Denkbaar

[zewasdenkbaar]

Her name is whatever I want it to be. She lives in my head, but not in a way of an imaginary friend. She’s not imaginary, let alone a friend. She´s very real, and we are one and the same. She was born when I felt lonely, when I was told you need to be two people to be happy. What lovers we’ve become, and for now that is all there is, and that is all I need. Maybe you have heard it as well, a melody to keep you from worrying and tells you to live, embracing the loss.

She wants every step to move me up and look him straight in the eye, let him know the part of my life he took from me was only time. She tells me how to love running through the rain and run further and further, up to the place where I will finally find my way and just feel free. And sometimes, just sometimes, I ask her to let me be weak and take me home. She’s all of them who take part in my heart, my head, right there before me, right behind me, or somewhere far up where I still can´t reach.

[zewasdenkbaar]

Mother

Every once in a while I visit my mother. She lives on her own in a house where her three children grew up and where their father passed away. It´s in the midst of memories pinned down by the smell of my parents' favorite books. Her backyard contains several dead hamsters and one dead cat, the last one underneath a rose bush that most likely won´t grow again. The last time I visited her, I remembered her sweet scent as my grandmother´s. I noticed it when we hugged, and I think she noticed it too.

[zewasdenkbaar]

Unfortunately, I am one of those people who can’t sleep at all when she feels miserable, as if my body has the urge to keep me awake when I have to remember. I am one of those people who doesn’t want to sleep when she feels horrible, as if my body has the urge to prove itself that it can take everything. I am one of those people who falls asleep when she feels happy, as if my body has the urge to stay in that moment forever. Tonight is a night that I have to remember.

[zewasdenkbaar]

De twee kinderen speelden op het speelplein. Hun ouders waren verdwenen. Hij groef in het zand van de zandbak, zij zette een emmertje op de kop. Een kasteel rees op uit hun uren met elkaar. Elk zandkorreltje teveel werd weggeblazen en hun gezang werd het lied van de wachters. Hun nagels werden zwart van het zand, terwijl ze ijverig verder groeven en bouwden. Steeds dieper, steeds hoger. Ze wilden binnen in slaap vallen, nog voor de zon onder zou gaan. Het leven leek begonnen bij de eerste door haar verplaatste zandkorrel, bij de eerste door hem gegeven kus. Nog voor de lantaarns brandden, kropen de kinderen het kasteel binnen. Nog voor de lucht rood kleurde, wiegden de kinderen elkaar in slaap en brachten de dag ten einde.

[zewasdenkbaar]

Elkaar opzettelijk pijnigen is het wonderlijke bewijs van hoe liefde en lust altijd zullen ontaarden in pijn. Het is hoe we zeggen dat we om elkaar geven. Maar hoe lang is het geleden dat we aan elkaar ketenden als twee mensen verweven als één? De liefde kwam in overvloede uit jouw mond en maakte het mij onmogelijk om te ademen. Blijf weg en benader me niet, want enkel mijn oren bloeden al door haat en bedrog. Laat me toch alleen, voor nu gevuld met schaamte in dit verlaten hondenhok.

[zewasdenkbaar]

[zewasdenkbaar]

Naar huis

Ik zou niet meer weten wat er is gebeurd. Ik kan me alleen die zure zweetlucht nog herinneren. Het was ontzettend druk en de mensen maakten afschuwelijk veel lawaai in die tram. Geen idee of iemand me opviel, ik kon me nauwelijks concentreren door al dat gebulder. Natuurlijk had ik door dat de mensen om me heen in paniek raakten, maar weet je? Dat kon me absoluut niets schelen. Ik wilde gewoon naar huis, dat begrijp je toch wel? Het geluid van die pistoolschoten ging er bij mij het ene oor in en die ander weer uit. God ja, nu je het zegt. Misschien was het wel die kerel die net als ik zweeg. Ik mocht hem wel. Hij hield tenminste zijn mond. Hand in de binnenzak en met een stoïcijnse blik uit het raam staren. Dat soort mensen mag ik wel. Die bemoeien zich tenminste niet met je. Dat kon je van de anderen niet zeggen. Godverdomme, wat maakten zij een herrie. En maar praten en met elkaar bemoeien. Ach, wat maakt het me ook uit, ik ben in elk geval thuis. Dat was precies wat ik wilde, dus mij hoor je nergens over klagen.

