Bugün dünyada ki 21. Senem tuhaf hissediyorum. Düşüşler , kalkışlar, gözyaşları, içten bol kahkahalar. Ardıma dönüp baktığımda yaptığım, yaşadığım hiçbir şeyden pişman değilim, olduğum yerden olduğum kişiden çok memnunum. İyi ki o hataları yapmışım, iyi ki düşmüşüm ve iyi ki kalkmak için kendimde güç bulmuşum. Bazen çok anlamsız şeyler için kendime yüklenip kızsam da, olsun onlar da ben, kendine yaptığım haksızlıklar da benden. Ailemin toprağa serpiştirdiği ve özveri ile bakıp büyüttükleri ben... Evet, ben bu filizlenmiş yavaş yavaş kök salan ve büyüyüp kudretli bi ağaç olmayı düşleyen tatlı fideyi her ne olursa olsun, her nasıl düşerse düşsün, kucaklıyorum. hayat üzülmek için çok kısa, üzülüp hayatın güzelliklerini kaçırmak için gerçekten çok kısa aldığımız her nefes başka bir insan için nimetken ben bu hayata tutunup bırakmıyorum. Evet , evet bırakmıyorum, daha renklerimle boyayıp güzelleştireceğim insanların duvarları var. hayatıma aldığım, çıkardığım veya bi sebepten çıkan herkese teşekkür ederim , sizlerde iyi ki vardınız . Kattığınız bana miras bıraktığınız her şey çok özel çünkü hepsi heybemde benimle sonsuza kadar gidecek tecrübeler, o zaman daha fazla uzatmadan hoşgeldin yirmibir mi diyoruz?