, Canımın içinde doğan. Kemikten çekilen bıçaktır aşkın, Varlığıyla yaşanan. Güzelliğine bezm-i âlem şaşkın, Yokluğunda kanatan. Bana bakan gözlerinle güneşe bakarsan bir gün, Bil ki artık güneş kurşun doğar. Saçların ellerimin arasından kayıp giderse eğer, Gözlerimden bitmeyen yağmurlar yağar. Kış akşamları gibi uzun uzun bakayım sana, Günün arkasına saklanıp da gel. Sen, derdime dermansın bana, Geceyi kıskandıran sabahlar gibi gel.

Gel de sonsuza kadar bakayım o üzerine yeminler edilesi deniz gözlerine...

[yvzsntsn]

SÖZ MECLİSTEN DIŞARI Gönül bağımın en güzel gülüydün, Ne yazık elimde solan... Yeditepe viran, ah artık sensizlik yaman,

Savurur, belki de batırır bu gemiyi fırtınan, Yüzlerimizdeki yara, yakında gireceğimiz savaşlardan.

Vurdular ama ıskaladılar, mübarek oldu bize burda sensiz gazalar, Hem bizi hem gönlümüzü korurdun, sadık öğrencilerin her zaman burdalar. Gidiyorsun artık, Geceleri uykusuz, gündüzleri çok akademik manzaralar...

İnan bu kalemlerde giderek azalır uçlar. Elinde soğuk tahta kalemleriyle, Karşımızda sadece, Melekten bozma şeytanlar... Kayışı gider, kuma döner dağlar, Peki ne olacak aradan geçen onca zamanlar...

PR yapmaktan kör olmuş Halkla ilişkiler Fakültesi, Daha yolumuz uzun, bunlar İletişimin meyvesi. Biz amfilerin en arka sıralarına gizlenmiş,   Kimi öğlenci, Kimi öğrenci...

Gitme demek kolay, ama yokluğunda çamlıktaki çiçekler solar, Sen uzaktayken öğrencilerin hasretinden uyuyamazlar, Belki seni bulmak adına GSF önünde dolaşıp dururlar, Yeditepe kasabasında üzerimize çöktü karanlıklar...

Bu şiirin sonu, gidişinin derin bir kaygısı, Bu salı yine güldük, eğlendik, öğrendik, peki ya bundan sonrası ? Katar çöllerinde hafif bir kum fırtınası, Bir Yeditepe sabahında gözüm uzaktan izler mayısı.

                                                                                         Adı gibi bir Kraliçe'ye                                                                                                      bir Prenses'e

[yvzsntsn]

     Peki... Senin istediğin gibi olsun. Duvarlar ör üstüme... Kapat beni hiçbirşeyin dibine... Güneşin görmediği yerlerde, soğuk ve karanlık dehlizlerde kayboluşumu izle. Zevkle ve keyifle... 

     Bensiz neyi daha iyi becerebilirsin ki sen ? Bensiz neyi becerebildin ki bugüne kadar ? Daha ne kadar sahtekarlık yapabilirsin ki kendine ve etrafındakilere? ‘’Çocuksun’’ sen! Hiçbir zaman büyümeyecek ve hep öyle kalacaksın... İstesen de istemesen de... Ama şu an kendi üzerine giymiş olduğun altın yaldızlı kaftanın adı bile kendi gibi sevimsiz. Dışarıdan göze hoş geldiği için öyle dedim heyecanlanma. Altının ağırlığı olmazsa, küçük bir taş parçası bile ondan değerlidir unutma.

         Bu mektubu yazarken çok düşündüm. Sayfalarca kağıt yırttım belki, onlarca kalem kırdım. Ama sonunda tüm o sevgilerimi geri vermen için yazıyorum. Yazıyorum çünkü son kez gölgen gölgemden koptu...

Hem de çok derinden...

Dertliyim...

Sessizlik, son kez.

    Herşey biter, herşey giderdi ama sen sadık dostum, hiç bırakmamıştın beni böylesine çaresizce. Koca bir çeyrek asrı benimle birlikte geçirdikten sonra çekip gitmek sadece bana değil, ruhuna da yaptığın bir saygısızlıktı. Ben kar olup erimeye razıyken, sen güneşime yamaç oldun şimdi.

    Sen estikçe ben titriyodum... Sen beni kırbaçladıkça ben daha da büyüyordum. Müebbet yemiş mahkumların bile benden daha umut dolu olduklarına inanıyorum artık. Çünkü er ya da geç onlar çocukluklarına geri dönecekler, dönmek zorundalar biliyorum. Yoksa o demir parmaklıklar nasıl atlı karıncaya dönüşür...          

    İnsanlar sana adınla bile hitap etmiyordu unuttun mu ? Beni söylüyorlar, beni haykırıyor, beni diliyorlardı senden. ‘’Çocuk ! ‘’

    Kalbimi fazlasıyla ve sonunu düşünmeden kırdın. Beni, çıkışı olmayan bir labirente soktun. Halbuki kendini de... Ancak daha bundan haberdar değilsin. Zamanı geldiğinde bir gün kapımı çalamazsın, çünkü bunu düşünecek o saf ve temiz çocuk kalbin çoktan körelmiş, yok olmuş olacak.

    Sen de kararıp gideceksin bu diyardan ve yüzünde en ufak bir gülümseme olmadan. Bu pis ve kirli dünyada olgun olup kahır çekeceğine, çocuk olup dünyaya kahrımızı çektirecektik. Eskiden öyle değilmiydi ?

    Bu mektubu neden ve hangi duygularla yazdığımı anladığın gün, senden intikamımı aldığım gün olacaktır.

    Yaşlanıp, saçın sakalın ağardığı zaman, o kaçınılmaz doğduğun anlara geri dönüş yaşadığında, elden ayaktan düşüp, kulakların az işittiğinde; benimle tanıştığın ilk günü hatırlayacaksın. İşte ben, bir kaşık çorbayı içemeyecek hale geldiğin anda o kaşık ağzına gelirken sana gülümsüyor olacağım...

O zamana kadar ‘’olgun’’ kal.

                                                                                                                                                                                                                                   Çocukluğun...

[yvzsntsn]

                                   OLDU MU?

Benden önce yaşlandı ama benden sonra ölecek anılarım,

Hiçbir zaman açıklayamadığım sırrım,

Senden sonra bütün alem olmuş hasmım,

Gir sineme hiç çıkma ordan canım… Cananım…

Aşkının kopmayan iplerine sıkıca tutundum,

Amansız gözlerinin hülyasına tutuldum,

Her bakışında ateşin içindeki kor gibi kavruldum,

Uçtum, uçtum durdum,

Sararan yapraklar sonbahardan hiç kurtuldu mu?

Mecnun sonunda Leyla'sını buldu mu?

Bulana değil buldurana bak,

Pervasız yüreğim sonunda muradına erdi  ya hak !