[zewasdenkbaar]

Treinvoer

In de trein lees ik lectuur die mijn verstand te boven gaat. Conversaties om me heen gaan over het weer, of over het laatste nieuws over de koning. Stiltes vallen in die gesprekken als donderslagen. De gespreksvoerders nemen die tijd om hun hoofd te schudden, totdat iemand de stilte doorbreekt met een naar kuchje dat komt door het plotseling koude weer. Waar is toch de zon? Net was hij er nog.

[zewasdenkbaar]

Saudade

We verdronken elkaar in ons eigen wereldje van ongeloof en verworpen die opgedrongen kijk op de werkelijkheid. Ik huilde slechts als hij niet keek, want ik wist dat hij precies hetzelfde deed. ’s Avonds in bed met de gordijnen dicht en de televisie aan om het geluid van het gehuil te smoren. En vlak voor ik in slaap viel, beeldde ik me in dat hij niet bang was om te sterven. Ik had nog de juiste leeftijd om dat te geloven. Mishandeld door zijn eigen lichaam en in de steek gelaten door zijn eigen ziel, vertrouwde hij me toe dat het hem eenzaam maakte en dat vannacht de laatste nacht van onze wereld samen was. Ik beloofde hem zijn angst om te sterven op te vangen door zelf mijn angst voor de dood op te geven. Alsnog stierven we die nacht niet samen en ik was alleen.

[zewasdenkbaar]

...Haar haren streek ik voorzichtig opzij. De deur werd opengegooid en mensen renden naar binnen. En terwijl ik daar met haar lag en we omringd werden door diezelfde mensen, voelde ik pas de eenzaamheid en de afwijzing. Ik schudde haar hoofd, maar ze reageerde niet. Het verlangen om haar stem te horen, was zo sterk dat de stemmen van de mensen om ons heen verdwenen. Het was het geluid van de vervagende waarheid waardoor ik ons wilde opgeven. Ik concentreerde me voor de laatste keer, probeerde naar haar te luisteren. Ik fluisterde haar naam in haar oor, drukte haar lippen stevig tegen mijn oor aan en wiegde haar heen en weer. De mensen om ons heen was ik nu volledig vergeten en had daardoor niet door dat hij een zilveren wapen op me richtte en me glimlachend aan keek. De woorden die hij sprak, daalden als sneeuwvlokken op me neer. Ze smolten onmiddellijk, waardoor de kou van de betekenis niet tot me doordrong. “Niet alle wezens van God komen in tweetallen. Vooral jij niet.” Zijn vingers kromden zich om het wapen heen en vlak voor die ene oorverdovende knal, hoorde ik haar stem.

“Alsjeblieft, hou me vast en doe het licht uit. Laat me niet los. Geef me een teken als je de leugens achter je hebt gelaten. Begraaf je gedachten en val in slaap. Kom erachter dat dit alles slechts een slechte droom was en zie dan hoe de enige weg hier vandaan verdwijnt. En vertel me niet waarom, maar kus me dan vaarwel.”

[zewasdenkbaar]

De mens is een wezen dat verdoofd moet worden en verblind. Als zijn ogen werkelijk open gaan, ziet hij geen reden meer te leven. Voor wie niet aan een hiernamaals gelooft en alleen leeft wegens de ingeschapen doodsangst die op zichzelf evenmin naar iets verwijst als de blinde darm, maar bestaat, is alles wat erop aankomt: zich er zo goed mogelijk doorheen slaan."

Willem Frederik Hermans

[zewasdenkbaar]

Some days, my hands are busy on the wrong things. Some days, I call my arms wings.

Andrea Gibson

[zewasdenkbaar]

[zewasdenkbaar]

Ons rijk

Zo vaak wil ik alles wat je wil, alles wat je voelt en alles wat je bent beter leren kennen om een einde te maken aan onbegrip en schaamte. In een verlaten tijd waarin we met onze lust ontrouw aan elkaar waren, was onze onwetendheid juist een zegen. Enkel oprechtheid zaaide al verwarring. We waren op zoek en bevuild, dachten verdwaald te zijn, maar waren juist op de goede weg. Al die tijd zag ik alleen maar jou. Ik heb je eindelijk herkend.

