zozolki

[zozolki]

Chmury wysoko, księżyca blask

Odbija w mych oczach potworny strach

Łzy płyną powoli, są gorzkie jak sny

W których ostatnio bywałeś Ty

Chcę spuścić powieki ostatni raz

W tej ciszy utonąć, zamienić się w głaz.

[zozolki]

Jestem zbyt słaba psychicznie na życie.

[zozolki]

Im bardziej próbuje to wszystko zakończyć i od wszystkiego uciec tym bardziej brutalne staje się "lądowanie" w rzeczywistości kiedy te próby się nie udają

[zozolki]

Słońce świeci, główka boli

Zaraz mnie tu popierdoli.

[zozolki]

Boję się. Tak bardzo się boję, że to jest chwilowe.. Że za chwilę nadejdzie kolejny atak i cały świat ponownie runie.

[zozolki]

Beznadziejna w każdej roli.

Jako córka

Siostra

Narzeczona

Nauczycielka

Przyjaciółka

Pracownica

Koleżanka

I studentka.

[zozolki]

„Jest zbyt zniszczona, bym mógł ją posiąść i jednocześnie zbyt cenna, bym mógł ją zostawić w pyle”.

[zozolki]

Nie czuć nic.

Nie chcieć.

Nie być.

[zozolki]

Stoję pośrodku niczego

Z daleka widzę ich cienie

Zbliżają się

Otaczając mnie z każdej strony

Słyszę ich słowa

Sprzeczne informacje

Nie wiem komu wierzyć

Boję się. Spoglądam w górę

Pozwalam żeby na mnie spadła

Klatka samotności.

[zozolki]

Nie martw się o mnie, kiedy się żalę, kiedy płaczę i mówię, że nie mam sił.

To znaczy, że jeszcze walczę...

Martw się wtedy, gdy nagle zrobi się cicho.

[zozolki]

Jestem niepotrzebnym, problematycznym odrzutem społeczeństwa.

[zozolki]

Jeśli zniknę... przepraszam

Już dłużej nie dam rady.

.

.

.

.

.

[zozolki]

Zamykam drzwi choć ręka nadal drży

Pod powiekami ostatnie łzy

Serce powoli przestaje już bić

Od bardzo dawna nie chcę tak żyć

Ten dzień i miejsce, najwyższy czas

Męczarni to koniec dla wielu z was

Przepraszam że byłam że się odzywałam

Trochę nadziei na lepsze wciąż miałam.

Więcej nie będę. Przepraszam, dziękuję

Podjętej decyzji nie pożałuję.

.

.

[zozolki]

To tylko zmęczenie.

Psychiczne

Fizyczne

I egzystencjalne.

[zozolki]

Mrok i cierpienie, cisza i łzy

Czy się to zmieni, ktoś powie mi?

Zimna stal czeka i ciało drży

Czy ktoś tym razem przeszkodzi w tym?

Ból znów wygrywa z moim rozumem.

Kiedyś się uda, przepraszam, nie umiem

Wy wciąż wierzycie, że minie czerń

A ja coraz głębiej zapadam się.

[zozolki]

Zgubiłam siebie.

Gdzieś między potrzebą bliskości

A ogromną chęcią samotności

Między próbą życia

A codziennym obowiązkiem przeżycia

Pomiędzy walką z własną głową

I spojrzeniem na to wszystko na nowo.

Zgubiłam siebie, nie wiem gdzie mam szukać

Nie mam siły uśmiechu wymuszać

Dokąd to zmierza? Nie wiem, nieważne.

Narazie wszystko jest tu bezbarwne.

[zozolki]

Skończyła mi się taśma, czym mam się teraz posklejać? Rozpadam się