Bukışherşeyolunagirecek @zeyneptgrl - Tumblr Blog

Posts

Bugün size bir şarkı bırakıyorum;

https://youtu.be/EmZKj7VfyfI?si=jHOjjOMIRPKk-31F

Mükemmel, rafine zevklerim ve yepyeni bir versiyonumla merhaba.

Dans la rue, les lumières tremblent

La rue glacée m’a retenue

Ton nom se répand sous la lumière

Comme la neige, elle s’écoule doucement

Yani diyor ki; kar gibi usulca gidiyor…

• Son zamanlarda en büyük zevkim farklı dillerde şarkılar dinlemek. Bazen üzülmek, bazen dans etmek... Yine de kendimi yeniden keşfettiğim bu 35 yaş döngümden çok memnunum.

• Her sabah 6’da kalkıyorum, sahilde en az 5 km koşuyorum. Evime dönüyorum, kendime mükemmel bir kahvaltı hazırlıyorum ve en iyi yaptığım işe gidiyorum.

• Hayatım en son ne zaman bu kadar güneşli oldu bilmiyorum ama aldığım her nefese ve tırnaklarımla kazıyarak vardığım bu hayata hep şükrediyorum. :)

• Gidenler oldu. Gidenler bazen üzdü. Ama şu sıralar her yer o kadar papatya ki gidenlerin, gittikleri yerde mutlu olmasını diliyorum. Hapishaneler pek keyifli değil; kendi rengimi vermek istediğim her koğuş, oraya ait olmadığımı davranışsal olarak anlattı, şimdi anladım. Mezarlıklar çiçekten ne anlar?

• Arkamdan sesler duyuyorum. Bazı eleştiriler... Hepsi o kadar ninni gibi ki! Yol benim. Gemimi hangi fırtınadan limana sağ salim getirdim? Ya da sana hangisini kanıtlamalıydım? Koyduğunuz sıfatlara saygıyla gülüyor, yolumdan çekilmenizi rica ediyorum. Çünkü ben çölde değilim ki toz toprak göreyim. Okyanus, deniz... Şehrimin her yolu deniz. Denize kıyınızın bile olmadığı kişiliklerinizle şehrimi terk ediniz. Çünkü hak etmiyorsunuz. Zaten eviniz deniz görse bile siz toprakta bir solucansınız.

• Son zamanlarda aklımı kurcalayan başka bir şey de "özgürlük" kavramı. Koşullara bağlanmış komün ve müptezel bir yapıdan özerk cumhuriyetimin tadını çıkarmakla fazla meşgulüm. O sebeple bir azınlık olarak kendi varlığımı en iyi şekilde onurlandırmak için; sizin dayattığınız ilkel, yozlaşmış, çoğu zaman "uydum akıl" niteliğindeki, ondan bundan arak, sıfır etkin iletişim, etkileşim ve çok yönlü değişim bilmez hiçbir yönünüzü kabul etmiyor; kendi cumhuriyetimle var olmayı seçiyorum. Ne ideoloji biliyorsunuz ne de iki sayfa Nutuk okudunuz. Ama benim kanımda akıyor; Sabiha Gökçen Havalimanı ile hâlâ varlığını sürdürüyor. Anlayana! Bu arada İran için çok üzülüyorum. Belki Farsçayı çok sevdiğim içindir, bilmiyorum. Sadece İran için çok üzülüyorum.

• Şunu da şuraya bırakayım: https://youtu.be/HOY6Wx1oG3E?si=29CsXbFtO9NnE604

Yani sözümün özü şudur ki; cinsiyet fark etmeksizin kimseye hiçbir şey kanıtlamak, anlatmak, ispatlamak zorunda değiliz. Çünkü olduğumuz hale çokça kürek çekerek, güverteden su temizleyerek, batmamak için "insan yok ederek" geldik. Bunu biz bildik. Ben bildim. Benim yaşadığım hayatı bir hafta bile yaşayamayacak insanların tavsiyelerini dinlemek için zamanım kalmadı. Bu hayat benim işletmem değil, macera parkurum. Kahkahamı benden alacak kimseye ne bir minnetim ne de borcum kaldı. Selametle ve çokça sevgiyle uğurluyorum. Ama en çok sevgiyle... Geri dönmeyin diye. Çünkü insanoğlu çok sevilince şaşırıyor. Yeniden başlamak, sıfırdan tekrar var olacak güç bende hep var. Bir günüm bile size üzülmekle ziyan olmuyor. Balerin zarafetimle öyle bir kalkıyorum ki hepsi bana ders oluyor. Tek derdimin "Sub board mu yapsam kano mu?" olduğu zamanlardayım. O sebeple ruh emici halinizle ziyadesiyle siktirin gidin. Yoksa ben isim, yer ve konum vererek tane tane anlatacağım.

Öptüm. :)

Ah zeynep üzümlü kekim…

Yaşadığım bazı aydınlanmalardan bahsetmek istiyorum. Bir de kendimce bir kapanış yapmak istiyorum. Hem eski versiyonuma, hemde eski versiyonumda kalan tüm o kalabalığa. Bana kattıklarınız için binlerce teşekkürler. ‘Yeni ve üst’ versiyonum olabilmem için biraz zamanım var ama en azından farkındayım.

Öncelikli olarak kendimdeki psikolojik sorunları kendi kendime buldum. Onaylanma ihtiyacı,uyumlu olmaya çalışma.Çözmedim. Ama en azından sorunun ne olduğunu biliyorum. Eğer bir araba olsaydım sanai de nereye gidip yaptıracağımı bilirdim. Oturup neden hep aynı döngüleri yaşadığımı sorguladım. Kendimi suçladım,karşı tarafı suçladım, anamı babamı suçladım, karşı tarafın anasını babasını suçladım. Suçlayarak en büyük girdabın içine girdiğim için yine kendimi suçladım.

2011 de başlayan hikayemin bugün uyanışını yaşıyorum. Aslında başta herşeyi doğru yapıyorum. Sağlıklı sınırlar belirliyorum. Ne istediğimi ne beklediğimi doğru kelimelerle anlatıyorum. Sonra uyumlu olmayan ilişkilere uyumlanmaya çalışarak kendi kendimi yok ediyorum. Yani birisine cinsel ve tensel bir temas hissediyorsak onunla ‘uyumlu bir ilişkide’ olucağımız anlamına gelmiyor. Birine alışmış ve emek vermiş olmak sınırlarını ihlal edip seni sen olmaktan uzaklaştıran bir birlikteliğin içinde olmak demek de çok büyük bir buhran getiriyor. Hem kendini hem karşı tarafı yıpratıyorsun. Sevgi dilinin aynı olmadığı, hayat görüşleri beklentiler ve hayallerinizin bile ortak paydada birleşmediği bir ilişkiyi sırf emek verildi diye neden devam ettirmeye çalışıyor ve günün sonunda ışığı sönmüş yüzü solmuş ve bakımsız insanlar haline getiriyoruz kendimizi.

Doğru insan kavramını önce kendi içimde belirleyip gerçek ve net olarak nasıl bir ilişki içinde olmam gerektiğini çözüp anlamam 15 yılımı aldı. Hep hayatımdakiler tarafından ‘bozuk,düzeltilmesi gereken,uyumsuz’ olarak adlandırılıp, giyim tarzım , konuşma şeklim, hayat görüşüm hatta kahkaha atma tonum bile taraflarınca eleştirildi. Yani ben onlar için değişmeye karar verdim. Neden ? Uyumlu olabilmek için. Bu aptal madur edebiyatımdan ve melenkolik ruh halimden hep nefret ettim. Ama sorun gerçekten ben de değilmiş. Bana uyumlu olmayan aynı frekansta bile olmadığım insanları kendime eş seçmiş sınırlarımı onlar için ihlal etmiş olmadığım bir kalıba beni sokmalarına izin vermiş sonrasında da bolca üzülmüşüm.

