[zielonyblog]

Czarownic w moim życiu było wiele. Ten film o Babie Jadze też był moim zdaniem dobry, chociaż ostatnio oglądam różne produkcje i jedyne co czuję to dysonans poobejrzeniowy. Ostatnie filmowe zadowolenie spotkało mnie chyba dwa tygodnie temu w kinie, ale dzisiaj nie o tym. Coś przykrego mi się przypomniało i muszę to z siebie wyrzucić… Otóż, ze dwa lata temu siedzę przy kompie, jem śniadanie i chyba zbliżała się jakaś muzyczna gala, a ja to lubię takie show oglądać, bajery, lasery, fajne klimaty. Wtedy wszyscy zawsze spekulują kto to tam wystąpi, no i rozgorzała dyskusja czy będzie Madonna. Muzyka taka mhm no ok, mi się tam bardziej teledyski podobają. Z ciekawości wchodzę na fejsa i sobie ją w wyszukiwarkę wpisuję. Patrzę pierwsze zdjęcie od góry, a ona na tapczanie (nosacz language certificate) i bagietkę je, a ja duże oczy i hyyyyyyyyyy! Dziwny zbieg okoliczności chciał, że ja też wtedy jadłem identyczną bagietkę. To wchodzę w te komentarzę i myślę – zagadam, może do domu zaprosi. Jak pomyślałem, tak zrobiłem – napisałem “ohoho jakie to zabawne, ja też jem teraz taką bagietkę”. Czekałem. Byłem pełen nadziei. Nie odpisała. Od tamtej pory z nią nie gadam. Znaczy, już wcześniej nie gadaliśmy.

[zielonyblog]

Ostatnio rzadko spotykamy się całą rodziną, ale wczoraj zdarzył się wyjątek. Obudzili mnie o dziesiątej – zadzwonili żeby powiedzieć, że niedługo będą i przyjechali o czternastej. Mój brat z rodziną, bratowa i ta mała kosmitka, która straszy mnie, że ślimaki skaczą i po deszczu mogę mieć przesrane jak wyjdę z domu. Ja tam się boję. Siedzimy w ogrodzie, przyjeżdża ciotka z mężem. Mała się lekko wstydzi, chyba jak zawsze. Atmosfera się rozluźnia, gdy zaczynamy oglądać wyścigi ślimaków i to nie jest żart. Powtarzam. To nie jest żart. Na kawałku styropianu leży 5 muszli, które po czasie zaczynają się ruszać. Zielone gluty suną po tym białym materiale, nawet na siebie włażą, a Bańka rysuje im pisakiem linie startu. Wiele linii, tylko końca wyścigu nie widać. Przychodzi taki moment, że mój mózg wkracza w fazę slowmotion. Wyczuwam każde źródło dźwięku w okolicy, oddech jakoś dramatycznie zwalnia i trudno mi się na czymś skupić, ale i tak próbuję. Te komary tak bzyczą, a matka znowu na mnie krzyczy bez powodu. Wtedy wujka ratuje to dziecko.

– Meta gotowa!

Już myślałem, że niczego dzisiaj nie wciągniemy, a ona ma talent do wszystkiego. Kryształowe dziecko.

Koniec wyścigu.

M

[zielonyblog]

W the dots było super, to Berlin którego szukaliśmy. A teraz reszta starych wpisów, bo bez tego nie zacznę na nowo...

Niesamowicie rzadko zdarza mi się zamówić coś przez internet. Ostatnim razem, chyba z 3 miesiące temu kupiłem sobie okulary przeciwsłoneczne, które rzadko noszę. Tym razem nie miałem wyjścia i o tym co zamówiłem, dowiecie się jak paczka już do mnie dotrze, bo dalej jej nie mam.

Równy tydzień temu składam zamówienie przez aplikację, kurier wliczony w cenę zamówienia, prognozowana data dostarczenia przesyłki to dziewiętnasty lipca. Czekam. Dzień przed przychodzi mi do głowy, żeby sprawdzić jak daleko w drodze jest moja paczka. Wchodzę na stronę i widzę, że kurier wczoraj był u mnie w domu, ale mnie nie zastał. Ciekawe tylko jakim cudem, jak cały dzień nigdzie nie wychodziłem, nikt do mnie w tej sprawie nie dzwonił, nawet domowy dzwonek do drzwi.

