Depresja przyszła cicho, prawie niezauważalnie. Zabrała mi sen, spokój, zdolność cieszenia się czymkolwiek. A zaburzenia odżywiania dały mi coś, czego wcześniej nie miałam: sposób, żeby karać siebie każdego dnia i nazywać to kontrolą.Zaczęłam lubić uczucie pustki. Burczenie w brzuchu było łatwiejsze do wytrzymania niż własne myśli. Im słabsze stawało się moje ciało, tym bardziej miałam wrażenie, że w końcu robię coś dobrze. Jakby cierpienie mogło stać się osiągnięciem.Przestałam jeść normalnie, ale też przestałam normalnie żyć. Wszystko kręciło się wokół liczb, luster i zmęczenia, którego nie dało się odespać. Ludzie pytali, czy wszystko w porządku, a ja coraz bardziej chciałam, żeby przestali zauważać, że w ogóle istnieję.Najgorsze jest to, że depresja i ED potrafią sprawić, że człowiek zaczyna mylić autodestrukcję z poczuciem bezpieczeństwa. Im bardziej się niszczysz, tym bardziej wydaje ci się, że masz nad sobą kontrolę. Aż w końcu zostaje tylko pustka, chłód i ciche pragnienie, żeby z dnia na dzień było cię coraz mniej.To nie wygląda jak dramatyczne sceny z filmów. Częściej wygląda jak siedzenie samotnie w nocy, liczenie kalorii drżącymi rękami i myśl, że może znikanie jest jedyną rzeczą, która naprawdę ci wychodzi.