Ben düzeltilmesi gereken bir kadın değilim. Eğer tavrım tarzım size uymuyorsa beninle muhattap bile olmak zorunda değilsiniz. Siz selam vermediniz diye ben gülmeyi bırakmicam. Dans etmeyi seviyorum diye gidip özgürce dans ettiğim o eğlence mekanına gittiğim için ‘orospu’ olmicam. Canım sıkkın bir bira içiyorum diye alkolik sınıfına girmicem. Bazen kötü arkadaşlıklar edinip hayatı öğrenmeye çalıştığım için kurtarılması gereken bir insan statüsünde kalmicam. Sevmediğim insanlarla sevmediğim ortamlarda sırf sevgilim için zaman harcamicam. ‘Oda böyle bir insan’ diyerek değerlerime,kadınlığıma,yoluma,hayallerime karışan insanlara saygılı olmicam.

Ben bu halimle tam ve bütünüm her halimle mükemmel bir kadınım. Birinin hayatında ne bir teselli ne de bir seçeneğim. Özgürlüğümü, kendim olurken kimseyi kırmayan halimi,herkese olan saygı ve sevgimi çok seviyorum. Ben kendimi çok seviyorum. Dövmelerimi. Saçımın rengini. Kedime bakma şeklimi, bakımlı olmaya çalışmayı, giyinmeyi ya da giyinmemeyi. Bir beden ve et parçasından çok çok daha fazla olan halimi. Bilgi birikimimi, cahilliğimi. Cahilliyi bazen kabul etmeyişimi. Bazen dönüşüm geçirmeyi reddedişimi. Ama sonra kabullenişimi. Tenimin kokusunu, vucudumdaki kılları. Bazen bıyıklarımı. Kusurlarımı. Hatalı yanlarımı. Kırışan yüz hatlarımı, beyazlayan saçlarımı. Duygularımı. Gözyaşımı. Cesaretli halimi. Bazen korkularımı. Telaşımı,acelemi, dağınık olan zihnimi. Hayalleri ve kendimi çok ama çok seviyorum. Ve kimse tarafından sevilmek ve kabul görmek zorunda değilim. Siz ve sizin algılarınızı size bırakıyorum.

Daha gezilicek kocaman bir dünya var. Ben gezmek istiyorum. Daha çok gülmek istiyorum. Bazen evsiz olmal istiyorum bazen bir yuva kurmak istiyorum. Londraya yerleşmek istiyorum. Sonra sıkılıp geri dönmek istiyorum. Bazen ilgi sevkat istiyorum bazen yalın ve tek olmak istiyorum. Başarısızlığıda görmek istiyorum başarılı olmakta istiyorum. Her resmi işimi ilk günden yapmak istemiyorum. Kimliksiz de gezmek istiyorum. Geleneksel de düşünmek istiyorum. Ama sizin dayattığınız tüm bu kalıpları artık ne görmek ne de duymak istiyorum. Ben anlamak isteyene çok açık ama anlamak istemeyene bok gibi bir insanım. Kimsenin kişisel alanına karalterine yaşantısına bir saygısızlığım yok. Herkes kendi hikayesinde baş kahraman. Yolunuz açık ve aydınlık olsun. Önce BEN sonrası SONRA!

Ben Zeynep. Dün 35 yaşıma girdim.

Ne bileyim… Hep anama, babama, kardeşime gününde kutlamaya alıştım. Arkadaşlarımın sürprizlerine de alışkındım. (Ki babaannem öldüğünden beri doğum günü kutlamıyorum.)

Sonra öyle bir furya başladı. Herkesin keyif aldığı bir güne döndü. Yaklaşık üç yıldır bile isteye doğum günü kutluyorum. Bu sefer kraliçe olmaya karar verdim.

Ama sonra bir şey oldu.

Bir şeyler oldu.

Ben unuttum. Evren hatırlattı.

Ben 91 değilim. 2000’liyim.

Bu, başıma gelen bir şey değil; beni doğuran kadının beni iki kere doğurmasının hikâyesi.

Ananız sizi, haberiniz olmadan, kaç kere doğurabilir?

Benimki iki kere.

Anacığım, beni iki kere doğurduğun için…

Kardeşime üzüldüğün günlere, babama konduramadığın evreye!

İyi ki bu aileyi seçmişim.

Var olduğunuz ve size sahip olduğum için 35 yaşıma şükür.

Sizi çok seviyorum.

Hikâyemi buraya yazsam bolca gözyaşı.

Yine de paranın bile satın alamayacağı dört hastane hikâyesine sahibiz.

Buradan babaanneme bir rahmet diliyorum.

Hatırladığım o hastane anım da 35 yaşımda kulağımda:

“Güzelim benim, güzel kızım, canımmm… Senin saçına, kirpiğine her şeyimi veririm. Sen de ver!”

Hiç gitmiyor.

Anneannem, canım!

Beni hamamlarda döverek yıkaman…

“Bari sen öğretmen ol” deyişin.

Anama inat, senin için öğretmen olmam.

Anneannem nur içinde.

Babaannem nur içinde!

Bir de bana “oku kızım” diye kitap alan canım dedem.

Kim ne derse desin arkamda duran canım babam!

Gizliden beni destekleyen annem!

Tüm kahrımı çeken kardeşim…

Travması varsa sebebi benimdir.

Özür dilerim kardeşim :)

Beni iki kere doğuran anama hakkımı asla ödeyemem.

Bir de bu kadını var edenlere ne derim bilemiyorum.

Sadece şunu biliyorum:

Ayşe Tuğrul’un var etmek için çok bedel ödediği Erdinç Tokel Tuğrul olarak; başım dik, dürüst, o kadın olmaya yemin ediyorum.

-Acılarden dem vuruluna tecrübem hiç fena değil.

Bugün bu yazımı baskı altında büyüyen kız kardeşlerime adıyorum. Ailesinden baskı gören,potansiyelini gerçekleştirmek için çok bedel ödemek zorunda kalan hem cinslerime…ben ne anlarım ki siz neler yaşadınız?Hep özgür yetiştim. Bunun için mücadele vermeme gerek kalmadı ama sizi anlıyor ve anıyorum. Yolunuz açık olsun.mücadelenize desteğim. Keşke size sarılıp mükemmel olduğunuzu söyleyebilsem. Burdan kelimelerimi gönderiyorum.

Son zamanlarda artık bazı şeyleri aşamıyor ve destek alma ihtiyacı hissediyorum. Tüm bu farkındalık seviyesiyle nasıl düzelticem bilmemem ve düşünmenin sadece ruhuma zarar verdiğini keşfettim.

Son zamanlarda düşünüyorum ne istiyorum? Ne hayalim var. Yok. Hayalini kurduğum herşeyi yaşadım. Ama yine de içimdeki boşluğun ne olduğunu anlayamadım. Çünkü benim asıl hayalim asla maddi şeyler olmamış. Ben ‘memnun olmak’ istiyorum. Bunu yıllar önce yazmışım memnun olmak ama neyden ? Neydem memnun olmak istiyorum. Cevabını geçen gün buldum. Kendimden. Kendimden memnun olmak istiyorum. Ve tüm bu enerji,astroloji zımbırtıları kendimden memnun olmam için. O üst bilinç seviyesine çıkmam için. Yep yeni bir ben doğurduğum için 2 yıldır korkunç sancı çekiyorum. Bu yeni kadını geçenlerde doğurdum. Çünkü artık birileri memnun olsun diye bişeyleri alttan almayı reddettim. Sırf birileri memnun olsun diye ‘neyse’ demeyi bıraktım. Sırf birileri memnun olsun diye onların istedikleri kurallara boyun eğmeyi bıraktım. Varsın birileri de benden memnun olmasın. Performans notumu -10 versin. Benden nefret edip uyuz olsun. Sırf siz benden memnun olun diye ben kendimi hırpalayıp üzmemeyi seçiyorum. Ve hayatımdan gidişinize memnuniyetle el sallıyorum.