W internecie informacja, że w ciągu kolejnych dwóch dni powinien znowu wrócić i wszystko mi przywieźć. W domu jest moja mama, ja muszę jechać do miasta. Stoję na przystanku w czwartek i widzę jak ŻÓŁTA furgonetka skręca na światłach przede mną i jedzie w kierunku mojego domu. Dzwonię do matki, żeby była gotowa. Dwadzieścia minut później w mojej kieszeni wibruje telefon i od razu myślę, że to sms z informacją pozytywnej treści o tym jak to mój długo wyczekiwany pakunek czeka na mnie w domu. Błąd. Cytuję: Nieudane doręczenie paczki nr 16841098439.

No to dzwonię do biura obsługi, czekam na linii pięć minut słuchając muzyki jak z Milionerów. Odzywa się kobieta, mówię co i jak, podaję ten numer co wcześniej. Wszystko grzecznie, bo mi się nie chce kłócić. Pytania są, więc trochę Mlionerzy: Za 500: Czy to jest paczka zagraniczna? Tak. Za 1000: Czy to osiedle zabudowane? Mieszkam w szczerym polu. W systemie jest informacja, że przez roboty drogowe nie mógł dotrzeć na miejsce. W końcu załatwiam, żeby był znowu koło 15:00.

Wracam do domu. Obchodzę wszystkie drogi wjazdowe do mojej wioski i nie widzę ani jednej koparki, szlabanu albo czegoś co by wskazywało na remont ulicy. Ściema. Jestem dość cierpliwy, więc jak już było trochę po 15:00, czyli tak 18:30 – zadzwoniłem znowu. Odbiera taka pani, jakaś zasapana, sympatyczna, gadamy sobie. Status paczki ulega zmianie. Proszę o bezpośredni kontakt kuriera jak już będzie jutro w pobliżu, ta zdziwiona że dotąd nie dzwonił, a powinien. Kogo oni zatrudniają. Pewnie jutro dostanę cudze zakupy do domu. Oby coś co można, załozyć komuś na głowę. Jakieś wiadro, to będe wiedział co z tym zrobić.

No, ale czekam, bo muszę Wam pokazać co jest w środku i kto, i dużo się dzieje ostatnio.

To czekajcie ze

mnomnomnomnoM

[zielonyblog]

Stoję w kolejce do kasy. Jeden z popularnych marketów. Kupuję niezbędniki do spokojnego chorowania i wydawałoby się, że już nic mnie dzisiaj nie zaskoczy, ale jednak. Przede mną trzy osoby: taki z wąsem, taka bez i taka z. No i czekamy, tam coś pika. Patrzę na taśmę z zakupami. Koło mnie kurczak, bułka, coś słodkiego plus sok, wszystko pasuje. Pierwsze dwa to obiad, reszta na po. Koleś obok będzie robić grilla i sądząc po ilości piwa i węgla, impreza potrwa z tydzień. Mogę indukować dalej na temat urlopu, spojrzeć na ręce w sprawie rodziny albo pierwsze siwe włosy i domyślać kto go wkurwia, ale interesują mnie teraz tylko zakupy, a jego są logiczne, i nie mogły być bardziej. Baba dalej ma jakąś mąkę, cukier i jajka, do tego zabawka. Będą urodziny, dziewczynki. Ma może z pięć lat, bo na pudełku jest narysowany taki przedział. Raczej umie gotować albo przynajmniej tak myśli, bo inaczej kupiłaby coś z paczki. Zabawka jest nietania, więc i dziecko kochane. Wszystko trzyma się kupy, a teraz pora na pytanie dnia.

Puśćmy fanfary.

Co kobieta numer trzy zrobi z papierem toaletowym i kalafiorem?

Wyślijcie mi propozycje na priv.

CzekaM.

