@zyfir - Tumblr Blog

yazgıları sildim, kederleri boğdum. yine de bu yolu sensiz yürüyemiyorum.

yoruldum kendimi dolaşmaktan. nehirde yıkansam, suyu bulandıracağımdan korkuyorum.

insandan kaçmak kolay, kendimden kaçabilsem.

sana nasıl düşman olunur bilmediğimden, ben hep kendimle savaştım.

biz bağıracağız, birileri hiç duymayacak. hep aynı hikâye.

kendi kendine dağ olmak basit değildir. ama bunu başaran kadınların omuzları öpülmeye değer.

ilk fırsatda sana gelmek istedim, gelip kollarında ölmek istedim.

tüm kavgalarımı içimde yaşadım ve hepsini kaybettim.

öyle yıkık dökük bakma bana yasemin. hiç unutmam; bir keresinde sen kendinle savaşıp, kendini yenmiştin. şimdi başka birine mi yenileceksin?

sokak depresif bi portre ve ben akşamın dibindeyim

sitemim yürümekten değil, bir yere varamadığımdan.

nilgün ve ben kendimize bir yer edinemiyoruz, kendimize bir yer.

sizin oralarda düşenin kanayan dizleri öpülüyormuş. misafir eylesene beni.