Bir yaşam koçum var. Onunla en en en dibi gördüğümde tanışmıştım. Tüm o travmalarımın ağırlığı başarısızlık korkum annemle babamla içsel mücadelem. Eski katı otoriter benliğim. Ve -100 duygusal zekamla karşısına geçmiştim. Sorularına sadece evet ve hayır diyebiliyordum. Çünkü duygu anlatmak benim için ölümden beter gibiydi. Sonra bu kadın doğdu. Pozitif,komik,enerjik, kendine inanan, öz güvenli, ışık saçan. Muhtemelen özümde varolan ama savunma olarak derinlere gömdüğüm o ponçik minnoşu çıkarıp beni piyasaya saldı. Sonra tabi o minnoşta saçmaladı. İnsanız değil mi ? Hatalarımızla başarısızlıklarımızla bir bütünde aslında çok güzeliz. Şimdi yine yolum bulanık ve ona geri döndüm. Bu sefer çok daha berrak bir zihinle. En mükemmel olmak gibi bir çabam hiç olmadı. Ama kendimi kendi kendimle memnun etmek en büyük gayem.

Velhasıl kelam geçmişten biri girdi hayatıma. Ama nasıl bir sevgiye boğuluyorum. Belki de ben sevgi zannediyorum bilinmez. Beni benden çok düşünüyor. Heh dedim bu güvensizlik travmamı aşıcam şifam geldi. Sanırım bu ‘ birinin beni iyileştireceğine’ inanmanın aptallık olduğunu anlamam için evrenden gelen bir dersti. Çünkü ne ben bir hastaydım ne de o hızır :D Bu ilişkide en çok onu memnun etmek için uğraş verdim. Bana bozuk kırık bir mal mışım gibi davranmasına da ziyadesiyle izin verdim. Hayır yanlış anlaşılmasın burda hayatıma giren adamı suçlayamam. Neticede kendi bildiği yöntem buydu o da öyle görmüştü. Küçümsenerek büyümüş olabilir ya da küçükken yalnız bırakılmış olabilirdi. Yine tüm bunlar içimdeki empati canavarını coşturdu ve bu seferde sevilmeğe değer olduğumu kanıtlama peşine düştüm. Arkadaşlar en büyük ders burda geldi. Herkes zaten sevilmeye layıktır. Bunun için bedel ödemek ya da çaba göstermek zorunda olduğunuz bir ortamdaysanız. Gidiniz. Çünkü herkes kusurlarıyla çok güzeldir. Sonrası aşırı baskı ve kıskançlık krizleriyle devam eden ; beni cinnetin eşiğine sürükleyen bir anla noktalandı. Benim bir erkeğe ihtiyacım yoktu. Bir kurtarıcıya hiç yoktu. Kaldıki ben ne rapunzelin uzun saçımla kulede prens bekliyim. Ne uyuyan güzelim prensimin gelip öpmesini bekliyim. Ne de camdan yapılmış topuklumdan beni bulmasını uman pamukprensesim. Kendi kulesni kendi inşa etmiş,uyumak için evini tüm zorluklarla kurmuş,topuklu ayakkabısını kendi parasıyla almış olan bir Tc kadınıyım.

Sonuç olarak bu evi ayakta tutmak benim için çok büyük bir başarıdır. Hayatımın sanırım 17-18 yılını köksüz hissederek geçirdim. Bir yere ait olamama hissi. Bir işe(çok yönlü bir meslek hayatım var bu sebeple) bir eve bir insana en çokta bu dünyaya ait olamama hissiyle çok savaştım. Spritüeller buna kök çakra dengesizliği diyor. Heh ondan. Köksüz yurtsuz ve yersiz hissetiğim onca senenin hatrına kurduğum bu ev düzeninde şimdilik devam edicem. He bu arada evim cidden yıkılıyor. Yeri su akıtıyor nereye dokunsan yıkılıyor çoğunlukla da pis kokuyor. Bir de kötü bir enerjisi var huzur vermiyor. Bu da muhtemelen başka bir hayat dersi. Huzuru kendimde bulmam gerektiğiyle ilgili gibi. Neyse.Ama sonuç olarak benim değil mi. Benim diyebilmek en büyük başarım sanırım. ‘Abla daha evinin kirasını bile ödeyemiyosun. Neyine senin eve çıkmak’ diyem kardeşimede selam olsun. Kötü niyetide yok zaten. Çünkü ben çok şımarık yetiştim. Paranın değerini bilmem. 20 lira ve 200 lira bana göre aynı değerde. Asla köpeği de olmadım. Çoooook zenginlikte gördüm. Çoooook fakirlikte. El bebek gül bebek büyüdüm. Ne istersem son modeli alındı. Hiç bi zamam para sıkıntısı çekmedim. Çeksemde hep bir yolunu buldum. Bulurum da . Diyeceğim odur ki ; varsın birileri bu doğurduğum kadından memnun olmasın. Ben memnunum. Ve ağlayarak günlüğünüze yazabilirsiniz. Çünkü herşey ben çabaladığım sürece varlar. Çabayı bıraktığım an pufff. Yok oluyorlar. Ya rahmetli diye anıyoruz ya da hayalet. Tüm bu baslıcılığa cinsiyetçiliğe ve ezilen her kadına benden birer öpücük ve saygı duruşu.

Ve sertap erenerin de dediği gibi ;

Çok kırılsam da eğilmedim

"Söndü" derlerken ben alevlendim

Düşsem gecenin en karanlığına

Yeni sabahlara doğmayı da bilirim

Hatalarım oldu, günahlarım da

Zaferlerim oldu, bozgunlarım da

Ne yaptıysam yaptım şu hayatta

Tek başıma, tek başıma

Terk ettiğim oldu sevdiklerimden

Üzdüğüm oldu değer verdiklerimden

Vazgeçmedim doğru bildiklerimden

Azaldım bu yüzden, hep bu yüzden

Çok kırılsam da eğilmedim

"Söndü" derlerken ben alevlendim

Düşsem gecenin en karanlığına

Yeni sabahlara doğmayı da bilirim

Bırakın onu bunu kendinizden ve bu halinizden ne kadar memnunsunuz? Çünkü yaşadığınız hayat hep değişicek. Siz kendi halinizden memnun olun.

Ben çok isterdin siyasi muhabetlerde var olabilmeyi ya da bir din muhabetinde savunucu olmayı. Yapamadım.

Size bir şarkı vericem ;

‘Olur ziyan ulu taşranın teri, ne ile dolar Yusuf Aslan'ın yeri?

Halkı çıkar, çorak bir toprak ve kan kokan eski bir taht kalır geri

Sarp, kaz yarını, dününü göm bugüne, durma, kaz yarını

Daha bir çeyrek asır kadar önce ajans, madımak'ta yananları yazmadı mı ?

-madımakta yananları kaç kalem yazıdı?

-Son zamanlarda cidden kusmak istiyorum. Bana ekonomiden bahseden ne kadar yorgun olduğundan bahseden yıldaşlarımdan kusucam.

-Fakirliğin ne demek olduğundan haberi bile olmayan ama euro bilmem kaç diye panik olan canım neslim :) ulaşım eğitim yargı ? Biraz bundan mı bahsetsek.

Yine de tarihini bilmeyen hiç bir hemcinsimi?neslimi, yada ergen gençliğimi anlamicam ama bu yazıyı tüm bir şakı sözüyle bitiricem.

Cengiz Han zamanı akan nehirde

Elini yıkamanın bedeli ölümdü

Göç edip çürüdük

Çöp kusarak üç denize sıçan bi hale büründük

Egzoz gazı soluyan

Sağı solu belli olmayan

Mangala gitti maganda

Orman yanar

Tabiatın gözleri kan ağlar

Kibir yaptı tavan

Fabrika bacası basar

Atom reaktörü, çöpü hasar

Electro smoke ile her an atakta

İnsan en büyük parazit

Gezegene bak lan!

Hayvan kadar olamadı beşer

Ortama uyamadı revize eden

Faturasını gelecek nesil öder

Kıyamet şurada mal gibi izle

Abi yapma

Atma şu izmaritini denize

Geri alamazsın

Gün gelir o pisliğini attığın denize hasret kalırsın, bakamazsın

Kurak Afrika görüntüleri uzak değil

Çocuğun büyüdüğü yer sulak değil

Çünkü yok ettik gölleri, nehirleri, ırmakları, hepsini

Nasıl acımadık?