[zielonyblog]

Umiecie się powstrzymać od złośliwej reakcji na cudzą głupotę? Takiej, że jednym zdaniem możecie komuś uświadomić jak bardzo jest w dupie z tym co robi, ale dajecie sobie spokój bo jednak wam tej osoby żal. Ja potrafię, właśnie się przekonałem. Dzisiaj nie o tym. Na luzie, o rodzicielskiej miłości.

Jadę samochodem szukając po mieście lekarza, tak na gwałt bo piecze mnie pół twarzy, szyja, ręce i słabiej oddycham. Spokojnie, jest stabilnie. Jest bardzo wcześnie rano, w domu nie ma jeszcze nic do jedzenia, więc ostatnią rzeczą za którą mogłem załapać była fioletowa  paczka pysznych ciastek oblanych czekoladą. Kiedy jem już drugie, słyszę od matki:

To słodkie Cię kiedyś zabije.

Słyszałem to już milion razy. Sama mówi, że od czegoś trzeba umrzeć i pije herbaty z kilograma fusów. Znaleźliśmy adres, mamy jeszcze pół godziny. W pobliżu jest rynek, więc można zrobić jakieś zakupy, żeby potem nie jeździć po całym mieście. Wchodzimy do rzeźnika. Od lat jest taka moda, że (jak to kiedyś powiedziała moja mama) w mięsnych butikach zdarzają się cukiernie. Spogląda więc na mnie i pytanie dni brzmi:

Chcesz jakieś ciasteczka?

I tak mnie podtruwa. Całe życie, bo słodkie mnie kiedyś zabije.

[zielonyblog]

Dziwna sprawa. Tu nie ma innych, ale po dziewiętnastu aktach, z których każdy mógłby być idealnym prologiem do rozgrywanej za kulisami mojej wyobraźni powieści, w końcu znalazłem ten właściwy. W sumie tą, bo to metafora. Przynajmniej tak mi się wydaje. Motyw, który wszystko łączy, wisiał i wisi wciąż nade mną. Zaufaj, że oszczędzę Ci opisów, które dla mnie są nieistotne. Oto taktyczny szkielet całości, w budowie.

Kurtyna.

***

[WSTĘP]

Leżymy obok siebie, na ziemi. Trawa jest lekko wilgotna, więc rozłożyliśmy szary, łaciaty koc. Kiedy patrząc w niebo, wymieniamy się okularami, bo nie da się tak po prostu w nie spokojnie patrzeć, myślę o tym, że dzieli nas od siebie jakieś dziesięć centymetrów, dwadzieścia lat i trzydzieści dni, i nie może być bliżej, i nigdy nie było. Chociaż żyję z głowa w chmurach, dawno tak na nie nie patrzyłem. Dawno, nie było tak cicho.

Cumulus w kształcie bliżej niezidentyfikowanego gatunku papugi, jest wielbłąd i żółw, ale chyba bez głowy. Tak mówią zdziwione szepty w moim uchu. Wodzę spojrzeniem za przelatującą nad nami jaskółką, która każe mi odchylić głowę by zobaczyć czubki drzew i mały fragment tęczy, na który na głos zwracam uwagę. Dawno, nie było tak gorąco.

Czuję jak gilotyna promieni odcina mi głowę, za to co właśnie zrobiłem. Bo widzisz, posłuchała mnie. Odwróciła się i spojrzała do tyłu. Zobaczyła świat do góry nogami. Taki jaki ja widzę na co dzień, a ona jeszcze nie powinna. Wsłuchuję się w spokojny rytm jej małego serca. Do oczu napływają mi łzy, które mam nadzieję zaraz zastygną nie pozwalając mi zobaczyć więcej. Równomierne bicie, buduje w czarnej przestrzeni moja wizję świata. Beatboxujący mięsień sprzężony z częścią zmysłów. Czas gdzie spojrzenie sobie w oczy, wzajemne skanowanie siatkówki nie mówi nic o zaufaniu, rozpoznawanie głosu nie daje gwarancji bezpieczeństwa, wzajemne skanowanie linii papilarnych milczy o hipokryzji i obojętności. Tak ciężko odblokować serce. Każda pobrana aktualizacja, to krok bliżej przepaści. Nie patrzę. Dawno, tak bardzo nie chciałem.

