-

kafam biraz dumanlı.

[evsizlereithafen]

nickin çok güzel, fakat herkesin bir evi yok mudur yani?

herkesin bir evi yoktur. hiç içinde bulunduğun yere ait olmadığını hissettiğin zamanlar olmadı mı?

[evsizlereithafen]

dudakların ilaç fakat gözlerinden öpmeli seni.

[evsizlereithafen]

yarınlar var. yürünür belki, çok dağılmazsak.

[evsizlereithafen]

bak inanıyorum, sende üzülmüşsündür ama benim şu ciğer komple gitti.

[evsizlereithafen]

gençliğim yalanına refakat etmiş.

[evsizlereithafen]

abi, leyla gitti.

[evsizlereithafen]

fiziksel bir yorgunluk değil bu. ruhani bir dermansızlık.

[evsizlereithafen]

eve götüremediğim hikâyeleri sokağa park ediyorum.

[evsizlereithafen]

sanmakla sınanır insan. zannettiğiyle yanılır, inandığıyla yıkılır.

[evsizlereithafen]

ölümden başka bütün ayrılıklara baş kaldırdım. bir gün birine veda ettim, sanki bütün insanlık öldü.

[evsizlereithafen]

sen benim toprağımın çiçeği değilmişsin diyelim ve konuyu kapatalım.

[evsizlereithafen]

sana ev diye bakmak, yıkık bir harabeyi onarmak kadar tuhaftı.

[evsizlereithafen]

kırk şair birden olsam, yazamam hevesimin kırılmasındaki hüznü.

[evsizlereithafen]

sana benzeteceğim bir sürü çiçek var aklımda.

[evsizlereithafen]

kimsenin evi değilim. kendim de sokakta kaldım zaten.

[evsizlereithafen]

gözlerimi kandıran öfkelerden ve içime sığmayan özlemlerden çok uzaktayım artık. istesem de dönemediğim onlarca duygu var.

[evsizlereithafen]

kulakların çınlasın baba, bir hayli yorgunum.