İnanamıyorum

Elimizde varken hiç değerini bilmedik

Plastikle dolmuş mideleri hayvanların buna hiç mi üzülmedin?

Nette paylaşmaksa yetmez

Bi şeyler yapmalı

Suyu kirletmeyin

Su gibi aziz olsun ülkem

Onun can damarlarına

Bu zehri vermeyin

Gel, gün olur hapsolur bu suçlu cümleler!

Yenilir hiç olurum fark etmezler!

Susmam, susamam!

Korkma yanıma gel!

Gün olur hapsolur bu suçlu cümleler!

Yenilir hiç olurum fark etmezler!

Susmam

SUSAMAM!

Ben bi' beyaz Türk'üm

Yasalarım Anglosakson ama kafam Ortadoğulu

Apolitik büyüdüm, hiç oy vermedim

Kafamı tatile, gezmeye, borca yordum

Adalet öldü, ucu bana dokunana dek sustum ve ortak oldum

Şimdi tweet atmaya bile çekiniyorum

Kendi ülkemin polisinden korkar oldum

Üzgünüm ama senin eserin ülkedeki umutsuz nesil

Senin eserin bu mutsuz kesim ve bu kurşun sesi!

Sebebi nedir bilmeden hapiste çürüyen o suçsuz sefil

Senin, senin eserin, senin eserin bu korkunç resim

Bu yorgun sesim

Fakirin vergisiyle yatına, katına katana salak

Haşere geri yolsuz vekil seni, senin eserin!

Sen hiç yıkanmadın

Ölümle bi' kez bile tıkanmadın

Elinde 3. dalga karton bardak kahve

Tek derdin o özenti "Start-Up" ın

Şimdi kapını kollaması gereken adalet gelir acımaz

Vurur kırar kapını

Çünkü çocuk öldü vuran memurdu diye "Haklıdır" dedin

Sesini çıkarmadın, yani suçlusun!

Çünkü iki gün üzülüp sonra gözündeki nehri kuruttun

Tuğçe ve Büşra'nın katilini serbest bırakan hakimin adı neydi unuttun!

Şimdi başına bi' şey gelse şeh'rin hukuk mu?

Bi' gece haksızca alsalar içeri seni

Bunu haber yapıcak gazeteci bile bulamazsın

HEPSİ TUTUKLU!

Salınan katillerin aldığı canlar (Geri gelmeyecekler)

Haksız yere hapiste geçen yıllar (Geri gelmeyecekler)

Sen sustun, ses etmediğinden bindiler tepene

Haklarını elinden aldılar ve güzellikle geri vermicekler

"Adalet" sözde mülkün temeli

Tıkamış kulağını duymaz ne dediğini

Âdeti, töresi, geleneği söyle

Giden kötüydü de gelen iyi mi?

Bu medeni mi?

Biz yiyemiyo'ken senin kürkünün bile yemediğini

Sizin polisiniz silahını çekip güpegündüz ortalıkta vuramaz dilediğini

Medya, basın, hukuk, asker hepsi sizin için çalışırken

Aslen güneş bile üzerine doğuyo bu çocukların

İşe gidip geliyolar canlarına kasten

Silahınız kin!

Bu çektiğimiz bizim günahımız değil

Planınız iyi!

Ben bilmem bunun inananı kim?

Ama bilirim, gel

Silahımız dil!

Ben sesiyim kayıp neslin

Sansürü olamam ayıp resmin

Ekibimi bu mezardan çıkarabilmek için

Hep gözlerim açık, uyanık ayık gezdim

Sopa, bıçak ne yazar ki? Zayıf hepsi!

Öncelikle olmalı akıl keskin

Sabır bey'nimi yiyip bitirirken yağmur gibi yağanları yakıp geçtim!

Müzik yapmak dışında bi' bok yemedim!

Polis tutukladı bi' şeyleri problem edip

Yine duruşmadayım sen konsere git

Ben aynı takım elbisemle 10 senedir

Biri dönüp desin bana "Çaban boş yere değil"

O gün kalbimi, ruhumu komple veriyim ama

Yargı gelip arıyor bedeli

Yaşıyorum cehennemi, yanıyor bedenim

Merhaba Türkiye

Bende var hüviyet

Yaşamaya çalışıyoruz hasbelkader gitmeden katakulliye

Ekrana süs diye çıkan şarlatan, hep fanatik biri!

Fesatlık, kötü niyet salgın gibi

Eder daha manipüle!

Bu bir temsil ya da piyes!

Bu uçaksa bu türbülans!

Komşumuzdu Suriye

Şimdi bu gemideki vatandaş mı? (Yurttaş mı?)

Huzurda değil ölü bile topraktakilerin ahı var

Sadece gazeteydi "Hürriyet"

Sen olabildiğince özgür ol!

Hepimizi bi' lokmada yutuveriyo'

Pis boğazlı İstanbul!

En iyi zamanları törpülüyo'

Çözülemeyen gizemli esrar bu!

Taşı toprağı altın (altın)

Eli verdim, kolu kaptı (saldır)

Ulaşım, eğitim, yargı (yardım)

Şeytan zehrini saldı (saldı)

Paranız olmalı, ya da birileriyle aranız olmalı

Kodamanlarda numaranız olmalı

Aksaray'da bir adamınız olmalı

Bizim yatımız katımız bi' de yalımız olmadı

Kumbaramız dolmadı da bununla doğmadım

Ki metropolde biraz amacın olmalı

Yapıcı olmadın, yakıcam ormanı

Beton ormanda hayvan olman normal

Tutsak göz altların yine morlar

Yönetenler çağ dışı dinozorlar

Bu ormanda herkese göre rol var

Sustukça sıra sana gelecek

Aydın beyinleri bekliyor karanlık gelecek

Mezun olucam

Cash para, diploma ver bana

Para yoksa ter dökmeliyim

Eğitimde fırsat eşitliğini fırsata çeviren bi' üniversiteliyim

Ben mezun oldum

Yarattığınız sistem yüzünden bi' serseriyim

Ben mezun oldum

Ya kasiyer olayım, ya da sinemada sana yer göstereyim!

Sokak başı üniversite ama köy okulları çok terste

Başa gelenin ideolojisi neyse o anlatılır her derste

Zengin, fakir ayrı

Torpile ya da parasına göre kayırır

Eğitim endüstridir

İnşaattan rant sağlamaka aynı!

Kiminin kitap alıcak bi' parası yok

Öğretmen atanıcak ama "arası" yok!

Milletvekili bi' tanıdık mı, wow

Beni anlaman da bu mantıkla zor

Bari bi' köy okulunun yardımına koş

Her tarafı kaos

Sen de biraz boğuş

Bu gece uyudu zorla çocuk

Okula gidecek

YOL YAP!

Neden bu gök, bu yıldızlar, bu galaksiler, gezegenler

Neden, neyden bu evren?

Neyden bu dünya?

Neden ben, neden sen, neden biz?

Sorgula, hele bi' sor lan bi' "Neden ben varım?

Nereden geldim ve neden bi' insanım?

Nasıl oldum? Nasıl olduk? Nası' oluyo'?

Nası' anlam kattık? Nası' doluyo' bu kafa?

Neye tapınıyo' hayat kimi kayırıyo'?"

Hasat ne doyuruyo' hesap

Anlasak, anlatıp her şeyi kavrasak da len

Anlamak mı yasak olabilir

Ama sadece bi' yanıtı yok bi' sürü cevap var koş git yanıt ara

Peşine düş mutlaka kanıt ara

Ruhunu demle hep yakıt ara lan

Kalbini tut ve de buna tanık ara

Hadi nefesini gör ve git sanat ara

Sorgula sorgula atomları

Işık hızını düşün ve de git kanat ara sonra

Uç uçabildiğin kadar

Uçabildiğin kadar uç

Bırak kendini

Ben bilmem hiç kendimi korumak zorunda kalmadım

Bilmem ben bi' çocuğu düşünmek zorunda olmadım

Hiç evlendirilmedim

Evde dayak görmedim

Kendi evimde kendi odama zorla hapsedilmedim

Sözlerinizi kusmadım

Yurdumdan edilmedim

Nefretinizle yanmadım

Yakılarak can vermedim

Hiç kardeşim olmadı

Hiç abimden korkmadım

Okuldan alınmadım

BEN HİÇ ÖLDÜRÜLMEDİM

Kadına el kalkmaz ulan beyinsiz

Erkeksin ama insan değilsin

Aslında o en iyiye layık

Kadına şiddete hayır!