[SUPERMOCE,

PLOTKA,

NABOJE,

BURDEL,

MORDERCZE PODUSZKI,

SZATAN, POEZJA,

KULKI ROZKOSZY,

NARKOTYKI,

LUX,

WŁOSKI DLA POCZĄTKUJĄCYCH,

KONFRONTACJA,

NIE LUBIĘ ROBIĆ ZDJĘĆ!,

POEZJA

MEBEL,

NIE RZUCAĆ!,

POGRZEB,

PAPIEROSY,

LODOWE MARZENIE,

ZWIERCIADŁA DUSZY

>>>LOADING…]

…A kiedy spojrzy na moją twarz i zobaczy potok na policzku, ja i tak powiem, że to deszcz, bo ona jeszcze nie wie. Nie musi.

Otwieram oczy. Czarne jak zawsze, bo widziały już zbyt wiele, a to jeszcze nie koniec, bo jeśli nadzieja umiera ostatnia… Jeśli nadzieja umiera ostatnia, to przyjdzie mi oglądać jak wszyscy giniecie.

La fin

Pieprzony poeta

Ściągnij mnie na ziemię.

M

[zielonyblog]

27 maja, siedzę przy oknie w przedziale pociągu Staszic, relacji Bydgoszcz Główna – Warszawa Centralna, czytając książkę o seksie przez telefon, którą za godzinę zostawię na półce na bagaż, czyniąc pierwszy w moim życiu erobookcrossing. W połowie drogi wsiada jakiś facet, który w przerwach na spanie z rozdziawioną japą, chodzi sikać do podróżującej z nami toalety. I przysięgam, że im dłużej chrapie, tym częściej słyszę dobiegające z korytarza: kawa! herbata! NABOJE! Pech, że tym razem jestem nieuzbrojony…Ah, mój pierwszy film na YouTubie będzie o tym jak zrobić knebel. To w sprawie chrapania, książka nie była sadomaso, tylko denna.

[zielonyblog]

Stoję w kolejce do kasy, w TESCO z potrzebą zrobienia czegoś głupiego. Odbieram telefon od matki i zaczynam: – Słuchaj… to będzie bardzo intymna rozmowa.

Ona swoje, że mam zjeść na mieście, kupić to i to, zadzwonić w 5 miejsc i wracać do domu, w końcu pyta:

– Mówisz, że jaka to miała być rozmowa?

– Intymna? Mówię do Ciebie na głos… Przez słuchawki… a telefon mam w kieszeni na moim prawym, spoconym pośladku, a jest strasznie gorąco.

[BONUS]

– Wiesz, są fajne kręcone schody, ale w budynku w którym jest burdel i chyba sobie odpuszczę.

– Daj spokój, jeszcze po mordzie dostaniesz. Jeszcze się tak ubrałeś.

– Jak?! Ku*wa się ubrałem?

– No właśnie.

Hasztag żart_kontekstowy. Czerwona kurtka i adidasy.

Róbcie głupie rzeczy

M

[zielonyblog]

Jeszcze Ci o tym nie mówiłem, ale przez ostatnie kilka lat, codziennie spotykam na swojej drodze Szatana. Jest taki jak go opisują, nie żaden tam upadły anioł. Ma wielkie kły, ostre pazury i zawinięty ogon. Ciągle się na mnie gapi. Dotąd się go bałem. Był taki nieprzewidywalny, zło wcielone. Teraz jest inaczej, chyba zostaliśmy przyjaciółmi. Czuję się przy nim bezpieczniej. Złego diabli nie biorą. Już nawet na mnie nie szczeka. Taki biały husky z heterochromią, pies sąsiada. Diabeł… Dla mnie diabeł tkwi w szczegółach i to mnie kiedyś doprowadzi do szaleństwa. To poważna sprawa.

