kulakların çınlasın baba, bir hayli yorgunum.
wallacepolsom
Fai_Ryy
Stranger Things
$LAYYYTER
Jules of Nature
The Bowery Presents
I'd rather be in outer space 🛸

oozey mess

Origami Around
we're not kids anymore.

titsay
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
trying on a metaphor
Sade Olutola

No title available

PR's Tumblrdome
untitled

JVL
Show & Tell

seen from Portugal
seen from India
seen from United Kingdom
seen from France
seen from Türkiye

seen from France

seen from Colombia
seen from Colombia
seen from Brazil
seen from Israel
seen from Israel
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@021311
kulakların çınlasın baba, bir hayli yorgunum.
yıllardır şu sözü aşamıyorum ya zihnime kazındı: annesi ya da babası ölene yetim, öksüz, karısı ya da kocası ölene dul denir ama çocuğu ölene hiçbir şey denmez, belki de adı konulamayacak kadar korkunç bir şey.
..kendi halime, yalnızlığıma zalimce bir hayranlık duyuyorum. içim kabarıyor, bıraksalar da ıssızlarda başım önümde, kendime gömülerek dolaşsam.
bazı adamlar, bazı kadınların asla gidemedikleri o şehirlerdir. ve o şehirlerin köprülerinden denize attıkları hikâyeleridir. bazı adamlar saat gecenin üçü, kapıdaki 'rahatsız etmeyin.' yazısı, telefondaki kapsama alanı dışı, doğum günü pastasındaki eksik mum, kesilen saçlardaki yalnızlık, aynanın kırık camıdır. ve bazı adamlar bu mektubu okurken bazı kadınlar hayallerinin topuklarını kırıp yalınayak dönerler evlerine.
umutların bittiği yerde intiharlar başlar.
umutların bittiği yerde yeni anlamlar başlar
babam beni sevmez, ben ölsem babamı unutmam.
ben babamı sevmezdim o beni severdi öldü şimdi baş ucun da beni affet diye ağlıyorum
Önce sayıp söven, sonra sarılıp öpen bir anne gibi.
sevgisini, uyuduktan sonra gizlice üstünü örterek gösteren baba gibi
Bir cenazede bir kişi ölmez
bir sözcük için dilime mühür vurdum o zamana kadar çıkmaması için kan kussam da namerdim söylersem
beni ölümler değil gidenlerin sorumlulukları mahvediyor
“Ben bir paradoksum. Mutlu olmak istiyorum ama beni üzen şeyleri düşünüyorum. Tembelim ama yine de hırslıyım. Kendimi sevmiyorum ama aynı zamanda kim olduğumu da seviyorum. Umrumda değil diyorum ama gerçekten umursuyorum. İlgi için can atıyorum ama yoluma çıktığında reddediyorum. Ben çelişkili bir çelişkiyim. Ben kendimi çözemezsem, başkasının anlamasının imkanı yok.”
unutkanım. dağınığım. kimine göre edepsizim. bazen çocuğum. bazen yetmiş üç yaşındayım. bazen babamım. bazen annem. kimi zaman hiçim. bazenleri çok duygusalım. bazenleri gaddarım. biraz küfürbazım. çoğunlukla siyahım. arada gergin birisiyim. ya da umursamaz.ama artık ben, ben değilim. veya hic ben olmadım.
My upload, x
tüm çıplaklığımla mezarına gelsem. otursam mezar taşının karşısına hüngür hüngür ağlasam gelir misin rüyalarıma, gelir misin bölük pörçük uykularıma, sarılır mısın sımsıkı, okşar mısın saçlarımı, öper misin yanaklarımdan, dindirir misin acımı?
yanlış zaman. yanlış hayat. ben olmalıydım. ben ölmeliydim. ne acıyı ne acı çektiğini görmemeliydim. böyle hayat neşteri boğazıma dayayıp bir türlü kaydıramıyor gibi yaşıyorum. yaşamak denirse.
ölen ben olmalıydım zorlanırlardı ama bana bu sorumlulukları bana kalmazdı ben gitmeliyidim derken artık bu sorumlulukları kaldırıyorum
"o bana mektup yazardı, ben yazamazdım. elin kızının evine mektup mu gönderilir, ayıptır. yaşadığı şehirde bir gazete çıkardı, ben o gazeteye şiirler yazardım. herkes şiir diye okurdu ama mihriban bilirdi ki kendineydi o mektuplar."