“เห้ยยยย .. จิ๊!!!!!”
.
.
เสียงของวัตถุหนักๆที่กระทบลงที่ข้างลำตัว ทำให้เด็กชายผมสีเทาหม่นละสายตาจากหนังสือในมือ ใบหน้าเรียวเหลียวหาที่มาที่ไปของหนังสือการ์ตูน 2-3 เล่มที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างตัว
“นายๆ เก็บหนังสือส่งมาให้เราหน่อยดิ”
เด็กน้อยร่างเล็กแกรนต่ำกว่ามาตรฐานที่ควรจะเป็นในวัยเจ็ดขวบ ตะโกนลงมาจากต้นมะม่วง แต่คนเบื้องล่างกลับได้สนใจไม่ เนื่องจากหูเสียบที่ฟังเพลงเอาไว้
“นายแว่นนนนน ไม่ได้ยินที่พูดรึไงนะ ฮึ้ยยยย”
คนด้านบนฮึดฮัดอย่างขัดใจและเริ่มออกแรงขย่มกิ่งต้นมะม่วงที่ตนเองเหยียบอยู่ แรงสั่นจากการขย่มทำให้ใบของต้นร่วงหล่นจนคนเบื้องล่างแหงนเงยขึ้นมา
มือเรียวดึงหูฟังออกข้างนึงพร้อมกับเลิกคิ้วอย่างสงสัยเมื่อสบตาเข้ากับคนข้างบน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยิ่งกว่าเดิมเมื่อเหลือบไปด้านข้างแล้วพบกับเพิงเล็กๆบนกิ่งไม้ ที่ถูกทำขึ้นจากผ้าผืนใหญ่ มีแท่งไม้ 2-3 แท่งพยุงผ้าเอาไว้ใช้เพื่อบังแดด
“นายแว่นเราเรียกตั้งนานแล้วเนี๊ยะ หูตึงไง?? ช่วยส่งการ์ตูนขึ้นมาให้หน่อยดิ”
คนด้านล่างดันแว่นให้เข้าที่ ก่อนจะส่ายหัวอย่างระอาเมื่อเห็นสีหน้าและคำพูดของเด็กข้างบ้านตัวดี
“นายควรพูดกับเราดีๆนะ ขอให้ช่วยอยู่ไม่ใช่หรือไง และที่สำคัญเลยนะ เราไม่ได้ชื่อนายแว่น”
มาร์คขยับตัวลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกองหนังสือการ์ตูนเตรียมยื่นส่งไปให้ แต่ก็ชักมือกลับเมื่ออีกฝ่ายต่อปากต่อคำกลับมา
“ก็นายใส่แว่น ไม่เรียกนายแว่นแล้วจะให้เรียกว่าไรเล่า คริคริ ...เอ๊ะ...”
เสียงหัวเราะกวนๆหยุดลงและเปลี่ยนไปฮึ้ดฮัดอย่างขัดใจแทน เมื่อเอื้อมมือไปจะจับหนังสือแต่กลับคว้าได้แค่อากาศ
“มาร์คไง เรียกว่ามาร์ค และควรจะเรียกว่า พี่มาร์คด้วย เราแก่กว่านายตั้ง 3 ปี”
เด็กแสบแกว่งมือไปมาเพื่อจะคว้าเอาหนังสือ โดยที่อีกมือก็โหนไปกับกิ่งของต้นมะม่วงอย่างหมิ่นเหม่ แต่มาร์คก็เอี้ยวตัวหลบได้อย่างรู้ทัน ทำให้คนด้านบนฟึดฟัดยิ่งกว่าเก่า พยายามเอื้อมจนสุดมือจนในที่สุด...
