b-sides

wszelakie zimaka rzeczy ulubione

[zmq]

Już się nigdy nie bój.

[zmq]

Rok‎ ‎wita‎ ‎już‎ ‎wiosnę dzień‎ ‎wstaje‎ ‎z‎ ‎obsłonek; na‎ ‎wzgórzach‎ ‎lśnią‎ ‎rosy blaskami‎ ‎złotemi! Zanucił‎ ‎radosne piosenki‎ ‎skowronek; ślą‎ ‎łaskę‎ ‎niebiosy, jest‎ ‎dobrze‎ ‎na‎ ‎ziemi!

[zmq]

(...)I tak Mały Książę oswoił lisa. A kiedy nadeszła pora odjazdu, lis powiedział: — Ach! Będę za tobą płakał. — To twoja wina — powiedział Mały Książę. — Nie chciałem cię krzywdzić, ale ty zapragnąłeś, żebym cię oswoił. — Oczywiście — powiedział lis. — Ale teraz będziesz płakał! — Oczywiście. — Czyli nic na tym nie zyskałeś! — Zyskałem z powodu koloru pszenicy — powiedział lis. A potem dodał: — Idź jeszcze raz popatrzeć na róże. Zrozumiesz, że ta twoja jest jedyna na świecie. Potem wrócisz się ze mną pożegnać, a ja podaruję ci pewien sekret. Mały Książę poszedł jeszcze raz popatrzeć na róże. — Wcale nie jesteście podobne do mojej róży, nic jeszcze nie znaczycie — powiedział im. — Nikt was nie oswoił i wy nikogo nie oswoiłyście. Jesteście takie, jaki dawniej był mój lis. Był po prostu lisem podobnym do stu tysięcy innych lisów. Ale uczyniłem go swoim przyjacielem i teraz jest jedyny na świecie. Róże mocno się zawstydziły. — Jesteście piękne, ale puste — dodał. — Za was nie oddałoby się życia. Oczywiście zwykły spacerowicz pomyślałby o mojej róży, że jest podobna do was. Ale ta jedna róża jest ważniejsza niż wy wszystkie, bo to ją podlewałem. Bo to ją umieściłem pod kloszem. Bo to ją chroniłem za parawanem. Bo to dla niej zabijałem gąsienice (oprócz dwóch lub trzech, żeby mieć motyle). Bo to jej słuchałem, kiedy się skarżyła lub przechwalała, a nawet czasami milczała. Bo jest moją różą. Mały Książę wrócił do lisa. — Żegnaj — powiedział. — Żegnaj — odparł lis. — A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem. To, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu. — To, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu — powtórzył Mały Książę, żeby zapamiętać. — Czas, który poświęciłeś swojej róży, czyni ją tak ważną. — Czas, który poświęciłem mojej róży… — powtórzył Mały Książę, żeby zapamiętać. — Ludzie zapomnieli o tej prawdzie — powiedział lis. — Ale tobie nie wolno o niej zapomnieć. Na zawsze bierzesz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś. Jesteś odpowiedzialny za swoją różę… — Jestem odpowiedzialny za moją różę… — powtórzył Mały Książę, żeby zapamiętać.

[zmq]

Ktoś list dostał. Komuś serce bije.

Idzie czytać pod kwitnące jabłonie.

Czyta. Chwyta się ręką za szyję

i dno traci, i w powietrzu tonie.

(...)

Słońce stanęło w zenicie:

Oglądam się na przebytą drogę:

to ma być moje życie?

Patrzeć się na to nie mogę!

(...)

Może kiedyś, nieoczekiwanie,

przyjdzie list ten. I nic się nie stanie.

Tylko patrząc w oczy Panu Bogu

rzeknę z cicha: „zapóźno, mój Panie!“

— "Pocałunki" - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[zmq]

You don't get to re-read yesterday. No retakes. No rewrites. Just memories; some loud, some fading.

And the craziest part? Most of us are skimming through, distracted, thinking we've got endless chapters left.

But life isn't a draft. It's the final copy.

Every word you speak, every moment you ignore, every person you take for granted; it's all inked in.

So read slowly. Live deeply. Feel fully.

Because once the page turns... you don't get it back.

[zmq]

But still you stumble, your feet give way

Outside the world seems a violent place

But you had to have him, and so you did

Some things you let go in order to live

While all around you, the buildings sway

Sing it out loud, "who made us this way?"

I know you're bleeding, but you'll be okay

Hold on to your heart, you'll keep it safe

Hold on to your heart, don't give it away

[zmq]

"If I could turn back time..."

[zmq]

[zmq]

Bo czas żadnych ran nie leczy(...)Czas może tylko uczy nas rozsądniej obchodzić się z bólem, jakoś bandażować te rany. Żyć z nimi i tyle.

- Roma Ligocka, "Znajoma z lustra"

[zmq]

[zmq]

Poza tym jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada cicho na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy.

— "Koniec świata i hard-boiled wonderland" - Haruki Murakami

[zmq]

Life's barely long enough to get good at one thing. So be careful what you get good at.

[zmq]

The loneliest people are the kindest. The saddest people smile the brightest. The most damaged people are the wisest. All because they do not wish to see anyone else suffer the way they do.

— Anonymous

[zmq]

[zmq]

(...) you've put off your own health for a really long time.

And I think if Sally could remember who you are, she would tell you that in order to take care of her, you have to first take care of yourself.

Grey's Anatomy 18x19 - "Out For Blood"

[zmq]

(...) when the mind suffers, the body suffers. And it can be difficult to undo the damage. (...) We think of the pain of a broken heart as being outside of our control. But science suggests that if we laugh instead of cry, if we sing instead of ache, we might just heal faster. Of course, when we're hurting, sometimes it's just easier to keep hurting than to try to heal.

Grey's Anatomy 18x09 - "No Time To Die"

[zmq]

(...)And then you'll be looking back to find what you missed, replaying every moment to find the one thing you could have done differently. And if you're like me, you'll obsess over finding that mistake. Until it drives you out of your mind. There's a problem with trying to understand every mistake you've made. You can't. And trying to robs you of your life, your plans, your future. Plus, you can't really learn from your mistakes if you stop moving forward. It's scary. It's uncertain. But you'll find something pretty special there. Hope.

Grey's Anatomy 17x09 - "In My Life"<