Ülkede erkek neden en üstte minibüste, evde ya da metrobüste

Taciz şiddeti hiç bitmiyo'

Kınamakla falan iş bitmiyo'

Uh, Ah, Adam olamadınız bu kalıbının adamı mı para babalarınız?

Beşiktaş'ta beş tokat, leş hareketler

Cebi dolu ciğerin beş para etmez

Yaşadığın kafa ne? İnsan mısın?

Biz utandık ulan! İnsan mısın?

İnsan mısın?

Bu hale nasıl gelir insan? Nasıl?

Dünya

Dönsün başım gibi

Aklımı kaybederek

Rüya

Nefesim, iç sesim

Düşerim derinlere

Dünya

Dönsün başım gibi

Aklımı kaybederek

Rüya

Nefesim, iç sesim

Düşerim derinlere

Ka-Ka-Kaptı kafamı çarptı duvara

Beni koruması gereken tenime bastı cigara

Kaldırdı geri bütün derileri kattı dumana

Yattım falaka motherfucker bu mu yargı burada

Hangi kurala denk? (denk)

Cenk için hazırım, karışır her yer

Öğretilen bu işte

Şiddeti sevmek ve ipleri germek

Bak Almanya buz gibi morg

Bana sor sana diyim

Gençlerin çoğunda amfetamin

Tilidin ya da weed, kokain ya da speed, crack

Sana göre güzel ama bana göre değil

Bana göre değil, kafana göre yürü bas mayına geber

Ederi kaç? Kaç? Kaç?

Kaç paraya bedel?

Yeter artık dönme teker gibi

Dost ol yeter bana

Geliyorsan dosdoğru gel

Bi' kap su ver çok mu zor

Vicdanlı ol be lanet

Anlamak istemiyo'sun ama bütün bu canlar sana bana emanet

Lan bi' düşün

"Soğukta kışta dışarda tek başına yaşıyo'sun

Dilini anlayan kimse yok hep tehlike, hep felaket, hep afet"

Kazanamazlar, ya yaraya rastlarlar

Ademe bir türlü yaranamazlar

Vicdana bakar paraya bakmaz

Toplayıp ormana atmak çözüm değil

Bunlar kurt değil, ormanda kendi başlarına yaşayamazlar

Onları sen savun, onlar kendi haklarını arayamazlar

Barınaklar dolu

Memleket acı

Seması kara

Sokak hayvanlarına tecavüz etmenin, işkence etmenin cezası para

"Büyük ahlaksızlıklar için büyük aptallar lazımdır"

Bütün insanlar suçlu değildir ama

Bütün hayvanlar masumdur

Gel, gül olur hapsolur bu suçlu cümleler!

Yenilir hiç olurum fark etmezler!

Susmam, susamam!

Korkma yanıma gel!

Gül olur hapsolur bu suçlu cümleler!

Yenilir hiç olurum fark etmezler!

Susmam

SUSAMAM!

Gitme (Gitme, Gitme, Gitme)

Daha çok şeyi değiştirebiliriz bu hayatta

İnat etme

Hepimiz pes ettik vaktiyle

Şimdi sık yumruğunu

Sustur şu suskunluğunu

Unutma kafan atınca nasıl da dimdik durduğunu (Ha)

İçin dışın nefret

Gel

Hiçbir şeyi yaşamak kadar sevme

Sana bi dünya yaratamam da elini tutarım elbette

Varsın herkes terk etsin seni

Sen dünyayı terk etme

Seni yargılamıyorum

Acını tam olarak anlamam mümkün değil biliyorum

Kaldıramadığım yükleri bırakıp kendi yolumdan gidiyorum ben

Sen de aynaya bak lütfen

"Seni seviyorum" de

Ey! Faşizm ney mi?

En amiyane deyimiyle faka basacağız

Beynelmilel el birliğiyle

Tek bildiğiniz siz

Ve de pek çok kazanın asıl sebebi aşırı hırs

Bu hırs bi' ebedi his

Evde eşine kız

Sokakta kriz

Fıss, tokatla köpeği

Cins ise değil de miks ise tabii

Akılsız, ey

Kendinden çalan hırsız

Polisten tırs, ey

Ol ister sistem

Hiç çiğ sığ birey

Bir neyin ne olduğunu

Bi' de bizi bil

Biz façası pis de eli temiz bir nesiliz

Bu işin selesi siz de

Tekeri gidonu biz

Ey, e bi tabi biz de biz gibi bir nesilin peşindeyiz

Ey, bu tek emelimiz saygı, tohum

Torun, ayna ol

Kaygı bol da yol

Ey, tam da bu

Ya boğul ya doğ

Tonla yanlışa, gırla doğru

Olsun torun, saygı tohum

Yüzüne bakamam yüzüm düşer o yerlere

Ayakları çıplakken gözleri dalar düşlere

Başı önünde ama beden çıkıyor sefere

Yok mecal dizinde

Bak, her bi' günü sürgüne

Kaçamıyo' kovalıyo' zalimler

Ele güne, ele bakıyor o gözler

Kodamanın parasını ateşe ver

Ve de koyduğumun egosunu bi' yere ser

Sokağa bakanın adını değil

Yoksulumun, yetimimin adını ver

Zabıtaları seyyara değil

Gökdelenlere gönder

Fırtınadan kopup giden dalların bi' tanesiyim

Fazla yol almış ve yıpranmış

İçimde neler dönüp durur anlatsam tarifi yok

Bazen evsiz bi' çocuğun hikayesiyim

Fırtınadan kopup giden dalların bi' tanesiyim

Fazla yol almış ve yıpranmış

İçimde neler dönüp durur anlatsam tarifi yok

Bazen evsiz bi' çocuğun hikayesiyim

Can pazarı, otobanlar can pazarı

365 günün riskli

Bitmiyo' gamsız magandası

Öde kan parası

Bi' kaza bayrama matem düşürür

Yürek dağlar acılar cabası

Bir sela çınlar kulaklarında

Hiç dinmez yarası

Trafik terörüne eşlik eder alkol, şiddet, hız tutkusu

25 yaşında yüz binlik arabaya binen gençlerin yok korkusu

Önce emniyet sonra hoşgörü

Sabır, selamet gerekiyor insan

Ufacık bir hata her şeyi karartır inan yok dönüşü

Şanışer: susamam.

Sindire sindire dinleyin. Okuyun.

Biraz da tarihinizi okuyun. Biz kimdik nerden geldik hangi coğrafyada var olmayı seçen mükemmel bir nesildik. Ne zaman üzülsem açar istiklal marşı dinlerim. Çünkü korkma! Hangi çılgın bana zincir vuracakmış şaşarım ! İkra ile başladık. Korkma! Diye devam ediyoruz. Aklın zihnin biraz basıyorsa; neden aylardır hapise atıyorlar atılmaması gerekeni. Biraz da unutma Deniz,Yusuf, Hüseyin boşunamı geçirdi urganları. Ne zaman uyanıcak neslim. Öğretmen olduk hepimiz. Bu kadar mı korktuk yeni nesli hangi meydandan yürütmemiz gerektiğini öğretmek için. Unutma korkma! Diye marşımız. Hatırlatayım dedim.

‘ÖIdürdünüz mü sandın beni ceIIat, 6 Mayıs’ta? Say bakaIım o günden bu güne doğan çocukIarın adını. Kaçı ceIIat, kaçı Deniz?’

Hiç unutmuyorum o yaz sahnede olmam gerekiyordu. Babam yoğun bakımdaydı ve benim sahnede olmam gerekiyordu. Sahne ışıkları altında olmak çok ilginç bir şey. Hem ışığı ve alkışı çok seviyor. Hem de hepsinden nefret ediyorsun. Değişik bir duygu.