เสียงครวญครางของเด็กแสบที่บัดนี้นอนแผ่อยู่บนตัวมาร์คดังลั่น เมื่อหัวกระแทกเข้ากับหัวไหล่มาร์คไปเต็มๆ
“เจ็บชิบ ฮึ้ย.. แล้วเนี๊ยะอะไรเนี๊ยะ ถอยไปดิว่ะ”
ความเจ็บที่แล่นปรี้ดไปทั่วหัวทำให้เผลอสบถออกไปโดยลืมไปว่า ตัวเองต่างหากที่ต้องถอยและลุกออกจากตัวคนที่อยู่ด้านล่าง
“นายนั่นแหละ ช่วยลุกออกไปจากตัวเราสักที มันหนักนะ อะไรกันเห็นตัวเล็กเท่านี้หนักใช่เล่นเลย”
มาร์คพูดพร้อมผลักเบาๆไปที่ไหล่อีกคน เท่านั้นแหละเด็กแสบถึงได้สติพลิกตัวลงจากร่างมาร์คทันที แต่ก็ไม่วายบ่นอุบอิบพร้อมกับลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ
มาร์คลุกขึ้นปัดเศษดินเศษใบไม้ที่ติดตามตัวก่อนจะก้มหยิบหนังสือการ์ตูนส่งให้ คนที่ยังนั่งจุมปุกอยู่เหลือบมองด้วยสีหน้าขัดเคือง แต่ก็คว้าเอาหนังสือการ์ตูนไว้พร้อมกลับลุกขึ้นเดินกลับไปที่กำแพง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อโดนท้วงขึ้นเสียก่อน
“อะไรของนาย จะปีนกลับ?? โน่นๆกลับออกไปทางประตูมันจะไม่ง่ายกว่าหรือไง เกิดนายพลาดตกลงมาทับอีกรอบจะว่าไง”
มาร์คชี้มือไปที่ประตูหน้าบ้านตัวเอง
เด็กแสบหันมาพูดแค่นั้นแล้วก็กระโดดดึ๋งๆอยู่ 2-3 ครั้งเพื่อเอาหนังสือการ์ตูนวางลงบนขอบกำแพง จากนั้นถึงกระโดดเกาะเข้าที่ขอบกำแพงและเริ่มปีนกลับขึ้นไปด้านบน มือบางเอื้อมไปเกาะกิ่งของต้นมะม่วงแล้วโหนกลับขึ้นไปยังเพิงที่ตัวเองสร้างไว้อีกครั้ง
“มาร์คคคค มาทานกลางวันได้แล้วลูก”
เสียงคุณนายต้วนที่ออกมายืนเรียกอยู่ที่ประตูหลังบ้านดังขึ้น
มาร์คหันไปตอบกลับก่อนจะหันมาลงมือเก็บหนังสือเรียนที่อ่านค้างไว้ และเมื่อเงยขึ้นไปด้านบนจึงเห็นว่า เด็กแสบหันมาแลบลิ้นใส่ตนอย่างกวนประสาทแล้วผลุบหายเข้าไปในเพิงบนต้นมะม่วงนั้นแทบจะทันที
“นั่นน้องแบมไม่ใช่เหรอลูก ทำไมไม่ชวนน้องมากินกลางวันด้วยกันหล่ะ”
คุณนายต้วนที่เห็นความเคลื่อนไหวไวๆบนต้นมะม่วงข้างบ้านก็รู้ได้ทันทีว่าใคร เพราะเพื่อนบ้านแสนดีอย่างคุณนายเฟยเคยเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆว่า หลานคนโปรดที่มาอยู่ด้วยชอบปีนต้นมะม่วงเล่น
“น้าเฟยเรียกกลับไปกินพอดีครับ มาร์คเลยไม่ได้ชวนน้อง”
มาร์คจำต้องปดคุณนายต้วนไปเพื่อความสบายใจของตัวเอง เพราะรู้ดีว่า มี๊ของตนหลงเด็กแสบข้างบ้านขนาดไหน น้องแบมอย่างนั้นน้องแบมอย่างนี้ มาร์คไม่ได้อิจฉานะ แค่ไม่อยากให้มี๊โอ๋เด็กนั่นต่อหน้าเค้าแบบที่ชอบทำเป็นประจำอ่ะ มี๊หน่ะไม่รู้หรอกว่า แบมแบมหน่ะแสบแค่ไหนและทำอะไรไว้กับเค้าบ้าง
แบมแบมย้ายมาอยู่กับน้าเฟยที่บ้านข้างๆเมื่อ 2 เดือนก่อน น้าเฟยพาแบมแบมมาฝากเนื้อฝากตัวกับมี๊ วันแรกที่เจอกันผมยังจำได้เป็นอย่างดีเลย น้าเฟยแนะนำแบมแบมกับมี๊เสร็จก็หันมาให้แบมแบมทักทายผม และคำแรกที่เด็กแสบนั่นใช้ทักทายคือ “หวัดดีนายแว่น คริคริ” พร้อมกับแลบลิ้นใส่ผม มี๊ก็ดันหัวเราะชอบอกชอบใจในความทะเล้นของเด็กแสบ ทำให้ผมได้แต่มองมี๊สลับกับน้าเฟยกันคนละที เพราะไม่รู้จะตอบคำทักทายแบบนั้นกลับไปยังไงดี แล้วก็เป็นมี๊ที่เอ่ยแนะนำตัวให้แทน
หลายครั้งที่น้าเฟยชอบใช้ให้แบมแบมเอาขนมที่ทำเสร็จมาแบ่งให้มี๊เป็นประจำ และทุกครั้งที่แบมแบมเจอมี๊ก็จะอ้อนใส่ตลอดๆ ถ้ามาช่วงที่มี๊ทำขนมหรือทำอาหารอยู่ก็จะเข้ามาคลุกอยู่ด้วยนานหลายนาที คอยชิมคอยชมฝีมืออย่างเอาอกเอาใจ จนบางทีผมที่เป็นลูกมือช่วยมี๊อยู่ต้องพูดตัดพ้ออยู่บ่อยๆให้มี๊รู้ว่า หลงเด็กแสบนั่นเกินหน้าเกินตาลูกชายตัวเองเกินไปแล้ว แต่มี๊ก็เพียงแค่ยิ้มขำๆเท่านั้น ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เด็กแสบได้ใจเข้าไปอีก อย่างเมื่ออาทิตย์ก่อน...