Śmiertelnie poważnie M

[zielonyblog]

Cześć, to znowu ja. Dzisiaj z racji natłoku pracy, nie miałem zbytnio czasu, aby kontynuować wczorajszą historię. W tym miejscu postanowiłem zrobić krótką przerwę na kulturalną rozrywkę, na repremierę (chyba nie ma takiego słowa, ale idzie się domyślić o co chodzi) mojego autorskiego poematu. Dzisiaj jest pierwsza rocznica jego napisania, stało się to dokładnie o godzinie 11:00 w bydgoskiej restauracji McDonald’s, w galerii Focus Mall przy ulicy Jagiellońskiej, gdy byłem w trakcie jedzenia tego co zawsze. Mam dwie wersje tego co zawsze i nie pamiętam, która była wtedy, ale moją poezję pamiętam doskonale. Dumnie prezentuję. Ekhem. “McForever”

16sty maja, na dworze pochmurno, 11sta rano już jem makdonalda. I jak ja mam schudnąć…?

Nie jedzcie śniadań tam gdzie ja, bo będziecie ważyć marne 59 i pół kilograma, i czuć każdą kość osobno. Chcę być słodkim grubaskiem. Serio.

Do jutra McMarcin

[zielonyblog]

“A” to siostra mojej matki. O zmarłych mówi się dobrze albo wcale. U nas w domu się o niej nie mówi, chociaż tak naprawdę jeszcze żyje. To nie pierwsza i nie ostatnia, nienormalna osoba, z którą miałem styczność. Moja babcia mówi, że nie była taka zawsze, że weszło jej to w krew z transfuzją po porodzie. Ona też nie jest normalna. Obie nie są. Główna księgowa z problemami psychicznymi w renomowanym banku, myli zera w kwotach przelewów. Robin Hood wanna be? Nie! Wie, że spieprzyła i to nie pierwszy raz, więc zabiera do domu papiery, których już szuka jakaś inspekcja. Niszczarki w pracy to za mało. Podrzuca je matce do spalenia. Ta puszcza je z dymem i zaczyna obwiniać siebie o to, że córka straciła pracę. I przy pracy na chwilę zostanę. Szukała nowej, prosiła o pomoc moich rodziców, żeby zapytać czy ktoś nie potrzebuje kogoś, tak po ludzku. Tata zapytał znajomego albo nawet wujka. Dzień później został telefonicznie skrytykowany za to, że opowiada dookoła o jej bezrobociu. Dwa dni później A dodaje w swojej internetowej galerii grafikę z drzewem genealogicznym. Mój tata jest na nim martwy. Trzeba robić doktorat, żeby stwierdzić u kogoś schizofrenię? Pauza. Reszta tego filmu w środę.

Jak już mowa o A. Wczoraj szukałem tych szklanych kulek do zdjęć, żeby fotografować zaburzoną rzeczywistość, taką super. Pewnie połowa z Was takie ma. Wpisałem w wyszukiwarkę ‘szklane kulki’, w nadziei że internet wie czego szukam. Wszystkie aukcje nosiły tytuł “Kulki rozkoszy”. To te, nie? Zamówiłem cały sznur. Będzie bardzo dużo zdjęć.

Musiałem, przepraszam.

M

[zielonyblog]

Dawno się nie widzieliśmy. B kula się po nowym dywanie razem ze swoja babcią.  Po chwili siadają obok na dużej szarej sofie z oliwkowymi poduszkami. Nie besztajcie za znajomość kolorów – miało być fajnymi, ale by się powtórzyło i sławni pisarze znają więcej niż trzy. Mam na kolanach coś na kształt prototypu współczesnych tabletów do rysowania. Chyba każdy miał w swoim życiu znikopis. Ten jest trochę większy niż A4, dookoła są różne pieczątki o podstawowych kształtach. Rysuję świnię – Teresę – ulubioną maskotkę mojej bratanicy, z którą zawsze zasypia zaraz obok szumiącej owieczki, pandy z Ikei, czterech innych lalek – Kasi, Ali, Oli i Lali-Bobas, pluszowego brokuła, pieczarki i truskawki. Muszę znać je wszystkie, od tego zależy moja kariera. Świnia dostała tak na imię po mojej, żyjącej jeszcze ciotce. Ja ją tak nazwałem. Nie żywimy do niej jakiejkolwiek niechęci. Po prostu pasowało. Ona jeszcze nie wie. – Świnie mają małe oczy – mówi do mnie matka patrząc na pulpit znikopisu, a później na mnie. – Moje są duże.