Jij hebt mij herkend aan een wanhopig loopje, op zoek naar een deel van het bestaan waarin ik gezichten van goden kan zien. Ik wilde steeds verder lopen, verder, verder, tot het punt dat er geen mensen meer zijn. Het is daar waar de boom het hoogst mogelijk groeit, waar dieren elkaar leren kennen en waar door de eenvoud van de natuur ik geen grenzen meer heb. Hier ben ik krankzinnig. Met dit hart waar ik nu leef, bloed ik leeg. Hier raken mijn open wonden doordrongen met de stank van mislukking. Elke stap voorwaarts geeft afgunst, elke stap achterwaarts vernedering.

Afgunst en vernedering maken zonneblind. Blind voor het licht dat van steeds verder lijkt te komen. Raak me aan. Jij wees me de weg, zoals de zon het water verder brengt dan de oevers en de wal toelaten om oude herinneringen te verjagen. In alle dankbaarheid wordt de zon in het water weerspiegeld om haar tastbaar te maken voor de mensen en de aarde. Ik wil ook jou begrijpen, jou in mijn gedachten weerspiegelen en je geen moment laten verdwalen. We verliezen elkaar slechts nog door onbegrip uit het oog, maar leren de dwaling van elkaars gedachten steeds beter kennen.

Raak me niet kwijt. Al grijp ik soms mis, krijg geen spijt van de tijd waarin we samen zijn. En als je ouder wordt en haast vergeet hoe het was, denk dan aan hoe we deelden, voelden en vonden dat we bij elkaar hoorden. We zullen ons oude bestaan verstoren met de rest van ons leven. We zullen ons bewegen naar een vredig land waar het gevoel geen einde kent en streken worden begrensd met ruimte. We planten bomen die groeien totdat ze weten dat het genoeg is, totdat ze weten dat niemand, plant noch mens, hun wens zal onteren. Blijf bij me en weet dat het genoeg is.

[zewasdenkbaar]

Yes, there is a human crisis because in today’s world, we can contemplate the death or the torture of a human being with a feeling of indifference, friendly concern, scientific interest, or simple passivity. Yes, there is a human crisis, since putting a person to death can be regarded with something other the horror and scandal it ought to provoke. Since human suffering is accepted as a somewhat boring obligation, on a par with getting supplies or having to stand in line for an ounce of butter. It is too simple to accuse Hitler and say "since the beast is dead, its venom is gone". We know perfectly well that the venom is not gone. That each of us carries it in our own hearts.

Albert Camus

[zewasdenkbaar]

Ontwapening

Geen wapens, geen geschut, nog slechts de geest van iemand die gevangen is van binnenuit. Ik ben voortgebracht door die nacht en zo verweerd als de stad waarin hij mij heeft opgevoed. In mijn gedachten worden mijn redevoeringen met een orkest geleid en met evenveel passie als ik iedere woordenwisseling met anderen vermijd. Ik wil het liefst worden vergeten door eenieder die mij ziet, voelt, hoort. Ik wil worden ontzien door eenieder die rent, slaapt, loopt. Ik wil blijven waar ik ben, blijven waar ik was met hem. Iedere avond word ik door herinneringen aan hem in slaap gewiegd, maar hij ziet, voelt en hoort niet. Hij rent, slaapt en loopt niet. Elke ruimte geteisterd door zijn afwezigheid is er één die ik wil ontwijken. Zelfs zijn stem is niet meer hoorbaar, zo ver van me verwijderd. Slechts zijn verhalen zijn overgebleven, waarin hij de waarheden vertelde over een wereld die ik niet wilde kennen, een wereld die ik elke dag met tegenzin beleef.

[zewasdenkbaar]

I have been away for a while. My heart is trembling and my voice is loud. Every time I jump, I can reach a bit higher. “Don’t stick your hands in it,” my dear friend sang to me, “but dance in the fire.” How beautiful she is.