“เมื่อไหร่จะกลับ มาบ้านคนอื่นเค้านานๆ ไม่คิดว่ามารบกวนเค้าหรือไง”
ผมพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นเด็กแสบข้างบ้านยังไม่กลับไปเสียที หลังจากที่เอามะม่วงน้ำดอกไม้มาให้และบังเอิญเห็นขนมทาร์ตไข่ที่เพิ่งอบเสร็จออกมาจากเตาพอดี ปากอิ่มพูดชื่นชมไม่ขาดปากถึงความน่าทานจนมี๊ต้องบอกให้รออยู่ก่อนเพื่อเอาไปฝากน้าเฟยด้วย
“ทำไมพูดกับน้องแบบนั้นหล่ะมาร์ค แม่ให้น้องรอเอาขนมไปให้น้าเฟยอยู่นะ”
เด็กแสบหันมาทำปากขมุบขมิบใส่เลียนแบบที่มี๊พูดใส่ผม พร้อมกับขยับปากที่ผมอ่านได้ความว่า “นายแว่น” ใส่ผมด้วย
“ไม่เป็นไรครับคุณป้า ผมก็มารบกวนจริงๆนั่นแหละ แต่ขนมคุณป้าน่าทานมากจริงๆนะครับ ฮื้อ แบมอยากจะกินซะตอนนี้เลยด้วยซ้ำ”
พูดกับคุณนายต้วนด้วยสีหน้ากังวลแต่ก็ส่งสายตาล้อเลียนและยักคิ้วใส่มาร์ค
“งั้นน้องแบมทานอันนี้ก่อนมั้ย แล้วเดี๋ยวรออีกเตาเสร็จค่อยเอากลับไปฝากน้าเฟยก็ได้ ป้าทำไว้เยอะเลย”
แบมแบมยกยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างสะใจให้มาร์คที่ถลึงตาใส่ทันทีที่คุณนายต้วนพูดจบ
“ไม่เป็นไรครับ แบมกลับไปทานพร้อมน้าเฟยดีกว่า ขอบคุณคุณป้ามากนะครับ”
แบมแบมรับกล่องขนมที่บรรจุขนมทาร์ตไข่ไว้จนเต็มจากคุณนายต้วน ก่อนจะหันไปแลบลิ้นกวนๆให้มาร์คที่ตอนนี้ได้แต่เบะปากมองบนอย่างระอา
“ไปก่อนนะ นาย... แว่น... คริคริ”
พูดเสร็จก็รีบวิ่งออกไปจากห้องครัวทันที
มาร์คตะโกนไล่หลังไปยังไม่ทันจบ คุณนายต้วนก็ปรามขึ้นมาเสียก่อน
“มาร์ค น้องก็แค่แหย๋เล่นทำไมต้องหงุดหงิดด้วยครับ ปกติมาร์คของมี๊ไม่ใช่เด็กแบบนี้ซะหน่อย จริงมั้ย”
คนถูกตำหนิได้แต่พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ให้ท้ายกันจังนะ ตกลงนี่ใครเป็นลูกมี๊กันแน่นะ มาร์คชักสงสัยขึ้นมาจริงๆซะแล้ว
“นี่ๆ นายแว่น ออกไปเล่นที่สนามเด็กเล่นกันเหอะ เราเบื่ออ่านหนังสือแล้วอ่ะ”
แบมแบมปิดหนังสือเรียนลงแล้วหันมาชวนคนข้างๆที่กำลังหัดแก้โจทย์คณิตศาตร์เพื่อเตรียมตัวสอบในวันรุ่งขึ้น