Jestem samokrytyczny – w jakimś stopniu.

[EDIT, PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ]

Wracając na chwilę do Teresy.

Jakaś impreza z 2 lata temu. Siedzę u siebie w pokoju, ratując świat przed zagładą. Gram w komputer (<-specjalnie to napisałem), a w salonie pode mną gwar, jest z 8 osób, może 14, ciotki i wujkowie, talerze stukają, wóda się leje. Nagle zapada cisza i Terenia cała podekscytowana mówi:

– Słuchajcie… Mam działkę na sprzedaż!

A ja myślę, Teresa!… Dilerka w Twoim wieku? I nic nie mówisz? Potem się okazało, że chcą tylko opchnąć domek letniskowy czy coś takiego. Myślałem, że wciągniemy razem kreskę. Wciąż na głodzie. Świat legł w gruzach.

Damy ra.. w żyłę?

M

[zielonyblog]

Budzę się, boli mnie gardło i boli do dzisiaj. Są imieniny mojego taty, ktoś wali do drzwi. Otwieram deszczowi i przy okazji biorę poranny prysznic. Jest 11:00, nie mogłem w nocy spać. Tak jak zwykle,  zasnąłem koło 3:00. Co tak późno? No, poluję od lat. Nie umiem inaczej nawet jak jutro do szkoły czy coś. Wtedy gdy pakuję się do łóżka, wróżki w telewizji zaczynają swoją wartę. Widzimy się prawie codziennie, od kilku lat. Nigdy ze sobą nie rozmawialiśmy. Status naszego związku to ‘skomplikowane i niech tak zostanie’. One wiedzą o mnie wszystko, ja o nich nic. Mam ochotę ustosunkować się do ich astrostereotypów w osobnym tekście. Taki protokół z rozprawy, fikcja literacka o fikcji, eksperyment. Ostatnio oglądam za dużo “Sposobu na morderstwo”. Schodzę na dół, mieszkam na strychu jak wampir. Zaczynam gotować, w planach sałatka caprese. Jest włoska. Ja nie umiem, to się wkurzam i już mam kolejny raz krzyknąć, k..! Konkretne słowo, ale myślę, a ch… Odpalam słownik w telefonie, polsko-włoski i wpisuję te wielokropki do tzw okna dialogowego, bo… bo może jak zaczniemy mówić tym samym językiem, to jednak coś z tego wyjdzie, no nie? Buongiorno, po przerwie

Hasztag zombie monday. Łuhuhu

M

[zielonyblog]

Jeśli jesteś tu od dłuższego czasu, wiesz że rodzina nie jest dla mnie synonimem więzów krwi, tylko własnego wyboru. Spokój nie zna ceny. Zna moją genetyczną artylerię radykalizmu. Wiem po kim ją odziedziczyłem, nie raz się o tym przekonałem. Ona mnie za to nienawidzi. Małe dzieci płaczą. Kiedy rosną im zęby jest najgorzej. Wiem z doświadczenia. Przytulałem jak bolało, przez kilka tygodni. Teraz wyobraź sobie… Czarownica piętro niżej jest przekonana, że bobasa pewnie biją, skoro tak ryczy. Małe dzieci tak nie robią. Telefony w środku nocy, walenie w rury. Brakuje opieki społecznej na karku. Płaczę ze strachu czy z bólu? Sama nie wiem, mam chyba rok.

Nie było mnie wtedy na miejscu. Była ona, moja mama. Telefon na policję też był. Przecież napisałem – spokój ponad wszystko. Tam uspokoili i kazali czekać, aż zejdzie… Nie z drabiny Potem byliśmy tam trzy dni z rzędu. Emocje stale w zenicie. Schodzę do samochodu po materiały, z których robią się te poduszki do zabijania mężów. Pamiętasz? Otwieram bagażnik… Wyciągam dwa worki… Sprawdzam czy w tej strzelbie, którą właśnie odsłoniłem są naboje. Fajny masz cyngiel mała. Biorę radykalny wdech. Wydech uczynię w kolejnym poście. *** To marudzenie o pogodzie… sprawia, że chcę wrócić do Londynu. Bardzo.