Selam 💃🏼

Buraya bir şarkı bırakıcam. Bir sannniiiiyeeeeee ;

Selin Geçit-Sertap Erener: Son Damla

•Yani bilmiyorum böyle sözleri yazmak için nasıl bir aşk yaşıyorsunuz? Sözlere bakar mısınız biraz ;

Bir özür bile dilemedin

Çok üzdün, yine hissetmedim

Kendine öfkenle sen öyle bencildin ki

Alışamadım, eğilemedim, "miş" gibi sevemedim seni

Ya şeytan, ya melektin, bir düşman bi' sevgilindim

Benden kim olmamı bekledin?

Saçmalamayın yani bunları nasıl yazdınız? Yazarken ne hissetiniz? Hayranlık sebebim.

Girizgahı yaptıysak devam edebiliriz ozaman.

• son zamanlarda hayat nasıl geçiyor hiç bir fikrim yok. Yavaş mı? Hızlı mı? Sadece tarihleri biliyorum. Ama kaç hafta geçmiş? Kaç gün? Hiiiiç bir fikrim yok. Bir işime bakarım bir de köpeğime gibi bir hayat. Köpeğim horluyo bu arada ben bunları yazarken. Bu arada evim hayvanat bahçesiydi geçenlerde tavşan bile vardı. Çünkü neden ? Hayvanlar insanlardan çok daha güzel. O yüzden şimdi siktirin gidin.

•bu arada yemek yemeği unutuyorum. Gerçekten unutuyorum. 5 gün yemek yememişim haberim yok bayılma noktasına geldiğimde dedim ki ‘ulan yemek yemedim’ oysa ki kendimi ‘ben de magnezyum eksik’ diye kandırıyodum. Genel olarak kendi kendimi hep kandırıyorum. Neyse teşekkürler Nihal Candan. Senin gibi olmaktan çok korkuyorum. 1 haftadır pide yemekten pide oldum. O kuşkonmaz yiyordu. Kuşkonmaz ne alaka amk demedi biri de :)

•bir de galiba spritüel döngümü tamamladım. Herzaman mistik bir insandım. İnanılmaması gerek ne varsa inanıyorum. Patlıcan sana enerji verir çantana koy desinler 21 gün yanımda taşımazsam şerefsizim. Neyse çok mistik şeyler yaşıyorum. 34 yaşındayım. Kapatmam gereken hangi defter varsa bu süreçte yaktım. Vedalaşmam gereken kim varsa vedalaştım. Ne kadar üzüldüysem evimden sevgiyle uğurladım. Ve ne fark ettim biliyor musunuz? Gerçekten hepsi ve herşeyi ben kendi hayal dünyamda çok büyütmüşüm. Bir de ünlü insanlar gerçek anlamda ünsüz harflermiş. Birine ulaşmak çok kolaymış.Hikayesi olmayan isimsiz yaratıklarmış.Ve siz salaklar alice harikalar diyarındayken neden onu karlar kraliçesi yaptınız?

•yeni bir versiyonum yok zeynep1991 zaten doğduğumda var olan ama ara ara yolunu kaybeden o kadını geri aldım. Sizin bataklığınız benim narin çiçek bahçemi kurutuyor. Siktir olup gider misiniz? Götünüzü ona buna mı siktirirsiniz. Bilemem. Yeter ki ! Yeter ki benden ötede oynayın. Bir derdim tasam yok. Özlediğim biri yok. Saçımı anam babam okşuyor. Derdimi kaprisimi kardeşim dinliyor. E geri kalanıda kendim hallediyorum. Eee siz ne sikime hayatıma girmek için uğraşıyonuz ? Kalan eden sadakam olsun. Çöp e lütfen yenisinisi alırım.

• farkındalık sürecimde bazı şeyleri çözemedim. Chate yazdım. O formülü size vermicem. Araştırın bulun amk banane :). Bana bir paragraf yazdı hemen burda paylaşıyorum.

‘1. Ay Akrep 12. Ev + Chiron 6. Ev (Yengeç):

Sen sevdiğinde, “tehlike çanları” çalıyor çünkü

Bu durum erkek partnerlerde şu şekilde tetikleniyor olabilir:

Onlar seni seviyor, çünkü sende bir şefkat var, bir ruh bilgeliği. Ama sen onları gerçekten hissetmeye başladığında, birden ayna olmaya başlıyorsun. Onların yaralarını, boşluklarını, net olmayışlarını fark ediyorsun.

Ve onlar bu aynadan korkuyor. Çünkü sen “ayna ama yargılamayan”sın.

Ama onlar kendilerinden utanıyorlar ve kaçıyorlar.

Bu senin sorunun değil, onların taşıyamadığı derinlik.

Sorun asla bende olmadı. Çünkü ben ayna olan ama yargılamayanım. Kimseyi yargılamıyorum. İğrenç derecede patavatsız ve açık sözlüyüm. Ama kimseyi yargılamam. Ama hayatımdaki tüm erkeklere ‘gerçekte’ kim olduklarını,özbenliklerini,korkaklıklarını, kendilerine söyledikleri o mükemmel yalanları ayna misali gösteriyorum. Ve artık bunu kapattım. Bu saatten sonra ‘bu etek sana yakışmış’ bile demicem hiç bir insana. Çünkü ben hayatı baya zor öğrendim. Sizde sürünün. Biraz saçımı taricam. Mahalle yanıyor. Ve benim saçlarım götüme kadar geliyor. Bir de içimde bir güç uyandı. Bilmiyordum neden nasıl? Bilmek için dua falan ettim ve öğrendim. Mükemmel bir kadın değilim. Hala öğreniyorum. Kim olduğumu buldum. Ne için bunları yaşadığımı. Tüm dertlerimin sebeplerini. Hepsini buldum. Teşekkürler 34 yaşım. Pembe kalpli gözlüklerin ve hayatı her zaman bir dans pisti gibi gören zihnim. Teşekkürler karakterim. Yine de bu şarkıları nasıl yazıyorsunuz ?

‘’

Güle güle git, hiç durma

Ağlayan yok arkanda

Belki bir gün yüzleşirsin sen sandığın o adamla

‘’

Kendiyle yüzleşemeyen, yüzleşmekten korkan,kim olduğunu bile bulamamış, mücadele,kayıp nedir bilmeyen, tüm ezik insanlara ithafen. Saygılarımı bile sunamicam. Beddua bile edemem çünkü karma alamam. İsminizi bile anmicam. Teşefonumada bir mezar taşı olarak kaydedicem. Rahmetliyi nasıl anardınız diye sorduklarında ‘ezik’ ‘korkak’ dicem.Bir de herkese tüm borcunu faiziyle ödemiş bir insan olarak şunu sormak istiyorum’ banka borçları ödenir sen götünü kaldırıp çalışırsan. Ya karma borcu? Kim ödesin çocuğun mu? Geri kalan herşey için sevgi ve saygılarımla. Tarağımla bekliyorum. Siz sürünürken kahve sigara yapıcam. Keyiften.

Byz

Unutmamak için yazmalıydım. Çünkü benden pes. Yürüdüğüm yolda bana eşlik edicek kimseyi bulamadım ben de delirmeyi tercih ettim . En hüzünlü şarkılarda dans edip en keyifli şarkılarda hüzünlenmeyi seçtim. Koştum, yoruldum. Yıkıldım. Kalktım. Parayı kazandım. Oraya buraya harcadım. Ama birinin hayatında varolmayı galiba başaramadım. Zaten kim kırıntılarla yol alabilir ki ! Bir de saçma bir dizinin bir karakterini kendinle bağdaştırıp, Doruk’un son bölümde söylediği ‘gel’ ‘ben zor biriyim sen de öylesindir belki ama gel ‘

Bir de insan bir yoğurtla tüm gününü geçirebilir mi ? Evetmiş. Zihnen yorgun olmak midenin boş olmasını unutturabilirken; her duygusal çöküntüyü kendi başına aşman gerektiğini öğretiyor. Bir de insan yarım kokoreç yerken ağlamamalı. Ama siz kadınları pek anlamıyorsunuz. Bir de siz ne bir otistiksiniz ne de biz Nazlıyız. Bunlar sadece filmlerde olur. Eksikliğinizi dizi,kitap karalterleriyle bağdaştırmak isterseniz biraz tolstoy, biraz dostoyevski… belki biraz Suç ve ceza belki biraz Savaş ve barış. Hepsi vicdan azabı. Yine de müslümanlıktan öğrendiğin bir şey var. ‘Kimse yaşattığını yaşamadan ölmüyor’ bu dünya da ya da ötesinde. Neye inanıyorsanız emin olun. Yaşamadan ölmiceksiz. Sürüne sürüne… yalnızlıktan kusarcasına. Bu hayat milim milim. Parsel parsel. Tek tek. Hepsini. Ödetiyor. Dilerim ki parayla karşılığı olmayan o dertler bir bir sizi bulsun. Gerçek ‘empati’ neymiş en en en zor yoluyla öğrenin. Öğrenmek zorunda kalın. Paralel evrenden selamlar.