“น้าเฟยให้นายมาอ่านหนังสือกับชั้น เพราะถ้าเกิดนายไม่เข้าใจอะไรจะได้ให้ชั้นช่วยสอนให้ ไม่ใช่ให้มาชวนกันออกไปเล่นข้างนอกนะ และอีกอย่างพรุ่งนี้ชั้นก็มีสอบด้วย ไม่ว่างไปเล่นกับนายหรอก ถ้านายเบื่อก็ไปเล่นคนเดียวสิ”
มาร์คพูดยืดยาวเพื่ออธิบายเหตุผล ในขณะที่อีกคนได้แต่เบะปากอย่างรำคานใจ
“ไม่เอาอ่ะ เล่นคนเดียวมันจะไปสนุกอะไรเล่า นะๆ ไปด้วยกันเหอะ ถ้านายไม่ไปด้วยกันอย่าหวังว่าจะได้อ่านหนังสืออย่างสงบเลย”
แบมแบมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้พร้อมกับกระชากเอาหนังสือคณิตศาตร์ออกจากมือมาร์คแล้ววิ่งออกไปจากโต๊ะ
มาร์คมองอย่างเอือมๆ ไม่ใช่ว่าเค้าแย่งกลับมาไม่ได้นะ เรื่องความว่องไวของแบมแบมหน่ะสู้เค้าไม่ได้อยู่แล้วหล่ะ มาร์คเล่นกีฬาเก่งแทบจะทุกชนิดที่ทางโรงเรียนมีเลยแหละโดยเฉพาะวิ่งแข่ง แต่เค้าขี้เกียจออกแรงมากกว่า ปล่อยให้วิ่งไปคนเดียวแบบนั้นเดี๋ยวเหนื่อยก็เลิกแกล้งไปเองจะดีกว่า
แต่ทว่างมาร์คคิดผิดไปนิดนึงเมื่อเด็กแสบเองก็เหมือนจะรู้ทัน แบมแบมวิ่งไปคว้าเอาจักรยานที่พิงอยู่ข้างกำแพงแล้วปั่นออกไปนอกรั้วบ้าน ก่อนจะหันมาหัวเราะเสียงดังพร้อมตะโกนใส่มาร์คที่ได้แต่นั่งเหว๋ออยู่ที่โต๊ะ
“อยากได้คืนก็ตามมาที่สนามเด็กเล่นนะนายแว่นนนนนนนนน”
แต่ไม่กี่อึดใจที่จักรยานพ้นสายตามาร์คไปก็เกิดเสียงบีบแตรของรถยนต์ดังลั่น ทำให้มาร์คต้องรีบวิ่งออกไปดูที่หน้าบ้าน ก็พบกับสภาพจักรยานที่ล้มคว่ำอยู่หน้ารถยนต์คันนึงโดยที่เด็กแสบนอนล้มอยู่ข้างๆด้วย
มาร์ควิ่งไปที่เกิดเหตุทันทีและยังไม่ทันตั้งสติอะไรได้ รถยนต์คันต้นเหตุก็เข้าเกียร์ถอยหลังและขับหนีไปอีกทาง มาร์คที่ยืนมองร่างบนพื้นที่นอนนิ่งไม่ไหวติงถึงกับหน้าถอดสี ค่อยๆนั่งลงพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ก่อนจะคเอ่ยเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงแหบพร่าออกไป
เสียงเรียกค่อนข้างขาดห้วงและเบาหวิวเหมือนมีก้อนแข็งๆอะไรสักอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอ ทำให้ลมผ่านเข้าออกอย่างยากลำบาก
“แบมแบม นายเป็นอะไรมั้ย แบมแบม..”