Dzień dobry, jestem Marcin, przedstawiciel działu Życie User Xperience. Chętnie przyjmuję zażalenia i zgłaszam błędy przełożonym. W czym mogę pomóc? (…) No, Życie. * [May I take your f*cking order?]

M

[zielonyblog]

Wspominałem Ci już, że pierwsze lata mojego dzieciństwa, spędziłem na przedmieściach, mieszkając w bliźniaku na piętrze, w dwupokojowym mieszkaniu z którego bałem się wychodzić sam? Na dole mieszkała czarownica.  Moja babcia, którą od lat pieszczotliwie nazywamy Jędzą. Ta, na którą nie mogę patrzeć. Zawsze robiła problemy. Odkąd nie pamiętam, bo dopiero co się urodziłem. Macie, różne rodziny. Niektórzy nie będą w stanie sobie wyobrazić tej relacji nacechowanej nagatywnie. Te wszystkie membabcie, są takie kochane. Obyś nie zgłodniał. No więc, wyżej wymieniona pod pseudonimem – Zocha, wymiękła po 21 latach zatruwania powietrza i mówienia wszystkim, że trzeba zamykać bramę, bo koty wchodzą na podwórze. Taką wiesz, metr wysoką, co ją dachowiec na skok bez tyczki weźmie. Żołądek padł, wyprowadziła się do córki. My wtedy jeszcze nic nie wiemy. Pytam matkę co dalej, tak z tej.. no, tęsknoty (trzymając w zębach medal za światowe mistrzostwa w sarkzamie i ironii):

– No a co jeśli ona naprawdę umrze? Pójdziemy na pogrzeb? W końcu to ojca matka.

– Oczywiście, że pójdziemy… Musimy mieć pewność, że dobrze ją zakopali.

Na koniec dodam, że ona jeszcze żyje. No, to dzisiaj bez happy endu.

M

[zielonyblog]

Ostatnio szukam sobie zajęć, żeby nie myśleć o głupotach. Zabijam czas produktywnym korzystaniem z wyobraźni. Plan jest taki, że w przerwie świątecznej organizuję sobie domowe studio do zrobienia autoportretu. Chcę kupić wszystko do środy, jeżdżąc komunikacją miejską, która zderza się z PKSami. Hotwheels w Bydgoszczy chyba robią, nie wiem. Tylko nikt mi nie oddał za bilet, którym nie dojechałem na miejsce.

W każdym razie, pojechałem na drugi koniec miasta do hurtowni papierniczej, żeby kupić te farby którymi pomaluję sobie kawałek własnego ciała. Wchodzę do środka i zanęcam do kobiety poprawną polszczyzną, że chyba bardziej się nie da:

– Dzień dobry. Czy dostanę u was farby do skóry?

– Farb do mebli skórzanych to my nie mamy.

Jestem meblem. W sumie to chyba ważne, żeby tak istnieć, żeby nas nie mylono. Prawda? Hasztak miskomjunikejszyn. Mission failed.

Ludzie nie lubią poniedziałków. Ja nienawidzę wtorków. Ostatnio, co wtorek rzucam studia, więc trzymajcie za mnie dzisiaj kciuki i przegońcie mi tę babę ze zdjęcia. Se usiadła wygodnisia.

M

[zielonyblog]

Na studiach miało nie być matematyki. Mi zdarza się kalkulować. Ostatnio coraz rzadziej, ale jednak. Ludzie tacy niezrozumiali.

W poniedziałek, moja mama powiedziała mojej bratanicy, że ona zostanie u nas w domu, a jej mama podrzuci mnie na zajęcia. I kiedy robi się ciężko, wtedy z niezrozumienia wypływają życiowe mądrości.

– Nie! Marcinem nie wolno rzucać, Marcina trzeba kochać!

Ale kto by wierzył dwulatce, nie?

Zielone zdjęcie dla mnie. Wiadomo.

M