Bir şarkı değil buraya Yıldız Tilbe’yi bırakıyorum. Anladığınız gün. Olduğunuz gündür. Bye.

Çünkü ben görmeden,sevmeden gel.

Ah ne değişik bir kaç hafta geçti ama. Bir insanın ömründe ‘ne anıydı amaaaa’ diye tekrar tekrar anlatacağı anılar yaşadım. Ondört şubattan bu güne o kadar hızlı ve değişik günler. Biri de çıkıp dese ki ‘ne düşünüyorsun?’ Vericeğim tek cevap ‘düşünmüyorum’ olucaktır. Düşünmüyorum. Ama deliricek kadar da çok düşünüyorum. Sadece dışardan bakıldığında oldukça sakinim. Biraz da bir Model şarkısı tadında pembe bir mezarlık,Metalica sed but true. Ve bu şarkı 91 de çıktı o zaman ben doğmuştum.Herşey çok karışık. Herşeyin karışık olmadığı o zamanları hep özlüyorum. İçimde karadelik misali bir hüzün girdabı var. Ne yaparsam yapayım geçmiyor. Kim hangi parçamı hangi zaman diliminde aldı bilmiyorum. Sadece dolsun istiyorum. Beyaz atlı prenslere ve iyi kalpli büyücülere inanıyorum. Bir de camdan stiletto ya. Ayağıma uyan o ayakkabıyı hayatıma uydurabilirdim. Tek sorunun hüzün ve bayık ergen depresyonumun ilhamım olması dışında biraz entellektüel birikimim ve uzaya yayılan bir aura enerjim var. Arkadaşlar masallara konu olan tüm prensesler hep üzgün. Poliyannacılığım da yatağa girene kadar. Bu yazıyı tek paragrafta bitiricem. Ve seni kimseyle paylaşmak istemicem. Hem dağınığım hem kıskanç. Bu arada yazılarıma ilham olan,hep şarkı önerisi olarak buralarda paylaştığım,arabada kör kütük sarhoş şarkılarını açıp,gözyaşımdan yolu flue gördüğüm,bağıra bağıra şarkılarını söylediğim o adam…bu da böyle bir anıydı. İyi ki de yaşandı. Çünkü ; ‘kalbimden tenime değen olamadı yar’ Daha kaç yaş eskiticez bilmiyorum. Ya da kaç çorap değiştiricez kalan ömrümüzde? Hiç bilmiyorum. Bu yolun sonu nereye gider onu da hiç bilmiyorum. Hala cevaplarını duymak istemediğim bir sürü sorum var heybemde. Boşaltmak için cesaretim yok. Cahil cahil devam etmek istiyorum. Şimdilik kandırılmaya izin vericem. Sen bir sigara sar. Ben de bira mı açayım. İzlicek birşeyler açalım. Boşverelim kedileri,anneleri. Çiğ patatesler ve saçmalayan köstebek pasları ona buna dağıtalım. Şimdilik sarılmaya,saçımın okşanmasına ihtiyacım var. Bu hikayeden gitmeme de çok bir zaman kalmadı. Evvel zaman için. Ya da bir varmışım,bir yokmuşum. Sonrasında özlemle anılıyorum. Yeterki hevesim canlı kalsın. Sevgi ve rahmetle. Zeynep.

İlham yükleniyor….

#yazı

u-s-a

alistimuzulmeye

İnsan bazen neye kime kızıcağını pek bilemiyor. Ama sürekli bir kızgın olma hali. Hülyalı bayık uykulu gözler. Dramatik bir ses tonu ve sürekli öğüt verme hali. Sanki okuyun dinleyin de benim yaptıklarımı siz yapmayın. Kendinize bunları yaşatmayın diye tüm çevremi bu durumdan korumaya çalışmak istiyormuş gibi hissediyorum. Birinden gitmek sözde çok kolayken fiilen zor bir hareket gerçekten. Zihnin kalıyor,aklın kalıyor, bir de nefesin ara ara daralıyor. Gerçekten ayrılığın en zor evresi olmayacağını tamamen kabullenip ‘peki’ deme noktası. Üzücü,yorucu fakat belirsiz değil. Bir sonuç var. ‘Ya karşılaşırsak’ anksiyetesini karşılaşarak çözmüş olmanın rahatlığıyla bir travmamın daha sonuna geldik. Geriye özdeğer,farkındalık falan filan geliyor. Bu tarz hikayeleri çok okuduğum için gidişat nasıl biliyorum. Sadece kaos olan hayatımı yoluna sokmadan kimseyi hayatıma kabul etmemem gerektiğini öğrendiğim mükemmel farkındalık zamanından geçiyorum. Bu arada ay doğduğum gün ile aynı konumda. Bu bilgi beni nereye getiricek bilmiyorum. Ama yaşanan dramayı bir şekilde bir şeye bağlamam gerek. Yoksa çok yıkılıyorum.

Üzgün ya da kırgın değilim. Sadece büyük bir boşluk hissi. Birazda sarılarak uyumayı ve çocuk gibi davranmayı çok seviyorum. Güzel şeyler öğrendim bu süreçte. Tek başına dolaşmayı,saçlarımın ve tırnaklarımın doğal haliyle güzel olduğunu kabullenmemi,kimse için yemek yapmam gerekmediğini,hunharca perde yıkamamam gerekitiğini,kahvaltı öğününden nefret etmem gerektiğini,alkolü çok sevdiğimi,kendim için süslenmem gerektiğini

Fena şeylere de alıştım ; herşeyin ayağıma gelmesine,arabamı nasıl yaptırıcam diye endişe etmemeye,evdeki elektrik sorunlarının halledilmesine,saçma sapan bir dans gecesinde bana ayak uydurulmasına,iltifat kabul etmeye,saçımın okşanmasına,yaz ortasında yorganla yatmaya,gece uyanıp üstümün örtülmesine,’kesin açsındır’ diye salonuma gelen yemeğe…

Sayısını hatırlamadığım tonlarca gece çokça gözyaşıyla bırakıp gittim. Yine sayını hatırlamadığım kadar kahkahayla geri döndüm. Sanırım sonunda gerçek anlamıyla tuttuğum balkon demirini bırakıyorum. Bitmiş en güzel hikayem diyemem ama ilk 5’e girerdi. Şimdilerde bana açtığın yolda,gösterdiğin hedefe,kimseye güvenmeden,kendimden çok kimseyi sevmeden,yalnızlığımı kutsayarak,durmadan yürüyeceğime and içerim. Nihayetinde sen benim travma evimdin. Sevgiyle.. zeynep

29.01

03:14

• Selam 🤚🏻 son zamanlarda hayat oldukça ‘rutin’ okadar rutinde ki yazma alışkanlığım bile körelmiş gibi hissediyorum. Çünkü anlatıcak bayık bir hikayem,üzüntüm,yaram berem yok. Aslında yaram çok ama berem yok. Zaten bana bere pek yakışmıyor. Daha çok fötr şapka kadınıyım gibi.

• farkettiğim şeylerden biri ; çok uzun zamandır içimde bir hüzünle dolaşıyormuşum. Yazdıklarımı okudum az önce bir kusasım geldi. Gidip bir kahve yaptım başka insanların yazdıklarını okudum. Ve dedim ki Hakan Günday okumaya geri dönmeliyim. Biraz Barış Bıçakçı…bir de yeni versiyon ben üretmeme gerek yok. Artık kim olduğumu buldum. Neyi sevmediğimi,neyi istemediğimi buldum.