มาร์คเริ่มเขย่าเบาๆไปที่ร่างที่นอนแน่นิ่ง ไม่นานนักดวงตาก็เริ่มคลอไปด้วยหน่วยน้ำใสเมื่อไม่มีการตอบสนองต่อแรงเขย่าของตัวเอง
“แบมแบม ... ใครก็ได้ช่วยทีครับ น้องผมโดนรถชน”
มาร์คเริ่มเขย่าแบมแบมแรงขึ้น พร้อมกับตะโกนเรียกหาคนช่วยไปทางซ้ายทีขวาที หยาดน้ำใสๆเกินกลั้นกำลังจะร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงอยู่รอมร่อ แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้าค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละข้าง แล้วเหลือบลอกแลกไปมาเหมือนมองหาอะไร มาร์คหยุดชะงักแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงแบมแบมโพล่งถามออกมา
แบมแบมถามทั้งที่ยังนอนนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงตาและริมฝีปากที่ขยับให้รู้ว่ายังมีชีวิต
“อะไรไปแล้ว?? คืออะไร?? แล้วนี่นายเป็นอะไรหรือป่าว เจ็บตรงไหนมั้ย ลุกไหวมั้ยเดี๋ยวพี่พากลับบ้านแล้วให้มี๊พาไปโรงพยาบาลกัน”
มาร์คที่ยังงงกับคำถามและท่าทีแปลกๆของคนตรงหน้า แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ด้วยเช่นกัน
“รถคันเมื่อกี้ที่ชนเราอ่ะ ไปยัง ไปแล้วใช่ป่าว”
เมื่อสอดส่ายสายตาไปทั่วแล้วไม่เห็นรถคู่กรณี แบมแบมจึงเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที สองมือปัดไปตามร่างกายเพื่อเอาเศษดินเศษหินออกจากตัว
“ป่ะ ไปเล่นที่สนามเด็กเล่นกันดีกว่านายแว่น”
แบมแบมหัวมาชวนมาร์คที่ตอนนี้เอาแต่ทำหน้างงๆไม่หาย
“หมายความว่าไง แล้วนี่นายไม่เป็นไรแน่นะ ไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย”
“ก็ป่าวหนิ แค่ถลอกนิดหน่อยเอง ไปเล่นกันเถอะนี่ก็ใกล้เวลาที่น้าเฟยจะกลับแล้วด้วยเดี๋ยวก็อดกันพอดี แล้วนี่นายเป็นอะไร ทำไมทำหน้าอย่างนั้นแล้วน้ำคลอๆที่ตานี่อะไร อย่าบอกนะว่าร้องไห้อ่ะ ขี้แยชะมัดเลยนายแว่น”
แบมแบมชี้มาที่ตาแล้วยกยิ้มขำๆใส่
“ก็เมื่อกี้นาย เล่นนอนนิ่งขนาดนั้น ชั้นเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ ชั้นก็นึกว่านายเป็นอะไร แล้วก็เลย...”
“ก็เลยอะไร... ก็พอดีว่าชั้นกลัวว่าเจ้าของรถคันนั้นเค้าจะลงมาด่าที่ชั้นไปตัดหน้ารถเค้า ก็เลยแกล้งทำเป็นสลบไปอ่ะ เผื่อว่าเค้าตกใจจะได้หนีไป แล้วไม่เอาผิดชั้นไง แล้วมันก็ได้ผล .. อย่าบอกนะว่านายคิดว่าชั้นเป็นอะไรอ่ะ เลือดก็ไม่ได้ออกสักหน่อย โอ้ยยย ขำอ่ะ”
แบมแบมพูดอธิบายไปและตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น ทำเอามาร์คถึงกับหน้าตึงคิ้วขมวดทันทีเมื่อได้รู้ความจริง
“นายนี่มันจริงๆเลย กล้าหัวเราะเยาะใส่คนที่เป็นห่วงหายได้ยังไงกัน แย่ที่สุดเลย”
มาร์คตะโกนใส่หน้าแบมแบมอย่างสุดจะทน ตอนนี้ใบหน้าสีซีดจากการตกใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปเป็นสีแดงกร่ำด้วยความโกรธแทนแล้ว
“ก็ใครใช้ให้นายมาเป็นห่วงกันเล่า ไปเหอะๆ ไปเล่นกันเถอะ”
สิ้นคำพูดของแบมแบมความอดทนของมาร์คก็หมดลงไปด้วย มาร์คลุกขึ้นเดินหันหลังออกมาแล้ววิ่งกลับบ้านทันที ปล่อยให้แบมแบมยืนงงๆและบ่นๆด้วยความไม่เข้าใจอยู่พักนึง ก่อนจะรีบจูงจักรยานแล้วตะโกนตามหลังมา
“อะไรของนายนะ ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นเล่า ฮึ้ยยยย”
dededos
jbbartram-illu
pixelskylines
annaxmalina
blakekathryn
discoholicmusic