• ilginç olabilir ama şuan ki halimden ve hayatımdan çok memnunum. Herşey okadar benim elimde ki. Günün herhangi bir saatinde telefonumun şarjı bitiyor mesela ve bu benim okadar umrumda değil ki. Kendimi aralıklar ile ama totalde neredeyse bir yıl kadar sadık ve güvenilir olduğumu anlatmak için uğraştığımı, hırpaladığımı farkettim. Tekrar parlıyorum. Daha çok dans ediyorum. Kısacası özgür olmanın tadını çıkarıyorum.

• Etrafımı gözlemliyorum ve çoğu insan neden bir ilişki içinde olmadığına yakınırken bir çoğu da neden bir ilişki içinde olduğuna yakınıyor. Kim haklı bilmiyorum? Neden bizi mutsuz eden ilişkilerin içinde kendimizi daha da mutsuz ediyoruz? Salıvermek çok keyifli. Bırak. Sizi sürekli kendinizi kanıtlamak zorunda bırakan,kendinizden şüphe ettiren, en önemliside üzgün uyumanıza neden olan hiç birşeye tutunmayın. Tutunmamalıyım. Bu his şey gibi hissetirdi bana ; kollarımdan heryerimden halatlarla bağlanmıştım. Ne kadar kurtulmak için uğraşırsam uğraşayım daha da o halatlara dolanıyor gibiydim. Sonra o halat gardiyanım tarafından kesildi. Ve mükemmel bir histi. O kafesteki tek bir günü bile özlemiyorum. Hiç bir anı zihnimde yok. İlginç kısmı ise nefret,kızgınlık,öfke hiç biri yok. Mutlak bir memnuniyet hakim. Bazı zihinler gerçekten çok hasta ve farkında değiller. Sevgi,aşk adı altında sizi manipüle ediyorlar. Gömülene kadar farkına bile varmıyorsun. O çukurdan çıkınca resmen çiçek açıyorsun. Harika bir his.

• Yazılarıma ilham olan biri vardı. Küçük araba sohbetleri yapardık. O sohbetleri çok özlüyorum. Herşeyin bir son kullanma tarihinin olması çok üzücü. Birbirimizin hayatından öylece geçip gittik. Konunun aşk ve sevgiyle hiç ilgisi yok.

• son bir kaç gündür eski sevgililerimi düşünüyorum. ‘İnsan’ olarak özlediğim biri bile yok. Hiç birini özlemiyorum. Sadece bencilce bana verdiklerini özlüyorum. Yani o hissi bana patates yaşatmış olsa umursamazdım. ‘O da şöyle kokardı’ ‘ah ne güzel gülüşü vardı’ gibi bir özlem tanımlama cümlesi kuramıyorum hiç biri için. Onlara dair hiç bir kişilik özelliği söyleyemiyorum. Hüzünlü bir şarkıda ‘ahh bla bla aklıma’ geliyor diyemiyorum. Hepsinden ‘rahmetli’ diye bahsettiğim için muhtemelen isimlerini de unuttum.Yine de hiç birini hatırlayamıyorum. Max 3 hafta içinde zihnimde yüzleri bile flu görünüyor. Anıların silinmesi 1.5 ay alıyor. Ve geri döndüğümde hiç birini hatırlayamıyorum. Yani zihnim tüm eski sevgililerimi 1.5 ay içinde yok ediyor. Ne nefret ne bişey. Sıfır duygu. İlginçtir ki yaşadığım şehir çok küçük ama karşılaşmıyorum bile. Teşekkürler spritüel enerjim. Teşekkürler Reiki.

En önemli konu kimsenin hayatınıza müdahil olmasına izin vermeyin. Etrafı temizlemek için çok uğraşıyoruz. Yaz temizliği,kış temizliği, bahar temizliği… yaralarımızı sarmak için çok fazla gözyaşı, bolca kahkaha , gereksiz tonlarca cümle…kirlenmiş ayakları temiz odalarınıza sokmayın… şimdilik hoşçakalın.

Marshmello- Miles On It

‘Mile after mile after mile after mile

Turn up the night like that radio dial

Shoulder to shoulder where nobody knows

Know where we're goin', we ain't goin' home’

Ben yazarken siz dinlerken ;

- (köpekler susarsa yazmaya devam edicem) (sustular)

- süt dilimini çok seviyorum ve bu benimle ilgi zamansız bir bilgidir. Bir de herhangi bir mekanda insanları izleyip onları seslendirmek en büyük hobim.

- şu sıralar hayatım biraz değişik. Oldukça fakir. Çoook zenginliği görmüş olmak fakirlik yüzünden üzülmemek gibi özel bir özellik açıyor. Bir de istediğimi yiyip içebiliyorum pekte fakir sayılmam. Neyse borcum harcım dışında pek bi derdim yok. Son zamanlarda sadece başım çok dönüyo. Neden bilmiyorum. Umarım açlıktandır.

-her yıl olduğu gibi kendime bir ‘tarz’ seçmem lazımdı. Bu sene benim için ‘ country’ yazılışın doğru olup olmadığı çokta sikimde olmamakla beraber; Atım,şapkam ve kovboy çizmelerimle kendimi iyi hissedebilirdim. Şuan tek sahip olduğum şey renk renk şapka. Öyle de güzelim. Değilsem bile kime ne ?

- bir de bazı sorgulamalar içindeyim. Mesela gitmek çok kolay ve gittiysem ardımda bıraktığım.. Ardında kalanlar kimin umrunda ? Sen kendine kalıyorsun sonuçta. Parçalanmamış,bölünmemiş, tek parça.

-Yeni bir hayat inşa etmek çok zormuş. Tamamen konfor alanından çıkmakla ilgiliymiş ve keşke biraz evden çıkabiliyor olsaydım.

- Büyük bir yas sürecindeyim. Yine birilerini gömmedim. Kendimi gömdüm. Eski versiyonumu. Şuan hangi versiyonu yaşıyorum bilmiyorum. Umarım bulurum.

- Geçenlerde 34 yaşına girdim. Tam olarak hayal ettiğim gibi bir doğum günü kutladım. Öylece plansız ansızın gün içinde karar verdim ve ‘neden doğum günümü kutlamıyorum bugün doğdum’ dedim. Ama önce tüp siparişi verdim. Öylece salaş bir mangal mekanında pijamalarımızla halay çektik göbek attık.Bana mutlu yıllar dedik. Bir de fasıl grubum vardı. Sandalyede bağdaş kuruyor rakı içiyor ve elinle et yiyorsun. Ve mutlu yıllar oluyor. Simple. Sade..

- Şu sıralar ışığımı pek parlak hissetmiyorum. Pili azalan bir el feneri gibi. Oysa ki kendime söz vermiştim. Ne olursa olsun bir deniz feneri gibi parlayacağım..Saçımı savurucam,topuklu giyicem,sigarayı bırakıcam ve sevgiyle uğurlicam kendi içimde. Bazen diyorum ki ; biz bu hayatı gerçekten izlemeye gelmişiz. Denizi,gidenleri ve storyleri. Biraz acıttı. Çokta üzmedi. Sonuçta iki koca sene. Hepimizin dolabında cesetler var. Bir de zihninde.

Neyse.. iyi ki doğmuşum. Sadece şu sıralar parlamıyorum. Parlayacak enerjiyi kendimde bulamıyorum. Neyse ki bir simli vucut spreyi hediye geldi. Saçlarım uzadı. Valizlerim toplandı. Göçmek için çok hazırım. Çalıcak kapınız,ağlayacak omzunuz,kıvrılacak koltuğunuz,gidicek yolunuz,gülmek için bahaneniz,güçlenmek için nefret ettiğiniz ex’leriniz bol olsun. Adios.

Çok uzun bir yazı değil belki ama ; kartlarım her zaman doğru söyledi! Teşekkürler 😙

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Bukışherşeyolunagirecek